มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย

โล่วเห่าในเครื่องแบบตำรวจสีน้ำเงิน เข้ามาโดยมือข้างหนึ่งถือถ้วยชา ขณะที่อีกข้างกำลังเสยผม เขาทำท่าทางเหมือนกับเป็นคนที่มีความสามารถมาก

เขาเดินเข้ามาในห้อง ปิดประตู วางแก้วชาลงบนโต๊ะ จากนั้นลากเก้าอี้มานั่งตรงหน้าฉินเฉา

“เอาล่ะ เหมือนว่านายจะคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ดีแล้วนะ บอกฉันมา เราจะดำเนินการตามคำสารภาพของนาย ถ้านายยอมรับสารภาพแต่โดยดีล่ะก็ นายก็จะได้รับการผ่อนผัน แต่ถ้าไม่ ความลำบากกำลังรอนายอยู่ เอาล่ะ สารภาพมา!”

“ย่อมได้ ฉันจะบอกทุกอย่าง” เมื่อรู้แล้วว่านี่เป็นกับดัก ฉินเฉาจึงพิงกับฮีตเตอร์อย่างเกียจคร้านแล้วพูดว่า “ฉันชื่อฉินเฉา อายุ 23 ปี เพศชาย ไม่แต่งงาน ยังโสด ปัจจุบันกำลังทำงานเป็นการ์ดที่โรงเรียนเศรษฐศาสตร์นานาชาติกวงหยวน เงินเดือน 4,000 หยวน ยังไม่มีบ้าน แล้วผู้เชี่ยวชาญอายุ 80 ยังบอกอีกว่าในรุ่นของเราผู้หญิงจะแต่งงานกับผู้ชายอายุ 40 นั่นไม่ใช่หมายความว่าเราต้องอายุ 40 ก่อนเหรอแล้วค่อยแต่งงานกับผู้หญิงอายุ 20? ฉันคิดว่าผู้เชี่ยวชาญคนนั้นมันก็เกินไป”

“ฉินเฉา!” ตาของโล่วเห่าเบิกกว้าง ยิ่งเขาฟังมากเท่าไหร่ เขายิ่งโกรธมากเท่านั้น เขาตบเก้าอี้ ยืนขึ้น แล้วชี้ไปที่หน้าของฉินเฉาอย่างโมโห “ฉันจะบอกนายให้ ชื่อของนายถูกเจ้าเมืองเอ่ยถึงโดยตรง อย่ามาทำตัวเหมือนกับว่าจะมีคนมาช่วยแกได้ แกมันตัวคนเดียวแล้วไร้เพื่อนในเมืองซู่หนานแห่งนี้ ฉันอยากจะเห็นเหลือเกินว่าใครจะสามารถเอาคนที่จองหองอย่างแกออกไปจากที่นี่ได้!”

โล่วเห่าวางกระดาษแผ่นหนึ่งลงตรงหน้าฉินเฉา แล้วพูดว่า “แกพยายามฆ่านางจางขุ่ยหลันโดยไตร่ตรองไว้แล้ว พยานแล้วหลักฐานล้วนถูกพวกเราตรวจสอบแล้ว ข้ออ้างของแกไร้ผล เพราะงั้น ฉันจะถามแก แกเกี่ยวข้องกับคดี 13 ตุลามั้ย? เราสืบมาแล้วว่าแกมีเรื่องกับฟางหัว แล้วครั้งนั้นแกยังทำร้ายเขาในโรงเรียน! สารภาพมา คดีนี้แกเป็นคนทำใช่มั้ย?”

“สหาย นายสูบบุหรี่มั้ย?” ฉินเฉาขมวดคิ้วเล็ก ๆ แต่เขาฉลาดที่จะซ่อนมันไว้ ขณะที่มืออีกข้างทำสัญญาณสูบบุหรี่ให้โล่วเห่า

ในหัวของฉินเฉากำลังหมุน ไม่คิดว่าโล่วเห่าจะสงสัยว่าเขาเกี่ยวข้องกับคดี 13 ตุลา หรือว่าเขาจำฉัน? แต่เมื่อดูดี ๆแล้ว เหมือนจะไม่ใช่ บางทีเจ้าตำรวจนี่คงพยายามจะโกงเขาโดยสาดโคลนใส่กางเกง มันต้องเป็นอย่างนั้นแน่เลย

หลังจากที่ขบคิด ฉินเฉาปิดซ่อนความรู้สึก แล้วมองอย่างใจเย็นไปที่โล่วเห่า

“ถ้าแกไม่สารภาพ แกไม่ได้รับอนุญาตให้สูบบุหรี่ หรือแม้กระทั่งกินน้ำก็ห้าม”

“นี่ไม่มากเกินไปเหรอ”

“เราไม่จำเป็นต้องปฏิบัติกับฆาตกรอย่างแกเหมือนคนอื่น” โล่วเห่านั่งลงอีกครั้ง เขาเอาบุหรี่จงหัวออกมาแล้วสูบมันอย่างดุร้าย

“งั้นก็คงไม่ต้องสนอะไรแล้ว” ต่อหน้าโล่วเห่าที่มีท่าทางเย็นชา ฉินเฉาดึงมือออกจากกัน พร้อมกับเสียง ‘แกร๊ก’ กุญแจมือที่ล็อกเขากับฮีตเตอร์ขาดออกมาแล้วห้อยต่องแต่งอยู่บนข้อมือของฉินเฉา เขาใช้แรงกระชากมันออกจากกันได้อย่างน่าตกใจ

มือของฉินเฉาดึงเอาบุหรี่แม่น้ำแดง 5 หยวนออกมาจากกระเป๋า ขณะที่พิงอยู่กับฮีตเตอร์ มืออีกข้างล้วงไฟแช็กออกมาจุด

“แกทำอะไร.?” โล่วเห่าตะลึง บุหรี่จงหัวร่วงจากมือแล้วเผาเครื่องแบบเป็นรู

“อ๊าก!” เมื่อรู้สึกถูกเผา เขาตะโกน กระโดดออกจากเก้าอี้ จากนั้นปัดก้นบุหรี่ออกไป

“คุณก็เกี่ยวกับเรื่องนี้ด้วยเหรอ?” ฉินเฉาที่พิงกับฮีตเตอร์อย่างเกียจคร้าน ทำเหมือนกับว่าเขาไม่ใช่อาชญากรแต่เป็นโล่วเห่า

“จองหองนัก!” โล่วเห่ากัดฟัน จากนั้นตะโกน

“แกก็เป็นแค่ผู้ต้องสงสัยว่าเป็นอาชญากร แม้ว่าแกจะเก่ง แต่ว่าแกจะหนีจากลูกปืนได้หรือไง?”

“ฉันไปฆ่าใครล่ะ?” ฉินเฉาพ่นควันออกมา แสยะยิ้มแล้วถาม “พวกตำรวจมักจะสืบแบบน่ารังเกียจอย่างนี้เหรอ? พยานแล้วหลักฐานที่นายพูด อยู่ที่ไหน? ทำไมฉันไม่เห็นมันล่ะ?”

จากนั้นฉินเฉาเอามือถือออกมา มองดูเวลาแล้วพูดว่า “นี่มันก็4 ชั่วโมงแล้วตั้งแต่ที่นายจับฉันมา นายสามารถรั้งฉันไว้ได้อีก 20 ชั่วโมง แล้วนั่นไม่เป็นปัญหาสำหรับฉัน ฉันสามารถอยู่เป็นเพื่อนกับนายจนกว่าเวลาจะหมด ที่นี่”

ฉินเฉาคิดว่าอย่างแย่ที่สุด เขาก็แค่ขาดงานวันนี้ ยิ่งกว่านั้น ซูจีจะต้องบอกเรื่อง แม้ว่าบางทีเขาจะถูกตัดเงินช่างมัน เงินเท่าไหร่กันที่พวกเขาจะหักจากการขาดงานแค่วันเดียว? เขาจัดการได้

“อย่าคิดว่าความเจ้าเล่ห์ของนายจะช่วยอะไรได้” โล่วเห่าแสยะยิ้ม ชี้ไปที่กระดาษบนพื้น แล้วพูด “คิดดี ๆ หลังจากคิดเสร็จ แกสามารถเซ็นบนเอกสารนี้ ฉันจะบอกให้ ยิ่งแกลากเรื่องนี้ให้ยาวออกไปเท่าไหร่ แกก็จะยิ่งเจอปัญหามากเท่านั้น”

จากนั้นเขาก็ถือถ้วยชาแล้วจากไปโดยไม่ใส่กุญแจมือฉินเฉาอีกครั้ง

แน่นอน ฉินเฉารู้ว่าเขาไม่สามารถออกไปจากที่นี่ได้ เพราะว่าที่นี่เป็นสถานีตำรวจที่เต็มไปด้วยคนของโล่วเห่า ภายใต้การจับจ้องของพวกเขา ต่อให้มี 100 ขา เขาก็ไม่สามารถหนีได้

แต่ถ้าเขาอยากจะหนีจริง ๆ เขาสามารถหายตัวหนีไปได้ แต่หลังจากนั้น เขาจะไม่สามารถปรากฏตัวในที่สาธารณะได้อีกตลอดชีวิต

ดังนั้นเขาจึงไม่หนี เขาพร้อมที่จะฝากโชคชะตาไว้กับสายลม ใน 24 ชั่วโมงนี้ เขาก็อยากจะเห็นเหมือนกันว่าพวกนั้นจะใช้เล่ห์อะไรกับเขา

มาดูกันว่าใครจะกะพริบตาก่อน

หลังจากผ่านไปหลายชั่วโมง ฉินเฉาก็สูบบุหรี่ไปหมดซอง แต่ก็ไม่มีตำรวจคนไหนเข้ามาดูเขาอีก เขาเอาเก้าอี้มาวางไว้ใกล้โต๊ะ นั่งลงจากนั้นยกขาวางพาดไว้บนโต๊ะ เอนตัวเหมือนกับบอสใหญ่

จนกระทั่งบ่าย 3 ประตูห้องสอบสวนในที่สุดก็เปิดออก

ชายในชุดสูทสีดำ ถือแฟ้มงาน เข้ามา เมื่อเขาดันกรอบแว่นสีทองบนจมูกแล้วมองฉินเฉา เขาเหมือนมึนงง เขาถอยหลังสองก้าวจากนั้นมองเขาอีกครั้ง แล้วทำให้มั่นใจว่าที่เขาอยู่เป็นห้องสอบสวนจริง ๆ

“ผมขอประท้วง!” ผู้ชายสวมแว่นตากรอบทอง ที่เหมือนกับคนเรียบร้อย ทันใดนั้นก็ตะโกนออกมา “คุณทำให้ลูกความของผมแทบบ้า คุณดูสิ เขาไม่เหมือนคนปกติ!”

“เขาปกติ” โล่วเห่าตามเข้ามาตอบด้วยสีหน้าตายด้าน “เราก็แค่ขังเขาไว้ตามขั้นตอนของกฎหมาย พวกเราไม่ได้ทำอะไรเขาแม้แต่น้อย ถ้าคุณไม่เชื่อ คุณสามารถพาเขาไปตรวจร่างกายเพื่อหาอาการบาดเจ็บได้เลย”

“สวัสดีครับ ผมชื่อฮวงเทียนเหลียง คุณซูจีจ้างผมมาดูแลคดีนี้” ชายสวมแว่นคนนั้นเดินเข้ามา จับมือฉินเฉา แล้วแนะนำตัวเอง “ตอนนี้คุณเป็นอิสระแล้ว แต่ถ้าพวกเขาทำอะไรที่ไม่ดีกับคุณ คุณสามารถบอกผมได้เลย”

“ไม่มีอะไร พวกเขาก็แค่ไม่ให้ผมกินแล้วดื่มอะไรแค่นั้นเอง” ฉินเฉาบอกเขาขณะที่ส่งสัญญาณมือ

“ยอดเยี่ยม” ฮวงเทียนเหลียงพยักหน้า จากนั้นเขาก็หันกลับไปแล้วเริ่มประท้วงทันที “ผมขอประท้วงคุณทำร้ายลูกความของเรา ผมจะฟ้องคุณ!”

“ไสหัวไปซะ!” โล่วเห่าไม่สนใจทนายคนนี้ หันหลังแล้วเดินออกจากห้องสอบสวนไป

“จริง ๆ แล้ว ผมก็แค่ทำให้พวกเขากลัว แต่กับที่นี่อาจเป็นเรื่องปกติ” ฮวงเทียนเหลียงส่งยิ้มให้ฉินเฉา “ซูจีแล้วผมเป็นเพื่อนร่วมชั้นเก่ากัน เมื่อผมได้ยินว่าเพื่อนของเธอมีปัญหา ผมรีบมาเลย เกิดอะไรขึ้น ผมได้ยินว่าคุณเป็นฆาตกรเหรอ?”

“อืม ใช่ ผมฆ่าป้าคนหนึ่งที่กำลังไปจ่ายตลาดน่ะ” ฉินเฉายักไหล่

ภายใต้สายตาของเหล่าตำรวจ เขาแล้วฮวงเทียนเหลียงเดินออกมาจากสถานีตำรวจอย่างเปิดเผย

“มันเรื่องอะไรกัน?”

“ผมจะไปรู้ได้ยังไง? คุณต้องไปถามพวกเขาแล้วล่ะ” ฉินเฉาชี้ไปที่ตำรวจข้างหลังพวกเขา ราวกับว่าเขารู้อยู่แล้ว ฮวงเทียนเหลียงพยักหน้า

“เหมือนว่าคุณจะไปยุ่งกับคนที่ไม่ควรยุ่งเข้าซะแล้วสินะ” ทนายฮวงกระซิบที่ข้างหูฉินเฉา

“ผมจะไปรู้ได้ยังไง.” แม้ว่าเขาจะรู้ว่าใครอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ เขาก็ไม่ได้พูดมันออกไป

ข้างนอกสถานีตำรวจ ซูจีที่มาพร้อมกับจักรยานของฉินเฉากำลังรอเขาอยู่ เมื่อเห็นเขาออกมา ไม่คิดว่าตาของเธอจะแดง แล้วทันใดนั้นก็พุ่งเข้ามากอดเอวฉินเฉา

“โอ้ สวรรค์ ในที่สุดนายก็ออกมา! ฉันกลัวแทบตายเลยล่ะ!” มือของเธอแข็งแรงมาก ทำให้ฉินเฉารู้สึกหายใจไม่ออกเล็กน้อย

“พวกเขาทำร้ายนายมั้ย?” ซูจีมองขึ้นมาแล้วจ้องที่หน้าฉินเฉา เหมือนว่าเธอกำลังต้องการเห็นสัญญาณที่บ่งบอกพวกแผลฟกช้ำ

“ไม่ พวกเขาไม่มีความสามารถพอหรอก” ฉินเฉาพูดอย่างภูมิใจ ตอนนี้เขาเป็นผู้ฝึกตนแล้ว เขาไม่กลัวพวกเรื่องต่อสู้หรอก

“งั้นก็ดีแล้ว ดีแล้ว.”

“แค่ก แค่ก” ฮวงเทียนเหลียงที่อยู่ใกล้ ๆ อยู่ ๆ ก็ไอออกมา

เมื่อสังเกตว่ายังมีคนอยู่ข้าง ๆ ทันใดนั้นหน้าซูจีก็ขึ้นสี เธอปล่อยเอวฉินเฉาแล้วถอยออกมา

“คนสวย ไม่น่าเชื่อว่าเธอที่ปฏิเสธคนที่ตามจีบหลายคนมาหลายปี เหมือนจะเดทกับใครสักคนแล้ว!” ฮวงเทียนเหลียงพูดขณะที่ทำท่าเอามือกุมหัวใจเกินจริง “โอ้ อกของฉันหักแล้ว!”

“นายไปตายซะ! หยุดพูดเหลวไหลต่อหน้าฉัน!” ซูจีกลอกตา จากนั้นพูดข้างหูฉินเฉาอย่างเป็นความลับว่า “อย่าไปเชื่อเขา เขาเป็นเกย์”

“ซูจี เธอกระซิบอะไรกัน?” ฮวงเทียนเหลียงกลายเป็นจริงจัง แล้วขยับเข้ามาถามใกล้ ๆ

“ไม่มีอะไร!” ซูจีส่ายมือ ฉินเฉากลัวเล็กน้อยแล้วถอยหลัง ‘เวร! ชายคนนี้เหมือนกับเฉินหยิงหยาง บางทีฉันอาจจะให้พวกเขามาเจอกัน’

“คุยกันพอแล้ว ฉันจะปล่อยให้พวกเธอสองคนอยู่ด้วยกัน” ทนายฮวงมองนาฬิกาบนข้อมือแล้วพูดว่า “ฉันมีคดีที่ต้องจัดการ ครั้งหน้าไว้มีเวลา ฉันจะเชิญพวกเธอทั้งคู่ไปกินข้าวกัน ฮิฮิ!”

จากนั้นเขาก็เดินไปที่ลานจอดรถแล้วขับปอร์เช่ 911 ที่หรูหราออกไป

“ว้าว ปอร์เช่.” ฉินเฉามองรถของคนอื่นกับจักรยานเก่า ๆ ของตัวเอง “ช่องว่างใหญ่มาก”

“นี่เป็นเพื่อนร่วมรุ่นของฉัน แม้ว่าเพศไม่ค่อยปกติ แต่ความสามารถดีเยี่ยม หาเงิน 1 ล้านได้ใน 1 คดี”

ซูจีตบเบาะหลังจักรยานแล้วพูดว่า “อย่าอิจฉาเขาเลย วันนี้พี่สาวจะช่วยให้นายหายตกใจเอง นั่ง ฉันจะปั่นให้เอง ฉันจะทำไข่ข้นลูกพลัมให้นาย เมื่อเรากลับถึงห้อง”

“ดี เป็นจานที่อบอุ่น” ฉินเฉาไม่ได้สบถ เขาตรงไปนั่งซ้อนท้ายแล้วเช็ดน้ำตาจระเข้บนไหล่ของซูจี

“จับแน่น ๆ ล่ะ ฉันจะขี่จักรยานนี้ให้เร็ว ๆ!” ซูจีหันหัวกลับแล้วรีบแสร้งทำเป็นกลอกตา

ฉินเฉาไอออกมา จากนั้นลดมือลงแล้ววางมันบนหลังที่อ่อนนุ่มของซูจี

“นาย หยุดลูบได้แล้ว!” ซูจีบิดเอวแล้วพูดอย่างผิดปกติ “มันจั๊กจี้!”

“โอเค! โอเค! รู้แล้ว” ฉินเฉาหัวเราะจากนั้นจับเอวซูจีไว้ “พร้อมแล้ว ไป!”

“โอเค วันนี้ฉันจะให้นายได้เห็นความสามารถของฉัน ครั้งนี้เราไม่ได้แข่งกับคาเยน ดูสิ นั่นแลมโบกินี่? ฉันจะไปเล่นกับมัน!”

“เธอจะฆ่าฉันเหรอ”

“ฮึ่ม ฮึ่ม หยุดคร่ำครวญได้แล้ว ไปกันเถอะ!”

จบตอน#