หลังจากทานอาหารเย็นกันเสร็จเรียบร้อยแล้วนาวินก็บอกให้จ๋าซึ่งตอนนี้มาเป็พี่เลี้ยงของลลนาให้พาขึ้นไปอาบน้ำและเข้านอนส่วนตัวเองก็เข้าไปทำงานในห้องทำงานทำให้ตอนนี้ฝ้ายลดาอยู่ในห้องนอนคนเดียว
"ไม่มีผ้าห่มอีกผืนเหรอเนี๊ยะ"ฝ้ายลดาบ่นพึมพำคนเดียวหลังจากเปิดดูตู้เสื้อผ้าและลองมองหาในห้องนอนแล้วไม่เจอ
"ช่างสิ อยากให้นอนห้องเดียวกันดีนักก็นอนไปอย่างนั้นละกัน"พูดจบก็เดินไปทิ้งตัวบนเตียงนอนส่วนบนโซฟาตอนนี้มีเพียงหมอนแค่ใบเดียว
ตอนนี้เวลาตีหนึ่งได้นาวินเปิดเอกสารแฟ้มสุดท้ายมองนาฬิกาบิดี้เีแล้วลุกขึ้นยืนเดินไปยังห้องนอนที่อยู่ชั้นสองอย่างอารมณ์ดีเมื่อคิดว่าในห้องนอนมีใครคนหนึ่งนอนอยู่และหลังจากนี้ตื่นเช้ามาตนก็จะได้เจอหญิงสาวเป็คนแรกเมื่ออย่างที่คิดเมื่อ4 ปีก่อน เปิดประตูเข้าไปด้วยความเงียบเพราะไม่อยากทำให้คนที่อยู่ในห้องตื่นภายในห้องที่เปิดไฟทุกดวงมีเพียงแสงไฟที่สาดส่องมาจากบานกระจกหน้าต่างเข้ามาทำให้พอมองออกอย่างรางๆว่าอะไรเป็อะไรนาวินเดินไปยังเตียงนอนขึ้นไปอย่างแ่เบามองคนที่หลับสนิทด้วยสายตารักใคร่และคิดถึงทำให้อดใจไม่ไหวก้มลงไปััแก้มขาวอมชมพูอย่างคะนึงหาส่งผลให้คนที่หลับอยู่ขยับตัวเลยต้องผละออกมาจากพวงแก้มแล้วลุกขึ้นเดินไปยังห้องน้ำเพื่ออาบน้ำ หลังจากจัดการตัวเองเสร็จเรียบร้อยก็ออกมาด้วยใส่เพียงกางเกงนอนเพียงตัวเบาขยับขึ้นไปนอนบนเตียงและสวมกอดหญิงสาวอย่างหวงแหนส่งท้ายด้วยจูบหน้าผากมน
ฝ้ายลดากำลังทำอาหารเช้าอยู่ในครัวอดที่จะนึกถึงตอนตื่นนอนเมื่อเช้าไม่ได้เมื่อคนที่คิดว่านอนบนโซฟากลับมานอนบนเตียงข้างๆ กับตนแถมตนยังไปกอดอีกฝ่ายเอาไว้อีกโชคดีที่ตื่นขึ้นมาก่อนไม่อย่างนั้นคงทำหน้าไม่ถูกแน่ที่ทำท่าเหมือนกลัวเขามาทำรุ่มร่ามกลับกลายเป็ตัวเองไปทำกับเขา
"คุณแม่ทำอะไรคะ"เสียงลูกสาวตัวน้อยดังขึ้นจากด้านหลัง เธอจึงหันไปมองพร้อมตอบกลับไป
“ทำโจ๊กกุ้งค่ะ หนูหิวหรือยังคะ”ถามลูกสาวกลับไป
“หิวแล้วค่ะ”แล้วทำท่าทางเขย่งทางหน้าเงยขึ้นมองไปที่หม้อ
“ใกล้เสร็จแล้วหนูออกนั่งรอด้านนอกก่อนนะคะ เดี๋ยวแม่ยกไป”
“ได้ค่ะ ยกของคุณพ่อด้วยนะคะ”พูดจบก็เดินออกไปนั่งรอที่โต๊ะหน้าระเบียงซึ่งตอนนี้มีคุณพ่อนั่งอยู่
เมื่อลูกสาวออกไปแล้วหญิงสาวหันมาปรุงอีกเล็กน้อยเมื่อรสชาติที่้าก็ตักใส่ชาม3 ชาม แล้วใส่เครื่องจำพวก ไข่ต้มยางมะตูม เนื้อ ผักชีกระเทียมเจียว และพริกลงในถ้วยสำหรับปรุงเติมก็ยกออกมาวางที่โต๊ะสองพ่อลูก แล้วนั่งลงเก้าอี้ว่างตรงข้ามชายหนุ่ม
“หืม หอมจังเลย”ยัยหนูลลนาก้มลงสูดดมโจ๊กที่อยู่ตรงหน้าอย่างชอบใจ หันไปมองถ้วยของพ่อ
“คุณแม่ขา ทำไมของคุณพ่อไม่มีกุ้งละคะ”ถามขึ้นอย่างสงสัยที่ถ้วยของตนกับแม่มีกุ้งแต่ของคุณพ่อกลับมีแค่โจ๊กอย่างเดียว
“คุณพ่อเขาไม่ชอบกินกุ้งนะคะ”ตอบลูกออกไปทั้งที่จริงแล้วเพราะความเคยชินที่เมื่อก่อนเวลามีเมนูกุ้งเขาจะไม่กินแล้วเขาจะยกกุ้งให้เธอหมด
“พ่อชอบกินกุ้งนะคะ” แก้ต่างความเข้าใจกับลูกสาวแล้วหันไปมองหญิงสาวพร้อมรอยยิ้มยียวน
“แต่เพราะพ่อรู้ว่าคุณแม่ชอบกินพ่อเลยยกให้คุณแม่กินคนเดียว”
หญิงสาวได้ยินก็ทำเป็ไม่สนใจราวกับไม่ได้ยินที่เขาพูดเมื่อกี้ก้มหน้าก้มตากินโจ๊กหันไปพูดคุยกับลูกสาวทำให้ลูกสาวเองก็ไม่ได้สนใจคำตอบของเขาเหมือนกันมองไปที่สองแม่ลูกอดจะรู้สึกน้อยใจไม่ได้ว่าเหมือนตนเป็คนนอกลูกสาวจากที่สนใจพอถูกเบี่ยงเบนไปทางอื่นก็ดูจะหลงลืมเขาไปด้วยแต่เมื่อเห็นรอยยิ้มของลูกก็เผลอยิ้มตา
“อิ่มแล้วเหรอคะ” เอ่ยถามลูกสาว
“อิ่มแล้วค่ะ”ตอบผู้เป็พ่อแต่ตามองทะเล
“ถ้าอย่างนั้นไปเล่นทะเลไปค่ะ”
“ไปค่ะ คุณแม่ไปด้วยนะคะ” หันไปชวนแม่ที่กินเสร็จพอดี
“แม่ว่าลูกไปเล่นกับคุณพ่อเถอะแม่ไม่มีชุดว่ายน้ำ” ปฏิเสธพร้อมบอกเหตุผล
300
