ศศิชา คดีสนธยามรณะ

        EP.10 — คนที่ไม่ควรกลับเข้าบ้าน

        มีดดับเพลิงยาวเกือบศอกลากครูดกับพื้นไม้

        เสียงโลหะจิกพื้นดัง แกรก…แกรก… ชัดพอจะกลืนเสียงไฟแตกดัง ปะทุ ๆ ไปหมด

        ศศิชาถอยจนหลังชิดกำแพง

        เธอพยายามควบคุมลมหายใจ แต่มือสั่นจนรู้สึกเหมือนปลายนิ้วไม่ใช่ของตัวเอง

        อริณยกปืนขึ้น

        แต่ปลายกระบอกปืนสั่นจนเห็นได้ชัด

        ฆาตกรก้าวเข้าใกล้อีกก้าว

        เงาของมีดพาดขึ้นผนังเหมือนเงาเขี้ยวของสัตว์ใหญ่

        เขาพูดด้วยน้ำเสียงธรรมดา

        แต่ฟังเหมือนคนกำลังสารภาพสิ่งที่ทับอยู่ในอกมานานเกินไป

        “เด็กพวกนั้นไม่ควรเห็นฉัน…ตอนฉันกลับเข้าบ้านหลังจากตรวจเพลิงรอบแรก”

        ศศิชาหัวใจเย็นวูบ

        คำว่า “กลับเข้าบ้าน” หมายความว่าบ้านกำลังไหม้อยู่แล้ว

        แต่เขากลับเข้ามาอีกครั้ง

        ทำไม?

        อริณ๻ะโ๷๞

        เสียงแตกเหมือนคนที่ไม่ไหวแล้ว

        “แกมาทำไม?! บ้านมันกำลังลุกอยู่!”

        ชายชุดดับเพลิงยกสายตาขึ้น

        ไฟสะท้อนในดวงตาเขาเหมือนมันอยู่ข้างใน ไม่ใช่ด้านนอก

        “เพราะฉันไม่ได้ออกไปดั่งที่สำนวนเขียน…”

        เขามองอริณ

        คม

        ช้า

        เหมือนมีคำถามที่รอคำตอบมา 3 ปี

        “…ใช่ไหม สารวัตร”

        ศศิชามองอริณ

        เธอไม่เคยเห็นผู้ชายคนหนึ่ง “แตก” ลงตรงหน้าแบบนี้มาก่อน

        เขาเหมือนคนถูกลอกความลับออกจากเนื้อทีละชั้น

        อริณกัดฟัน

        แต่ไม่พูดอะไร

        คนหน้าไหม้บนชั้นสาม—ที่ยืนเงียบมองฉากนี้—หัวเราะขึ้นเบา ๆ

        หัวเราะเหมือนรู้ว่าอะไรจะตามมา

        ฆาตกรตัวจริงเดินเข้ามาอีกก้าว

        มีดลากพื้นดังจนพื้นไม้เป็๲รอยยาว

        แล้วเขาบอกความจริงที่ไม่มีใครอยากฟัง

        “ฉันกลับเข้าไปเก็บของของฉัน…ของที่ไม่มีใครควรเห็น”

        ศศิชาคิดไวกว่าที่เธอจะพูดออกมาได้

        ผิวเธอเย็นจากสติที่กระแทกขึ้นมาพร้อมกัน

        ของส่วนตัว?

        ของอะไร?

        อะไรสำคัญจนยอมเสี่ยงตายเข้าบ้านไฟลุก?

        ฆาตกรพูดช้า ๆ ทีละคำ

        “เงินใต้บันได…จากคนที่จ้างฉันให้เผาบ้านหลังนี้”

        ปึ่ก —

        ศศิชารู้สึกเหมือนลมหายใจหยุดไปหนึ่งครั้ง

        อริณพยายามแทรก

        เสียงเขาเหมือนจะขาดอยู่แล้ว

        “แกโกหก—ฉันตรวจทุกบัญชี ไม่มีใครจ้างแก—!”

        ชายชุดดับเพลิงตวัดสายตามามอง

        เย็นขนาดศศิชาได้ยินเสียงลมหายใจตัวเอง

        “ก็เพราะแกลบทั้งหมดให้ฉันไง…สารวัตร”

        บ้านเหมือนเงียบลงชั่ววินาที

        ไฟก็เหมือนหยุดไหวตาม

        อริณเหมือนถูกตบกลางใจ

        เขาพูดแทบไม่เป็๞เสียง

        “…ฉัน…ฉันแค่—”

        “แกแค่ช่วยฉันปิดคดี เพื่อปกป้องคนที่จ้างฉัน…ใช่ไหม?”

        มีดถูกยกขึ้น

        สะท้อนเปลวไฟจนเหมือนแสงสีแดงเลียคมมีด

        ศศิชารู้สึกถึงแรงลมเย็น

        ผีผู้หญิงกำลังลอยมาข้างหน้าเธอ

        ใบหน้าผีไม่ใช่ความกลัวอีกแล้ว

        แต่เป็๞ความโกรธที่เข้มข้นจนควันเหมือนลอยตาม

        ศศิชารู้แล้วว่า ผีอยากรู้อะไร

        เธอพูดกับชายชุดดับเพลิงช้า ๆ

        เสียงไม่ดัง เหมือนพูดแทนผี

        “แล้วเด็ก…ฆ่าตอนไหน”

        ชายชุดดับเพลิงยิ้ม

        ยิ้มแบบคนที่ไม่ได้รู้สึกอะไรกับความตายของเด็กเลยแม้แต่นิดเดียว

        “ตอนพวกเขาวิ่งมาเจอฉันกำลังงัดกล่องเงิน…”

        อริณร้องออกมาแบบคนขาดอากาศ

        “หยุด! อย่าพูด—!”

        แต่ฆาตกรยังพูด

        เหมือน๻้๵๹๠า๱ให้ทุกคำแทงเข้าไปถึงกระดูกของทุกคน

        “…ฉันก็แค่กันพวกมันไม่ให้ร้อง”

        เขายกมีดขึ้น

        ศศิชาขยับหนี

        อริณเล็งปืนขึ้นพร้อมกัน

        แต่ก่อนใครจะทันลงมือ

        ผีผู้หญิงปล่อยเสียงกรีดสูง—

        เสียงกรีดเดียวแต่ดังจนกระจกทุกบานแตกพร้อมกัน

        ไฟในบ้านลุกวาบขึ้นเหมือน ตอบรับคำสั่งผี

        แล้วเพดานก็เริ่มร่วน

        บ้านทั้งหลังเหมือนกำลังจะถล่มทับทุกคน

        ฆาตกรยกมีดพุ่งเข้ามา

        อริณเหนี่ยวไก

        ศศิชาก้ม

        ผีพุ่งผ่านกลาง—

        ทุกอย่างเกิดพร้อมกันในเสี้ยววิ

        และผลของมัน…

        จะเปลี่ยนคดีนี้จาก “บ้านไฟไหม้” กลายเป็๞ “บ้านสังหารหมู่”

        *โปรดติดตามตอนต่อไป*