21:01 น.
หลังจากกลับมาจากตลาดมาจนถึงไร่องุ่นแล้ว ม้าของยัยคู่หมั้นรุ่นน้องตัวแสบของฉันก็จัดงานเลี้ยงต้อนรับลูกสาว ถึงจะไม่ได้หรูหราอะไรนักแต่ก็ทำด้วยความตั้งใจของคนจัด ด้วยไม่คิดว่าจะได้เจอลูกสาวมานับสิบปีอีก จากที่ฉันคิดคำนวณดูตอนที่สองคนนี้พูดกันนะ อีกทั้งเมื่อวานยังเป็วันเกิดของยัยเอิร์ท ม้ามันจึงจัดงานเลี้ยงต้อนรับให้สมกับที่เป็ลูกสาวคนโตที่ไม่ได้เจอมานาน เพราะเป็เพราะตัวเธอเองที่ทิ้งยัยเอิร์ทไปั้แ่ตอนนั้น
ดูเหมือนว่ายัยรุ่นน้องคนนี้มันจะมีความสุขดีนะที่ได้อยู่แบบนี้ ดูสิ! สนุกใหญ่เลย มีเปิดปงเปิดเพลงทั้งเต้นทั้งร้องซะด้วย แต่ไม่รู้ทุกคนจะรู้เื่กับมันรึเปล่า ก็เพราะมันเปิดเพลงเกาหลีน่ะสิ แต่มันก็เมาด้วยนะ
ความเมานี่ก็ช่วยได้ทุกอย่างจริงๆ น้องชายที่ไม่เคยได้ทำความรู้จักเลยก็เข้าไปทักไปคุยด้วย แถมยังเดินคุยเล่นกับพวกคนงานที่เข้ามาแจมด้วยอีกต่างหาก คุยในสภาพที่เมาด้วยนะ ทั้งยังเดินถือขวดไวน์องุ่นแจกคนงานคนละขวดอีกต่างหาก แจกแบบไม่เกรงใจม้าตัวเองที่เป็เ้าของไร่เลยด้วยซ้ำ แต่ม้ามันก็ไม่ได้ว่าอะไรมัน เพราะก็คงห้ามหรือไม่มีสิทธิ์ห้ามอะไรหรอก ถึงยังจะไม่บรรลุนิติภาวะก็เหอะ แต่คงเป็เพราะไม่ได้เลี้ยงมาคงจะห้ามไม่ได้ เปล่าประโยชน์เปล่าๆ
“หวัดดีคับ..นี่พี่เอิร์ทเองนะฮะ เราจองคนเปงพี่น้องกันนะ รู้ป่าวๆ ปี้อ่ะ!! มีน้องจายจ๋องคนเลยน้าา..กนนึงชื่อภาคิณ ส่วนคนนึงก็อาร์ทแหละ”
“แล้วเค้าเป็คนยังไงหรอครับ”
“อ๋ออ..!! ตูกเลี้ยงแบบกุนหนูเลยแหละ แต่พี่อ่ะน้าา..ตูกเลี้ยงโตยคนใช้นายบ้าน มานต่างกานมากเยยช่ายมั้ยล้าาา..ฮ่าๆๆ”
กล่าวจบก็ลุกขึ้นยืนไปหยิบขวดไวน์ในลังไปแจกคนงานทุกคน
“รับไว้เถอะน่านะ ทุกโค้นน....ม้ายต้องเกรงใจๆ ช้าน..ลูกเ้าของไร่นี้..นี่นาาา! เอาไวน์ไปเล้ยย..ช้านให้..แจกฟรี่ ฮิ้! ฮิ! ฮิ่! ฮิ! ทานกันให้อาย่อย..เต็มที่ ตามสบ้ายย...”
พูดทั้งที่ตัวเองก็ยังยืนไม่เที่ยงจบก็ยกขวดไวน์ขึ้นมาดื่ม
“ไวน์ขวดนี้อร่อยดีจังแฮะ รุ่นพี่ก็ดื่มด้วยดันเด้...!! ม้าด้วย มาๆๆ ส่วนอาร์ทดื่มนมปาย อะรายที่มันมี แอลกอฮอล์ผาสมอยู่มานไม๊ดี ต่อสุ๊ขภาพ..อาร์ทม้ายควรดื่ม อ้าา..ตุ๊กคน เปิดไวน์ดื่มกัน ดื่มเยยๆ ม้ายต้องเกรงใจ ฉันยูกเ้าของยั่ย ม้ายต้องเกรงใจ..”
“ถ้ามันไม่ดีแล้วพี่จะดื่มทำไมกันล่ะครับ”
“เฮ้ยย!! เพ่โตแล้วไง โตแล้ว..ดื่มได้”
ยกขวดไวน์ใส่ปากอีกครั้งทั้งที่ตัวเองก็แทบจะยืนไม่ตรงอยู่อยู่แล้ว
ปากบอกน้องว่าแอลกอฮอล์มันไม่ดีต่อสุขภาพ แต่ตัวเองก็ยังดื่มมันซะเอง..ฉันล่ะก็แบบ...หมดคำจะพูดเลยจริงๆ
“อ้าวว!! อะไร..ขวดนี้หมดแล้วหยอ หมดเร็วจัง เอางายดีล่าา..ขวดนี้ อ้อ!! รู้ละ ปิ้วววว..”
พิชญาโยนขวดไวน์ทิ้งลงไปในสวนองุ่น
“อ้าฮะ ไปนู้นแล่ววว..ไป๋ไกลเล้ย ฮะ ฮ่าๆ ฮ่าๆ ตกลงไปใน..จ๋วนอาหงุ่นแล่วว..คริๆ”
พูดจบก็เดินไปหยิบไวน์ขวดใหม่ขึ้นมา
“ฮื่อออ..ไม่ไหวแล้วเว้ย เอิร์ท..พอเหอะ เมามากแล้วนะ ไปนอน..”
นัทธมนที่ทนเห็นสภาพความเมาแล้วรั่วไปไกลของพิชญาไม่ไหวแล้วจริงๆ จึงลุกขึ้นไปบอกของร้องให้เธอหยุดก่อนที่จะรั่วหนักไปมากกว่านี้
“หนายยย..ใครเมา..ไม่มี๊ ม่ายมีใครเมาซักกะหน่อย ม๊ายมิ่”
ยัยนี่เมาแล้วพูดจาไม่รู้เื่ แถมยังรั่วตอนเมาอีกต่างหาก เดินเข้ามากอดคอฉันแบบไม่เกรงใจฉันเลยอีกต่างหาก
เอาล่ะ! คราวซวยมาถึงฉันแล้วไง มันมากอดคอฉันปุ๊บมันก็ร่วงปั๊บเลย ร่วงไม่ได้ร่วงไปคนเดียวด้วยนะ มันล้มทับฉันจนต้องลงไปกองอยู่กับพื้นกับมันด้วยนี่สิ ใครได้ไปเป็ผัวเนี่ยนะ คงจะซวยไปตลอดทั้งชีวิต
จะว่าไปแล้วพูดไปก็เหมือนกับว่าตัวเอง ในเมื่อเราก็ถูกจับคลุมถุงชนกันนี่หว่า แล้วตอนนี้ก็..โอ้ยเพลีย..
หลังจากผ่านพ้นคืนนั้นไปมาเจอเช้าวันใหม่อันสดใส อากาศที่นี่ก็ช่างสดชื่มมากๆเลย ฉันอยากอยู่ที่นี่ต่อไปนานๆจัง แต่ก็ทำได้แค่คิด..เพราะอีกสองวันเราก็จะกลับเข้ากรุงเทพแล้ว
จะว่าไปแล้วมากับมันแค่สองคนก็สนุกดีนะ ได้เห็นนิสัยจริงๆของกันเยอะเลยทีเดียว มีทั้งความบ้า ปัญญาอ่อนและโบ๊ะบ๊ะในคราวเดียวกัน
ถ้าถามว่าโบ๊ะบ๊ะเื่อะไรนี่หรอ ก็เื่ที่มันชวนฉันไปตัดองุ่นยังไงล่ะ จะตัดองุ่นแต่ดันไปตัดโดยเครือองุ่นซะงั้น แล้วต้นองุ่นเครือนี้จะเลื้อยยาวไปถึงไหนก็ไม่รู้..
“ทำไงดีอ่ะ ขาดไปแล้วด้วย”
“จะรู้มั้ย บอกให้ระวังๆก็ไม่ฟังเองอ่ะ”
“อ๋าา..”
พิชญาร้องออกมาด้วยความไม่รู้จะทำยังไงต่อดีแล้วหยิบองุ่นเข้าปากพร้อมกันสองลูก
“อร่อย..ขึ้นข้างบนเถอะ เยอะละ”
“เอ้าา..นี่ไม่คิดจะทำอะไรเลยใช่มั้ยที่ตัดเครือองุ่นขาด”
“ไม่อ่ะ ก็มันขาดไปแล้วทำไงได้เล้าา..เครียดไปก็เท่านั้น นี่อย่าลืมสิ นี่พิชญาลูกเ้าของไร่นะ”
กล่าวจบก็ยัดองุ่นเข้าปากนัทธมนก่อนจะถือตะกร้าพวงองุ่นติดมือไปด้วย
มันคิดว่าตัวเองใหญ่คับฟ้ารึไงที่ถึงทำอะไรก็ไม่มีใครกล้ามาว่าหรือมาจับอ่ะ
“เอิร์ทขอถามหน่อย”
“ถามไรหรอคะรุ่นพี่..”
พิชญาหยุดยืนแล้วหันไปหาต้นเสียงที่กล่าวถาม
“เมื่อคืนจำได้มั้ยว่าตัวเองทำไรไปบ้าง”
“ทำไรอ่ะ ไม่ได้ทำไรนะ ถามไมอ่ะ”
“เปล่า..! ไม่มีไรหรอก”
พูดจบก็เดินแซงหน้าพิชญาไป
“อะไรจะทำไม่ได้เลยงั้นหรอ ก็สมควรอยู่หรอกนะ ก็เมาเอาซะขนาดนั้นน่ะ”
กล่าวจบก็หลุดยิ้มออกมาพร้อมทั้งนึกถึงถาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้
“ย่าาห์ ฉันทำอะไรอ่ะ พูดมาเลยนะ”
“คิดเอาเองสิคะว่าทำอะไรลงไปบ้างเมื่อคืน”
“แล้วฉันจะคิดออกได้ยังไงกันเล่า”
“ไวน์..”
“ไวน์..อะไรไวน์”
พิชญาถามแล้วนัทธมนหันกลับไปยิ้มแล้วเดินไปเ้ารมทิ้งไว้เพียงคำพูดปริศนาไว้ให้พิชญานั้นคิดเอาเอง
“อ๋าาา..”
เดินคอตกตามหลังนัทธมนไปนั่งในซุ้ม
“พูดแล้วไม่บอกนี่คาใจนะรุ่นเพ่..”
“ก็นั่งนึกให้ออกดิ”
“ใครมันจะไปจำได้วะว่าตัวเองทำอะไรไว้ตอนเมาอ่ะ”
“ไปถามม้าดิ..! ไม่รู้เลิกนั่งกุมขมับแล้วรึยัง”
“หาา..ฉันทำอะไรอ่ะ ถึงขนาดนั้นเลยหรอ”
“น่าจะขาดทุนไปเยอะเลยแหละ”
“เกี่ยวอะไรกับทุนอ่ะ”
“ยอมเป็เบ้พี่เดือนนึงดิ ถ้ายอมเป็เบ้พี่เดือนนึงพี่จะบอกเธอ”
“โหวววววว...เดือนนึงเลยอ๋อ ขี้งกอ่ะ”
“ถ้าไม่..พี่ก็ไม่นะ”
“ไปถามม้าเอาก็ได้..ชิ!!”
พิชญารีบลุกเดินหนีไปตามหาม้าตัวเองเพื่อจะถามถึงเื่เมื่อคืนที่ตัวเองได้กระทำลงไป แต่คำตอบที่ได้มาก็คือไม่ได้มีอะไร จึงต้องกลับมาหานัทธมนอีกครั้ง
“เน่...! ม้าไม่ยอมบอกเลยอ่า บอกหน่อยน้าา..จะเป็เบให้เดือนนึงก็ได้”
“ไม่..!!”
“เอ้าา..!! ก็เมื่อกี้ยัง..”
“ตอนนี้เปลี่ยนใจแล้ว........2 เดือน”
“อ๋าาา...อาๆๆ ก็ได้!! สองเดือน”
“แน่ใจนะ”
“ค้าบบบ..!!”
“ถ้างั้นก็......”
พิชญาเบิกตากว้างรอฟังคำตอบ
“ไปเอาน้ำมาให้ดื่มหน่อย คอแห้งอ่ะ”
“แหมมมม..ได้ทีเอาให้เลยนะ”
“ไม่ต้องไปก็ได้นะ พี่ไปเองก็ได้..และจะไม่บอกเธอด้วย”
“ไปๆๆ ไปสิ..รออยู่นี่นะ”
พูดจบก็รีบเดินกลับไปเอาน้ำมาให้นัทธมนตามที่เธอวานขอ
“รีบๆด้วยล่ะ กระหายน้ำมากเลย”
“จ้าๆ”
หันกลับมาตอบรับคำแล้วรีบสาวเท้าเดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว
“เล่นกูอีกแล้วสิ คราวก่อนก็เล่นซื้อของหรูๆแพงๆ พอมาคราวนี้จับกูมาเป็เบ้อีกสองเดือน เพื่อแลกกับเื่ราวเมื่อคืน นี่มึงคิดอะไรอยู่เนี่ย ทำไมถึงยอมได้นะ ปกติไม่เคยยอมใครง่ายๆนี่นา เอาวะ..ก็มึงชอบรุ่นพี่เค้านี่นา มึงต้องเอาชนะใจรุ่นพี่ให้ได้”
พิชญาเดินเข้าไปเอาน้ำแล้วรีบออกมาเอาให้นัทธมนดื่ม
“อ่าา..! เย็นชื่นใจจัง”
“จะบอกได้รึยังอ่ะ”
“อ่าา..จะพูดเื่ไหนก่อนดีนะ”
“อ๋าาาห์ รุ่นพี่..ขอร้องล่ะ บอกเื่ไหนก่อนก็ได้”
“ก็คิดอยู่ไงว่าจะพูดเื่ไหนก่อนดี ขอคิดก่อนสิ อ้าา..คิดออกละ เธออ่ะเมาแล้วรั่วมากกก....”
ลากเสียงยาวไปจนถึงดาวอังคาร
“แล้วก็ขวดไวน์น่ะ เธอโยกขวดไวน์เข้าไปในสวนองุ่นแหละ”
“โถ่วว..! ก็แค่ขวดไวน์เอง นึกว่าเื่ใหญ่อะไร นี่หลอกกันชัดๆ”
“ยังมีอีกนะ”
“ห๊ะ!! ยังมีอีกหรอ”
“ใช่...! แต่ไม่บอกตอนนี้ดีกว่า เอาไว้วันก่อนกลับกรุ่วเทพละกัน”
“งั้นกลับตอนนี้เลย ป้ะ”
“บ้าหรอ..! ได้มาอยู่ฟรีกินฟรีทั้งทีก็ขออยู่ต่ออีกสักวันก่อนสิ”
“อ๋อออออ...!! นี่รุ่นพี่เป็คนแบบนี้เองหรอ งกว่ะ”
“ย่าาห์ นี่!! จะจีบใครก็ช่วยพูดดีๆกับคนที่กำลังจีบอยู่หน่อย พูดแบบนี้ใครเค้าจะเอา..ชาตินี้ทั้งชาติคงไม่มีวะนจีบใครติดหรอก”
“แหมๆๆ แต่ก็ยังมีทำรุ่นพี่แอบหวั่นไหวกับฉันอยู่น้าา..”
“ใครเค้าจะหวั่นไหวกับเธอกัน”
ลุกขึ้นจากที่นั่งแล้วรีบเดินหนีไป
“ก็รุ่นพี่ไง เค้าเห็นน้าจะบอกให้..!! คริคริ”
พิชญาหัวเราะชอบใจส่งท้าย
730
