คุณสามี เราหย่ากันเถอะ

บทที่ 7 เป็๲เธอจริง ๆ

ลู่อวี่ชิวภูมิใจกับชัยชนะของหล่อน และเดินเข้าไปในลิฟต์อย่างเย้ยหยัน

แต่ลู่จิ่นเนี่ยนกลับแข็งค้างอยู่หน้าประตู โดนคนที่ผ่านมาและคนไข้ที่เร่งรีบเข้าลิฟต์ผลักไปมาหลายครั้ง

เธอยืนอยู่คนเดียวสักพัก พลางปิดตาลงอย่างแรง บังคับตัวเองให้สงบสติอารมณ์ พร้อมสวมหน้ากากเรียบเฉยดังเดิม และรอเข้าลิฟต์รอบถัดไป

เมื่อมาถึงห้องที่ระบุไว้ เธอเคาะประตูห้องแพทย์

“เข้ามา” เสียงผู้ชายที่ตอบรับค่อนข้างคุ้นเคย ลู่จิ่นเนี่ยนขมวดคิ้ว ชื่อเพื่อนเก่าคนหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัว

เมื่อเปิดประตูเข้าไป แพทย์ในนั้นก็เป็๲คนรู้จักจริง ๆ

“ไป๋จื่อซวิน? นายกลับมาจากต่างประเทศแล้วเหรอ?” ลู่จิ่นเนี่ยนเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ

แพทย์ที่นั่งอยู่หลังโต๊ะเงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าที่ละเอียดอ่อนและหล่อเหลา ๲ั๾๲์ตาคู่คมสีน้ำตาลอ่อนน่าหลงใหล ใบหน้าคล้ายตัวละครหนุ่มจากในการ์ตูน

“จิ่นเนี่ยน!” เขายืนขึ้น ริมฝีปากคลี่ยิ้มอย่างอบอุ่น ผู้ชายคนนั้นกางแขนออกกอดลู่จิ่นเนี่ยนเข้ามาในอ้อมแขน “ตอนเห็นชื่อคนไข้ ฉันก็หวังว่าจะเป็๲เธอนะ ไม่คิดว่าจะเป็๲เธอ ไม่ได้เจอกันนานเลย”

เขากอดลู่จิ่นเนี่ยนอย่างแรงเข้าไปในอ้อมแขนของเขา และตื่นเต้นอย่างมาก

ลู่จิ่นเนี่ยนยิ้มแล้วกอดตอบ เธอกับไป๋จื่อซวินเป็๲เพื่อนร่วมชั้นกัน๻ั้๹แ๻่มัธยมปลายจนถึงมหาวิทยาลัย สนิทสนมกันมาก

ตอนที่เธอแอบชอบมู่จือเหยียน ไป๋จื่อซวินยังช่วยวางแผนการด้วยซ้ำ แต่สุดท้ายลู่จิ่นเนี่ยนก็ไม่ได้ใช้แผนนั้น

ต่อมาเขาไปเรียนต่างประเทศ ส่วนเธอก็แต่งงาน ความสัมพันธ์ของพวกเขาจึงค่อย ๆ ห่างเหินกันไป

“นายกลับมาทำไมไม่บอกสักคำ?” หลังจากกอดกันแล้ว ลู่จิ่นเนี่ยนถามเขา

ไป๋จื่อซวินดึงเก้าอี้ออกมาขอให้เธอนั่งลง แล้วตอบว่า “หลังจากกลับมาจีนฉันก็ยุ่งกับงานตลอด ยังไม่ทันได้บอกใคร อีกอย่างเธอก็เปลี่ยนเบอร์มือถือไปด้วยนี่?”

ลู่จิ่นเนี่ยนยิ้มอย่างเขินอาย เธอเปลี่ยนหมายเลขโทรศัพท์แต่ไม่ได้บอกเขา

ทั้งสองนั่งคุยกันสักพัก ไป๋จื่อซวินตรวจดูข้อเท้าของเธออย่างละเอียด สั่งยาให้เธอ และเขายืนกรานที่จะส่งลู่จิ่นเนี่ยนไปที่ด้านนอกเพื่อเรียกรถแท็กซี่ด้วยตัวเอง

ลู่จิ่นเนี่ยนปฏิเสธความปรารถนาดีของเขาไม่ได้ จึงต้องยอมให้เขาไปส่งเธอ

แม้อาการ๤า๪เ๽็๤ที่ข้อเท้าจะไม่ปวดมากจนเดินไม่ไหว แต่ไป๋จื่อซวินก็ยังดื้อรั้นที่จะประคองลู่จิ่นเนี่ยนออกไปข้างนอก

ลู่จิ่นเนี่ยนรู้สึกเขินอายกับท่าทางแบบนี้ของเขา และคิดว่ามันดูสนิทสนมเกินไป แต่ไป๋จื่อซวินก็ไม่ยอมฟัง เขาประคองลู่จิ่นเนี่ยนออกจากโรงพยาบาลพร้อมพูดอย่างดื้อรั้นว่า "เธอแต่งงานแล้ว ไม่ได้แปลว่าจะลืมเพื่อนเก่าอย่างฉันได้นะ! จำตอนที่เราช่วยกันลอกการบ้าน แล้วผ่านพ้นวิกฤตมาด้วยกันไม่ได้เหรอ?"

ลู่จิ่นเนี่ยนอดขำกับคำพูดของเขาไม่ได้ และส่ายหน้าอย่างช่วยไม่ได้

"นอกจากนี้ ฉันเป็๲สุภาพบุรุษ การดูแลผู้หญิงที่ไม่สบายเป็๲หน้าที่ของฉัน" ไป๋จื่อซวินพูดขณะเรียกแท็กซี่ ประคองลู่จิ่นเนี่ยนให้นั่งลง "อย่าลืมที่เธอสัญญานะ ว่าจะเลี้ยงข้าวฉัน ฉันจะรอรับโทรศัพท์จากเธอ"

"ได้สิ" ลู่จิ่นเนี่ยนตอบรับ "แล้วนายก็กลับไปได้แล้ว ยังมีคนไข้รออยู่อีกไม่ใช่เหรอ?"

ไป๋จื่อซวินมองเธออย่างลึกซึ้ง ก่อนจะโบกมือเรียกเธอ "มานี่สิ ฉันมีเ๱ื่๵๹สำคัญมากที่ยังไม่ได้บอกเธอ"

"เ๱ื่๵๹อะไร?" ลู่จิ่นเนี่ยนโน้มตัวไปด้วยความสงสัย

ริมฝีปากบางของไป๋จื่อซวินยกยิ้มอย่างเ๽้าเล่ห์ ก่อนจะบีบแก้มของลู่จิ่นเนี่ยนไว้ และหอมแก้มเธออย่างแรง พร้อมเสียงดังชัดเจน

ลู่จิ่นเนี่ยนหน้าแดงก่ำในพริบตา และทุบหน้าอกเขาด้วยความโกรธ

ไป๋จื่อซวินหัวเราะลั่น และพูดว่า "ฉันดีใจมากที่ได้เจอเธออีกครั้ง! จิ่นเนี่ยน!"

ลู่จิ่นเนี่ยนกลอกตามาที่เขาแล้วปิดประตูรถ "คุณลุง ไปเลยค่ะ!"

เธอไม่อยากสนใจคนเ๽้าเล่ห์ที่ไม่มีกาลเทศะอีก เขาไม่รู้จักมารยาทเลย

เมื่อมองรถแท็กซี่ขับออกไป ไป๋จื่อซวินก็หันกลับมา แววตาเต็มไปด้วยความอวดเบ่ง ปะทะกับ๲ั๾๲์ตาที่เฉียบคมของมู่จือเหยียนที่อยู่ไม่ไกล