กำพร้า ณ ต่างโลก (อ่านฟรี)

ผมเข้าห้องน้ำเพิ่งทำธุระหนักเสร็จ

ผมไม่ได้เข้าห้องน้ำแบบนี้มาเป็๞ 10 ปี แน่นอนว่าตอนเด็กผมทำแต่พอโตแล้ว ผมไม่ได้เข้าห้องน้ำหนักเลย

ทำไมมันเป็๲อย่างนี้ล่ะ?

ธรรมชาติโลกเก่ากับโลกนี้มันไม่เหมือนกันหรือ? ผมสงสัยมากโดยที่ตอนนี้ผมไม่รู้จะถามใคร

“สื่อนกหาวีดีกว่า”

เมื่อไม่รู้จะหาใครก็ไปถามซี้สมัยเด็ก

“พี่วารี? สื่อนกมาเร็วจัง”

เพราะผมสื่อนกเร็วกว่าปรกติ เธอสงสัยและถามผมมา

“วันนี้มันมีความสงสัยกระทันหันอ่ะ พี่ไม่รู้จะถามใคร”

“อย่างนั้นเหรอ มีอะไรล่ะ?”

เมื่อผมบอกวีอย่างนั้นเธอถามผมว่ามีอะไร

“ขอถามแปลกๆหน่อยสิ เอิ่ม วีกับวิวเข้าห้องน้ำทำธุระหนักกันมั้ย?”

วีเงียบไปอยู่นาน

“พี่ถามเ๹ื่๪๫นั้นเลยเหรอ?”

เมื่อวีถามมาผมรู้สึกผิดที่ถามเ๱ื่๵๹แบบนั้นกับเธอ

เสียงเธอดูโกรธๆเล็กน้อย แต่ยังไม่ได้โกรธชัดมาก แต่รู้ได้ว่าเธอไม่ชอบ

จากนั้นเธอถอนหายใจยาว

“เฮ้อ หนูไม่เข้าส่วนวิวเข้าบางครั้ง เธอไม่ได้บอกแต่หนูรู้”

“อ๋อ อย่างนี้นี่เอง”

เมื่อเธอบอกว่าเธอไม่ได้เข้าแต่วิวเข้าบางครั้งอยู่ แต่ไม่ได้บอกวี

สงสัยมันเป็๲จมูกวีที่ดีกว่ามนุษย์

“ถ้าอย่างนั้นวิวเข้าและวีไม่เข้าเหรอ? ทำไมมันเป็๞อย่างนั้นล่ะ? พี่ไม่ได้เข้ามาเลยเป็๞ 10 ปีเลยอ่ะพี่สับสน”

“เฮ้อ เพราะปรกติแล้วคนไม่เข้าห้องน้ำธุระหนักกันหรอก!!”

“แล้วทำไมวันนี้พี่อยากเข้าอ้ะ? อยู่ดีๆมันก็อยากเฉยเลย”

เมื่อเธอบอกว่าปรกติคนไม่เข้า ผมถามเธอที่อยู่ดีๆวันนี้อยากเข้า

“ถ้าพี่มีตะหงิดในใจเ๹ื่๪๫นั้น หรืออยู่ดีๆอยาก มันจะปวดขึ้นมาเองหลังจากนั้น! นั่นเ๹ื่๪๫ปรกติ”

เมื่อวีบอกเกี่ยวกับความปรกติของโลกนี้ ผมตัดสินใจได้ว่า ธรรมชาติโลกเราไม่เหมือนกัน

“อย่างนั้นเหรอ งั้นเ๹ื่๪๫นั้นแค่นี้แหละ ทำอะไรอยู่ล่ะ?”

“เปลี่ยนเ๱ื่๵๹ซักที กว่าจะพูดเ๱ื่๵๹อื่น”

เมื่อผมเปลี่ยนเ๹ื่๪๫วีดูอยากพูดเ๹ื่๪๫อื่นมากกว่าแล้ว

“วันนี้ทำอะไรกันมั่ง”

“ฮี่ฮี่ วันนี้เราซ้อมกันเริ่มหนักขึ้น แต่วิวเริ่มจับหนูทุ่มยากและวันนี้หนูชนะบ่อยกว่า”

เมื่อผมถามวีเกี่ยวกับวันหนึ่งวันนี้ของเธอ เธอเริ่มพูดมาเพื่ออธิบาย

“เก่งกันเนาะ!”

“แน่นอน!”

เมื่อผมชมวี เธอพูดยืนยัน

ถ้าอย่างนั้นวิวเริ่มจับวีทุ่มยากแล้ว

ผมอยากรู้ว่าวิวจะเลือกไปทางไหน จับทุ่มให้เก่งขึ้นหรือใช้หมัดกับขาทำคะแนนให้สูงขึ้น

“แล้วพี่วันนี้ทำอะไรมาบ้าง?”

“วันนี้พี่อยู่ที่ฟาร์มสัตว์ที่น้ำลายมันเอาไว้ทำถุงป้องกันเวลาผู้ชายกับผู้หญิงอยู่กันส่วนตัว”

ผมบอกเ๱ื่๵๹ฟาร์มอูริจิเมื่อวีถามและพูดต่อ

“ตัวมันนะเหมือนหมูมีขนและใส่หน้ากากไว้วางหน้ามันเพื่อให้น้ำลายมันไหลลงถังเอาไว้เก็บตอนท้ายวัน”

“โห ตัวอะไรอ่ะ แปลกดีจัง”

เมื่อผมอธิบายถึงตัวอูริจิ วีเสียงดูตื่นเต้น

“มันเปิดในตัวเมืองแถวชานเมืองพี่เลยไปมาตลาดได้ ทำเลมันดีสุดๆเลยล่ะ”

“โห มันมีข้อเสียอะไรมั้ยเนี่ย?”

“พี่ต้องแปรงมันวันละ 3 ครั้งเพื่อให้น้ำลายมันออกมากกว่าปรกติน่ะ มันต้องทุ่มเวลาเลี้ยงอยู่บ้างไม่ได้เปล่อยไว้เฉยๆ ได้ แต่มันขี่ได้นะ”

เมื่อวีตื่นเต้นแล้วถามถึงข้อเสียในการเลี้ยงอูริจิ ผมบอกเธอไปทั้งหมด

ข้อเสียมันไม่มากและมันได้น้ำลายเอามาใช้ประโยชน์ต่อได้

“ก็เลี้ยงยากเหมือนกันนะ ไม่ใช่ง่ายๆ”

“อืม ใช่ ถ้าจะทำให้ดีต้องหมั่นแปรงมันหน่อยแหละ”

เมื่อวีพูดผมเห็นด้วยกับเธอ

“แล้ววันนี้จะพี่ไปตลาดแล้วเจอหินแปลกๆที่ปล่อยกระแสไฟฟ้าด้วยล่ะ!”

“กระแสไฟฟ้าคืออะไรเหรอ?”

เมื่อผมเล่าเ๱ื่๵๹ตลาดและบอกเ๱ื่๵๹หิน วีถามถึงกระแสไฟฟ้า

“มันเป็๞แหล่งพลังงานไว้ทำให้ร้อน หรือใช้ขยับอะไรต่างๆโดยไม่ได้จับ มันต้องทำอุปกรณ์ก่อนจะเอามาใช้จริงได้”

“เอ๋? มีอย่างนี้ด้วยเหรอ? อยากเห็นอ่ะ”

เมื่อผมอธิบาย วีอยากเห็นขึ้นมาทันที

“ไว้ปีหน้าเดี๋ยวเอาให้ดูนะ ว่ามันทำอะไรได้”

“จริงๆนะพี่? เย้ๆ”

เมื่อผมจะให้วีดูเมื่อปีหน้าเธอพูดเหมือนดีใจ

ผมเล่าเ๹ื่๪๫ของกินที่ผมเจอและวีพูดมาเหมือนอยากกิน

“กินอะไรกันล่ะวันนี้?”

“วันนี้พี่อลิสทำผัดตับ มันมีก้านผักกับตับอย่างเดียว หนูกินไปเยอะเลยล่ะ มันหวานๆด้วยล่ะ”

เมื่อวีพูดว่ากินผัดตับ มันทำให้ผมอยากกินอาหารที่พี่อลิสทำ

“อืม กินเยอะๆวี”

“ได้เลยหนูกับวีกินกันเยอะ! อาหารพี่อลิสอร่อยอยู่แล้ว!”

วีชมพี่อลิส มันทำให้ผมอยากกินอาหารเธอมากขึ้น

แต่ผมต้องอาศัยอยู่นอกบ้านแล้ว แม้อยากกลับไปกินก็ต้องอดใจไว้

เมื่อเราคุยกันนานแล้วผมบอกลาวี

“ไปล่ะ เจอกันมะรืน บาย”

“บาย ไปก่อนนะ พอแล้วนก”

“พอแล้วนก”

ผมลาวีและคุยเสร็จสำหรับวีวันนี้

ถ้าอย่างนั้นมันไม่เข้าห้องน้ำกันเป็๲ปรกติ ผมไม่ได้แปลก มันโล่งใจที่มันเป็๲ปรกติโลกนี้

พอหลังโตมันจะไม่เข้าห้องน้ำและต้องมีความอยากหรือตะหงิดอยากทำขึ้นมาก่อน

ผมย้อนนึกดูมันน่าจะเป็๲ที่ผมสงสัยเกี่ยวกับฟาร์มที่ไม่มีความเหม็นของสัตว์

เพราะผมอยู่ดูมันทั้งวันและในฟาร์มไม่ได้มีของเสียอยู่เลย

จะว่าไปมันก็ดีแต่เพราะบางครั้งคนก็มีความอยาก แต่โลกนี้อยากเมื่อไหร่ก็ได้เข้า

มันคนละแบบกับโลกเก่าและมันไม่เหมือนเดิมเลยที่คนปรกติจะเข้าห้องน้ำทุกวัน

ผมต้องเรียนพื้นฐานร่างกายใหม่เพราะความรู้เก่าที่โลกเก่ามันใช้ไม่ได้แล้ว

เมื่อผมคิดอนาคตได้ผมเริ่มรู้แผนของตัวเอง

ผมต้องไปเรียนพื้นฐานของร่างกาย ผมต้องไปสาขานั้น

ผมหยิบนกรักท่านหญิงมาสื่อนกหาท่านหญิง

“ว่าไงน้อง?”

“พี่ครับ วันนี้ผมได้รู้อะไรบางอย่าง”

ท่านหญิงเสือดำถามผมและผมบอกสิ่งที่รู้และต้องออกไปหาความรู้

“เอิ่ม ท่านหญิงครับ ผมไม่ได้เข้าห้องน้ำหนักมาเป็๞ 10 แล้ววันนี้ผมเข้าห้องน้ำครั้งแรก”

“จึ นั่นมันก็ปรกตินี่ เธอพูดเ๱ื่๵๹แบบนี้ทำไมกัน”

เธอพูดเหมือนเริ่มรำคาญ และผมไปต่อแทบไม่ถูก

สติ!  มีสติ!

        “เอิ่ม ผมต้องไปเรียนเ๹ื่๪๫พื้นฐานร่างกาย ผมต้องไปเรียนหมอครับ!”

        หลังผมพูดท่านหญิงเงียบไปนาน

        “แกเพิ่งทำงานจริงๆได้กี่วัน”

        ผมไม่รู้จะตอบอย่างไรให้ไม่โดนต่อว่าจริงๆ ผมเลิกทำกลัวการถูกต่อว่าและรับสภาพจริงๆ

        ผมหายใจลึกๆ มันมีเสียงและท่านหญิงเสือดำน่าจะได้ยิน

        เมื่อผมหายใจรับลมเข้าไปเต็มที่ ผมเริ่มพูด

        “วันเดียวครับ”

        “ใช่! วันเดียว ไอ้- ฮึ่ย! ทำงานวันเดียวเสร็จอย่างดีแล้วบอกว่าต้องไปเรียนหมอ เป็๲อะไรของแก!”

        ท่านหญิงโกรธผมมากแต่ผมไม่มีความคิดที่จะต่อว่าอะไรเธอเลย แล้วไม่มีเสียงอะไรมาหลังจากนั้น

        มันเหมือนๆผมสมควรโดนอยู่

        “บอกเหตุผลมา!”

        ผมรีบหาเหตุผลมาพูดต่อกับท่านหญิงเสือดำ

        “ผมไม่ได้เข้าห้องน้ำหนักมาเป็๞ 10 ปีและพอได้เข้า ผมสื่อนกไปถามน้องๆ และน้องๆตอบมาว่าปรกติมันเป็๞อย่างไร ผมคิดมาตลอดว่าคนเข้าห้องน้ำปรกติทุกวันและไม่ได้เป็๞ 10 ปีครั้งหรือตอนที่อยากอย่างเดียวเท่านั้น มันแปลกมากสำหรับผมและผมรู้เหตุผลแล้ว”

        ท่านหญิงเสือดำฟังเงียบๆและสื่อนกมาอือออเพียงอย่างเดียว

        “มันเพราะความรู้เมื่อตอนเด็กกับเ๹ื่๪๫จริงตอนโตมันไม่เหมือนกัน มันเลยทำให้ผมอยากเรียนพื้นฐานของร่างกายคน๻ั้๫แ๻่แรกๆ ผมต้องไปเรียนทางนั้นครับ!”

        ผมตอบท่านหญิงเสือดำยาว ท่านหญิงเสือดำคิดอยู่สักพัก

        “เห้อ มันเพราะผลงานเธอหรอกนะ ถ้าไม่มีสิ่งประดิษฐ์ที่บอกในห้อง ป่านนี้ฉันเลิกคุยไปแล้ว จำไว้ ฉันอยากได้ผลงาน”

        “มันเป็๲เ๱ื่๵๹ที่ทำได้ไม่ยากครับ”

        เมื่อผมบอกความยากง่ายท่านหญิงไม่ได้อยากว่าอะไร

        “ถ้าจะไปเรียนจริงๆ ทำงานข้างนอกให้เสร็จๆปีหนึ่ง และไปเข้าเรียนหมอ! ฉันไม่ออกค่าเรียนให้ ออกเองซะ”

        “ได้ครับ เ๹ื่๪๫นั้นสำหรับผมไม่มีปัญหา”

        เพราะผมมีเงินก้อนมากับตัว มันทำให้เงินผมมีอยู่ถ้าจะเบิกไปใช้จริงๆ

        และค่าเรียนหมอผมไม่รู้ว่าเท่าไหร่ แต่ผมพร้อมจ่ายแม้มันจะเสียมากนิดหน่อย

        “จ่ายค่าแก้วที่แตกไปด้วย! พอแล้วนก”

        คงเป็๞เสียงที่สื่อนกไม่ได้รับมาสื่อให้ได้ยิน

        “ได้ครับ พอแล้วนก”

        ท่านหญิงเสือดำบอกว่าเธอทำแก้วแตกโดยที่ผมไม่ถามอะไรเกี่ยวกับรายละเอียดมาก

        แค่จ่ายๆมันไปเถอะ

        ค่าแก้วมันแพงกว่าปรกติ โดยที่ผมต้องส่งเงินไปให้ท่านหญิงพรุ่งนี้ ผมไม่รู้ว่าจะให้ตอนไหน เพราะผมยังทำงานที่ฟาร์มอูริจิไม่ถึงเต็มวัน

         เราเลิกสื่อนกกันโดยที่ผมไม่ได้เตรียมการอะไรสำหรับพรุ่งนี้เลย

        เท่านี้ผมก็ได้ตัดสินใจอนาคตแล้ว โดยที่ผมต้องทำงานนอกดงเสือดออกเล่นน้ำ 1 ปี จนถึงอายุ 15 แล้วจากนั้นส่งตัวเองเรียนหมอ

        ผมประกอบกล่องที่มีเครื่องช็อตไฟฟ้าไว้ข้างในและเอาผ้าพันปุ่มไว้ให้มันเปิดค้างไว้

        มันมีหลอดไฟไว้ดูว่าไฟติดอยู่ตลอดเวลา

        ผมซื้อหลอดไฟมาจากร้านขายของเก่า มันเป็๲ของเก่า๻ั้๹แ๻่ยุคสร้างโดยที่ไม่มีใครรู้วิธีใช้เพราะไม่มีใครนำไฟฟ้ามาใช้

        ผมแค่โชคดีที่ไปเจอมันเข้าก่อนใครซื้อหลอดไฟไปเก็บไว้

        วันนี้มันทำอะไรเพิ่มไม่ได้แล้ว ผมเตรียมตัวนอนสำหรับวันนี้

        ผมเอนกาย ทำตัวให้สบายๆแล้วหลับไป

ผมตื่นมาสดชื่นสุดๆ ออกกำลังกายอาบน้ำแต่งตัวพร้อม

ผมเอาอูริจิเข้ามาเดินกันในฟาร์มและแปรงมันทุกตัวตอนเช้า

จากนั้นผมไปตลาดหาซื้ออะไรกิน

ผมซื้อข้าวเนื้อย่างถุงหนึ่ง

มันไม่ได้ปรุงแบบที่ถูกปากที่ผมกินบ่อยๆ มันเป็๞เนื้อย่างธรรมดาๆ

ผมเอาน้ำลายอูริจิไปถังหนึ่งและไปที่สวนต้นคริสเตอร์

ผมหัดคนหม้อน้ำยางโดยเป้าหมายของผมคือทำอะไรที่เหมือนพลาสติก

โดยสัญชาตญาณผมคิดว่ามันน่าจะต้องเพิ่มใบคริสเตอร์ตอนต้ม

และเมื่อผลลัพธ์ออกมาในที่สุดมันก็เป็๞เหมือนที่คาดการณ์ไว้

ผมสามารถทำพลาสติกแข็งได้แบบที่ต้องแกะพิมพ์ก่อน

ผมแกะพิมพ์โดยที่เป้าหมายของผมจะเอาไว้ทำเครื่องนวดหลังแบบสั่นแรงกว่าปรกติ

ผมได้โครงหรือที่ใส่ ที่เหลือคือต้องทำภายใน

ผมกลับฟาร์มอูริจิไปพันมอเตอร์

ผมพันมอเตอร์อย่างดีที่สุดเพื่อที่จะทำไว้ให้มันสั่นแรงที่สุดเท่าที่มอเตอร์ทำได้

ผมพันมอเตอร์อยู่นานจนเสร็จแต่ยังไม่ได้ลองใส่เหล็กหมุนไว้ทำให้เครื่องสั่น

มันได้เวลาเที่ยง ผมต้องออกไปแปรงอูริจิ

ผมหยิบแปรงและออกไปเริ่มแปรงพวกมัน

เมื่ออยู่ระหว่างกำลังแปรงพี่อุลฮามา ผมทักทายและแปรงต่อ

เขาดูความเรียบร้อยของพวกอูริจิและไปตรวจดูถังน้ำลายเมื่อวาน

ผมบอกเขาเ๱ื่๵๹ที่เอาไปใช้ถังหนึ่ง

เขาดูเหมือนจะไม่ได้ว่าอะไรและนับถังนั้นเข้าไปอยู่ในจำนวนรวมด้วย

เขาดูความเรียบร้อยแล้วเหมือนพอใจกับผลงานทุกอย่าง

“เอาล่ะ ทุกอย่างมันเรียบร้อยหมด และผลงานเมื่อวานก็ดีหมด ฉันไปพักร้อนแล้วนะ”

“ได้ครับ เดินทางให้สนุกครับ”

ผมอวยพรเขาและเขาไป

ผมแปรงอูริจิจนเสร็จและขี่อูริจิไปหาอะไรกิน

ผมได้กินหมูชุบแป้งทอดราดน้ำจิ้มออกแนวญี่ปุ่น

รสชาติและกลิ่นมันเหมือนทงคัตสึ แต่เหมือนมันไม่ใช่นิดหน่อย แต่ผมไม่ได้เอะใจหรือติดขัดอะไรมาก

เมื่อเครื่องนวดเหลือแค่ประกอบผมประกอบให้เสร็จโดยใส่น้ำหนักให้เปิดและสั่นและไปสวนคริสเตอร์อีกครั้ง

ครั้งนี้เป้าหมายของผมคือทำเอ็นยืด

ผมเจอพี่ชื่อเนตรทิพย์ที่ตลาด ผมตกลงจ้างเธอ 2 ทองต่อเดือน

เธออายุประมาณ 20 ต้นๆ

เธอเป็๞คนจากวาโรซีเมียเรียมาทำงานแถวชานเมืองโครอลัลเรย์เรีย

ตอนแรกเธอสู้ค่าที่ในตัวเมืองไหว แต่เมื่อทำมาซักพักและรายได้เริ่มคงที่ เธอไม่สู้ค่าที่อีกต่อไป

ผมลองฝีมือเธอแล้ว ฝีมือร้อยเครื่องประดับเธอยอดเยี่ยมเพราะเธอมีสติและสมาธิมากเมื่อผมคอยบอกตรงที่ผมเคยทำเป็๞ไปเรื่อยๆ

ตอนนี้เธอขายสร้อยข้อมือใส่ยาก อยู่พอกินไปวันๆ แต่เธอเลือกรับงานที่เยอะกว่าเพื่อเงินที่เยอะกว่า

ผมไปสวนต้นคริสเตอร​์โดยที่เป้าหมายเป็๞เอ็นยืด

ผมลองทำอยู่ประมานชั่วโมงหนึ่งและมันได้เอ็นยืดที่ยืดได้ยาวและขาดยากถ้าไม่กระชากแรง

ผมพอใจกับเอ็นยืดและทำมาเก็บไว้เยอะ

ผมสอนพี่เนตรทิพย​์ร้อยสร้อยข้อมือยางยืดและสอนมัดปมหลุดยากตอนจบงานเส้นหนึ่ง

เธอขอดูสองรอบและหลังจากนั้นก็เริ่มทำได้ช้าๆ และเร็วขึ้นเรื่อยๆ

ผมให้เธอไปทำสร้อยข้อมือขายที่ดงเสือดอกเล่นน้ำ

ผมติดต่อไปบอกรายละเอียดท่านหญิงเสือดำ โดยที่ท่านหญิงเสือดำพูดมาอย่างเดียวว่า ‘ฉันมีแผน’

ผมไม่รู้ว่าท่านหญิงเสือดำคิดจะทำอะไรหรือจะทำอะไรกับคนที่เอาไป

แต่ของที่ขายราคาจะแพงกว่าปรกติเพราะมันเหมือนต้องจ่ายเป็๞อะไรที่คล้ายภาษีให้กับท่านหญิงเสือดำ

เธอบอกว่าไม่ต้องห่วงเ๱ื่๵๹ที่ทางไว้ขายและให้เน้นสมองไปที่การผลิตชิ้นงานอย่างเดียว

ผมไม่คิดอะไรมากเกี่ยวกับรายละเอียดจุกจิกเพราะดูๆแล้วถ้าเอามาคิดมันจะเป็๞การคิดมากเกินไป

เท่านี้ผมก็ได้คนมาดูแลเ๱ื่๵๹เครื่องประดับแล้ว

ผมทุ่มทั้งปีให้กับงานด้านนอก แต่สถานที่มันอยู่ใกล้ๆกันมันทำให้ไปมาตลาดเดิมได้ตลอด

และเมื่อผมคิดไนล่อนได้ผมหาคนไว้ดูแลเ๱ื่๵๹การผลิตเสื้อผ้า

ผมไปเจอกับพี่สาวชื่ออเด็ป อายุประมาณ 20 ต้นๆเหมือนพี่เนตรทิพย์

เธอบอกว่าเป็๲พี่น้องกับคนที่ขายเสื้อผ้าอยู่ที่ศิโร ที่ตลาดใกล้บ้านกำพร้า แต่เธอไม่ชอบที่ศิโรเธอเลยย้ายมาอยู่ที่โครอลลัลเรย์เรียตอนวัยรุ่นปลายๆ

ผีมือตัดเย็บเสื้อผ้าเธอเก่งเหมือนพี่สาวเธอ แต่เธอไม่มีไฟออกแบบเสื้อผ้าแบบใหม่ๆแล้ว

เธอบอกอยู่ๆมาวันหนึ่งความคิดเธอมันก็ไม่แหวกแนวพอที่จะทำให้เธอมีไฟ

เมื่อผมเสนอไอเดียเ๹ื่๪๫เสื้อผ้ากีฬาเธอดูสนอกสนใจมากผมลองออกแบบแค่พื้นฐานและให้เธอไปต่อยอดเอา

ผมจ้างเธอ 2 ทองต่อเดือนและให้ไปขายเสื้อผ้ากีฬาในดงเสือดอกเล่นน้ำเหมือนกัน

เท่านี้ผมก็ได้คนดูแลเ๹ื่๪๫เสื้อผ้า

ผมเจอแม่ครัวเกือบ 30 แต่ยังไม่ถึงที่เปิดร้านขายอาหารอยู่

ผมจ้างเธอ 2 ทองต่อวัน มันแพงกว่าแต่เพื่ออาหารที่ดีผมยอม

        เธอสละยอมปิดร้านเลยถ้าผมจ้างนานเพราะร้านเธอทำเลไม่ค่อยมีคน

        ความคิดแรกของผมคือ หมูปิ้ง, เนื้อปิ้ง, ไก่ปิ้ง, ไก่คาราเกะ ที่ผมหาซื้อเหล้าหวานอยู่นานกว่าจะได้แหล่งส่งในตัวเมือง, และไก่ทอดพริกไทยดำน้ำจิ้มหวาน

        ผมให้เธอเน้นขาย 3-4 อย่างนี้และไปขายที่ดงเสือดอกเล่นน้ำ

        ผมไม่รู้ว่ามันจะไปขายอยู่ตรงไหน

        ผมบอกชื่อร้านสร้อยกับท่านหญิงไปโดยที่เหลือท่านหญิงเสือดำจะเป็๲คนจัดเตรียม

        ผมขอบคุณเธอที่ดูแลเ๹ื่๪๫ที่ขายและให้ผมขายของในที่ที่ทำเลดีคนเยอะ

        ผมฝึกงานอย่างละ 2-3 เดือนไปเรื่อยๆ

        เมื่อครบหนึ่งปีผมพิมพ์ถุงอูริจิเป็๞ถ้ามีอุปกรณ์ทุกอย่าง

        จะว่าไปมันก็เป็๲ทักษะติดตัวที่ดีเพราะทำได้ทำเป็๲แล้ว

        แต่ทักษะมันเฉพาะทางมากจนผมไม่รู้ว่าถ้ามันไม่เกี่ยวกับซ่องแล้วมันจะเอาไปทำอะไร

        ผมต้มยางเป็๲ ต้มพลาสติกเป็๲ ทำยางแข็ง ยางนุ่มเป็๲ ถุงพลาสติกที่ทำจากเยื่อไม้ก็ทำเป็๲

        แต่เมื่อจบปีและพอน้องๆผมเริ่มเดินทางมาดงเสือดอกเล่นน้ำผมหาโรงเรียนหมอดีที่สุดไว้เข้าเรียน

        ผมเลือกที่ที่ดีที่สุดเพราะผมมีงบอยู่เยอะ และมันไม่เป็๲ไรที่เอาเงินก้อนใหญ่แลกความรู้เฉพาะทาง

        เท่านี้อนาคตผมก็สบายใจเ๹ื่๪๫ความรู้ร่างกายว่ามันจะไม่เป็๞แบบผิดๆอีกต่อไป

        ผมสบายใจที่จะไม่ให้ข้อมูลผิดๆกับวีและวิว

        และอาจเป็๞นาด้วยบางครั้ง แต่เธอเป็๞คนเงียบๆที่ไม่ค่อยได้สงสัยอะไรมาก

        พวกเธอจะเดินทางรถอะไรกัน? พวกเธอจะสนุกกับการเดินทางของทั้งสามคนไหม? ผมมีคำถามอยู่ในใจ แต่พวกเธอก็เริ่มโตขึ้นเรื่อยๆแล้ว

        ผมวารี อายุ 15 น้องผมอายุ 14

        ผมไปเรียนหมอ