มินตรา สาวออฟฟิศวัย 45 ปี ผู้คลั่งไคล้ละครน้ำเน่าและนิยายรัก กำลังเผชิญกับสิ่งที่ไม่เคยคาดคิด เมื่อเธอตื่นขึ้นมาพบว่าตัวเองไม่ได้อยู่ในอพาร์ตเมนต์ที่คุ้นเคยอีกต่อไป แต่กลับมาอยู่ในโลกที่ดูราวกับหลุดออกมาจากนิยายจีนโบราณที่เธอเคยอ่าน
"อะไรกันนี่! เรามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?" มินตราพูดกับตัวเองขณะมองไปรอบๆ ห้องโถงขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยของประดับแบบจีนโบราณ โคมไฟที่ส่องแสงนวลๆ เฟอร์นิเจอร์ไม้แกะสลัก และภาพวาดูเาและแม่น้ำทำให้เธอตระหนักว่า นี่ไม่ใช่ความฝัน
เธอจำได้ว่าครั้งล่าสุดเธอนั่งอ่านนิยายบนโต๊ะทำงานจนเผลอหลับไป แต่นี่…นี่มันอะไรกัน!
มินตราเดินออกไปนอกห้องโถง และพบว่าทั้งบ้านเมืองรอบตัวเธอเปลี่ยนไปเป็สิ่งที่เธอเคยเห็นแต่ในนิยาย ูเาเขียวขจี ต้นไผ่เรียงราย ถนนที่เต็มไปด้วยผู้คนในชุดจีนโบราณ และเสียงกลองเสียงปี่แว่วมาไกลๆ
"ฉันอยู่ในนิยายจริงๆ งั้นเหรอ?" มินตราพึมพำกับตัวเอง ความคิดหลากหลายประดังเข้ามาในหัว นี่เป็นิยายเื่ไหนกันแน่? แล้วเธอจะต้องทำอย่างไรต่อไป? เธอต้องหาทางกลับบ้าน หรือจะต้องใช้ชีวิตในโลกนี้อย่างไรดี?
มินตรายืนอยู่นิ่งๆ ราวกับว่าเธอถูกตรึงไว้กับที่ เมื่อเธอสังเกตเห็นร่างของตัวเองโปร่งแสงเหมือนเงาในหนังผี นั่นมันดูไม่ใช่ความจริงเลย!
“อะไรกันนี่! ทำไมฉันถึงกลายเป็แบบนี้?” มินตราทำเสียงฮึดฮัด ขณะที่เธอพยายามยกมือของเธอ แต่เห็นมันเป็เหมือนลมพัดผ่าน ไม่มีความรู้สึกเหมือนที่เคยเป็
เมื่อเธอลองยืนตรงกลางทางเดิน ผู้คนที่เดินสวนผ่านไปมาเดินทะลุผ่านร่างของเธออย่างไม่สะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย เหมือนกับว่าเธอเป็แค่ภาพลวงตา
“โอ้พระเ้า! ฉันต้องตายไปแล้วแน่ๆ!” มินตราพูดออกมาเสียงสูงจนดูเหมือนจะทำให้ผู้คนในโลกนิยายนี้ตื่นใ แต่แน่นอนว่าไม่มีใครได้ยินเธอ “นี่มันหมายความว่าอะไร? ฉันกลายเป็ผีบ้านผีเรือนหรือเปล่า? ผีที่หลงเหลือในโลกนิยาย?”
สิ่งแรกที่มินตรา ทำคือสำรวจผู้คนภายในจวนแห่งนี้ว่ามีใครบ้างเพราะตัวของเธอนั้นเป็แฟนพันธุ์แท้นิยายเพียงแค่บอกชื่อตัวละครเธอก็จะสามารถรับรู้ได้ในทันทีว่าในตอนนี้นั้น ิญญาของเธอหลงเข้ามาอยู่ในนิยายเื่อะไร
มินตราเดินไปตามทางเดินภายในจวน องค์ประกอบทุกอย่างล้วนดูคุ้นเคยแต่ในขณะเดียวกันก็ทำให้เธอรู้สึกถึงความรู้สึกที่หนักหน่วงยิ่งขึ้น ความรู้สึกที่เคยเก็บไว้ในใจตอนที่เธออ่านนิยาย "โศกนาฏกรรมแห่งรัก" ตอนนี้มันกลับมาท่วมท้นในจิตใจของเธอเมื่อเธอค้นพบว่าเ้าของจวนนี้คือแม่ทัพฉินเจิ้งหรงและบุตรสาวของเขา ฉินเหม่ยหลาน สีหน้าของมินตราเปลี่ยนเป็ปั้นยากทันที เธอรู้ดีว่านี่คือหนึ่งในนิยายที่เธอเกลียดมากที่สุด เพราะนางเอกนิยายเื่นี้โดนตบั้แ่ต้นเื่ยันจบเื่ขนาดเธอเองเป็เพียงแค่ผู้อ่านยังรู้สึกหน้าชาแทน
มินตราพยายามปลอบใจตัวเองในขณะที่ล่องลอยอยู่ในจวนอย่างไร้จุดหมาย “เอาน่าาา อย่าคิดมาก นี่มันก็เป็เพียงแค่นิยายเท่านั้นแล้วเราก็เป็เพียงแค่ิญญา” เธอกล่าวกับตัวเองเพื่อคลายความรู้สึกที่กำลังรบกวนจิตใจ แต่การได้เห็นฉินเหม่ยหลาน นางเอกที่เธอรู้จักดีจากนิยาย "โศกอนาตกรรมแห่งรัก" กำลังต้องเผชิญกับความทุกข์ทรมานอย่างหนักทำให้เธอไม่สามารถทำใจให้สงบได้
มินตราติดตามเหตุการณ์อย่างใกล้ชิดจนถึงฉากที่ฉินเหม่ยหลานถูกลูกสาวของแม่รองทำร้ายและทุบตีอย่างรุนแรง สีหน้าของมินตราเต็มไปด้วยความขัดใจ “ฉินเหม่ยหลาน! สู้เข้าซิ! เ้าจะมัวยื่นหน้าให้เขาตบอยู่ทำไม!” เธอร้องออกมาด้วยความหงุดหงิดสุดขีด แม้จะพยายามเชียร์นางเอกด้วยความกระตือรือร้น แต่เสียงของเธอกลับไม่มีผล เพราะเธอเป็เพียงแค่ิญญาที่ไม่มีใครได้ยิน
เมื่อฉินเหม่ยหลานถูกตบตีจนสลบและถูกหามไปที่ห้องพักส่วนตัวเพื่อพักผ่อน มินตราก็รู้สึกถึงความเ็ปที่ไม่สามารถหยุดยั้งได้อีก “โถ ว่ วุ้ย...ขัดใจจริงๆ!” เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหงุดหงิด เมื่อเห็นว่าสาวใช้นำชาของแม่รองมาให้ทั้งที่ลูกสาวของนางเป็ผู้ลงมือตบตีฉินเหม่ยหลานอย่างร้ายกาจ
มินตราไม่สามารถอดทนได้ “เฮ้ย! ไม่ได้! ชานั่นมีพิษ! ทำไมเ้าซื้อบื้อถึงขนาดนี้?”
“ชิ งั้นก็ตายๆ ไปซะ นางโง่” เธอพูดด้วยความโมโห ขณะนึกถึงฉากที่นางเอกดื่มชาพิษและใช้เวลานานหลายเดือนกว่าจะดีขึ้น
ดูเหมือนว่ามินตราจะรู้สึกอินกับนิยายที่เธอเคยอ่านเป็อย่างมาก ความรู้สึกของเธอนั้นเต็มไปด้วยความโกรธและความหงุดหงิดกับการที่นางเอกต้องทนทุกข์อย่างไม่รู้จบ หากเป็ไปได้ เธออยากที่จะเข้าไปสิงร่างของฉินเหม่ยหลานแทนแล้วจัดการกับทุกคนที่กลั่นแกล้งเธอ “ถ้าได้สิงร่างนางเอกแทน ฉันจะไปตบเรียงตัวเลยคอยดู!” มินตราคิดอย่างตั้งใจ ขณะรู้สึกถึงความไม่สามารถทนได้จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในนิยายที่เธอรู้จักดี
หลังจากที่ความรู้สึกนึกคิดของมินตราดับหายไปชั่วขณะ เธอไม่สามารถบอกได้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ เมื่อลืมตาขึ้นมา เธอรู้สึกถึงความเ็ปและความอ่อนแอที่ยากจะบรรยายได้ ร่างกายของเธอเต็มไปด้วยอาการเ็ปราวกับถูกตีมาอย่างหนัก แม้เธอจะเป็เพียงิญญา แต่ตอนนี้ทำไมถึงรู้สึกเจ็บเนื้อเจ็บตัวขนาดนี้?
มินตราต้องใช้เวลาสักพักในการปรับตัวและมองไปรอบๆ เพื่อทำความเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น เธอรู้สึกมึนงงและสับสน ขณะที่เธอมองไปที่กระจกที่ตั้งอยู่ใกล้ๆ สีหน้าและแววตาของเธอกลับกลายเป็ความตื่นใอย่างแท้จริง เธอเห็นภาพของหญิงสาวที่เธอรู้จักดีจากนิยายฉินเหม่ยหลาน!
“นี่มัน…อะไร?” มินตราถามตัวเองด้วยความใ เธอรู้ดีว่านี่คือตัวละครที่เธอเคยอ่านมาอย่างละเอียด ตัวละครที่ถูกกลั่นแกล้งและตบตีไปทั้งเื่ ตอนนี้เธอกลับพบว่าตัวเองอยู่ในร่างของนางเอกนิยายที่เธอเคยเกลียดมากที่สุด
“ฉัน…เป็ฉินเหม่ยหลาน?” เธอถามตัวเองด้วยความงุนงงและความหวาดกลัว ความรู้สึกที่เธอเคยมีในฐานะิญญาตอนนี้กลับกลายเป็ประสบการณ์ที่แท้จริง เธอััได้ถึงความเ็ปที่ร่างกายของฉินเหม่ยหลานต้องเผชิญ และรู้ว่าเธออยู่ในสถานการณ์ที่เธอเคยอ่านมา
มินตราใช้มือจับกระจกอย่างสั่นสะท้าน ความรู้สึกของการเปลี่ยนแปลงนี้ยิ่งทำให้เธอรู้สึกถึงความสิ้นหวังและความตื่นตระหนก “แล้วจะทำยังไงต่อไป?” เธอถามตัวเองในใจ ขณะเริ่มวางแผนที่จะจัดการกับสถานการณ์ที่เธอพบเจออยู่ในขณะนี้ มินตราต้องหาทางใช้ความรู้จากนิยายที่เธอเคยอ่านมาพลิกสถานการณ์ที่ดูเหมือนจะเลวร้ายนี้ให้ดีขึ้น