ห้องเช่าหลอนิญญา
บทที่1.ย้ายของเข้า
่ปี พ.ศ.2539 ผมทำงานในกองถ่าย เป็เด็กยกของเข้าฉาก ผมต้องหาห้องเช่าให้อยู่ใกล้กับหัวหน้าของผม เพราะผมไม่มีรถ ต้องอาศัยไปทำงานพร้อมหัวหน้า
หัวหน้าของผมแกเป็อิสลาม บ้านแกในอยู่ในซอยโรงเรียนสตรีชื่อดังเขตปริมณฑล ผมได้ที่พักหลังวัดใกล้โรงเรียนสตรีที่ว่า ทางเข้าเป็ทางเดินเมตรกว่าๆ คนพอเดินสวนกันได้ โดยการแนะนำของเพื่อนรุ่นน้อง
เช้าวันศุกร์ผมย้ายเอาของเข้า และไปคุยกับเ้าของห้องเช่า จ่ายล่วงหน้าเสร็จผมก็เอาของไปเก็บในห้อง ของๆ ผมไม่มีอะไรมาก มีเป้ใส่เสื้อผ้ามาใบเดียว
ห้องเช่าเป็บ้านไม้ยาวกั้นเป็ห้องๆ ไว้ให้เช่า ห้องประมาณ 4x4 เมตร ประตูเป็ประตูไม้ยาวแบบสมัยก่อนแบ่งเป็สองบานประกบ มีกลอนบนล่าง มีหน้าต่างสองบาน ด้านข้างประตู กับด้านหลังห้อง พอเอาของเก็บเสร็จผมก็เตรียมออกไปทำงาน ตอนเดินออกไปยังนัดพวกเพื่อนรุ่นน้องที่บ้านอยู่แถวนั้น ว่าเย็นจะกลับมาฉลองห้องใหม่กัน
ตกเย็นกลับจากทำงาน เดินเข้าซอยมาพอเลี้ยวเข้าหลังวัด ก็ได้ยินเสียงรถหวอดังใกล้เข้ามา พอผมเดินจะถึงห้องพัก ต้องผ่านบ้านหลังหนึ่ง มีเสียงร้องห่มร้องไห้ โวยวายอยู่ในบ้านหลังนั้น มีคนมุงเต็มหน้าบ้าน ผมต้องเดินเบียดแทรกตัวผ่านมา ไม่นานก็มีพวกกู้ภัยมาที่บ้านหลังนั้น
ด้วยความอยากรู้พอถึงห้องวางของเสร็จ ผมก็ผลักประตูสองบานให้เปิดไว้ แล้วผมก็ยืนดูที่ประตูห้องผม จากห้องผมจะมีรั้วไม้ไม่สูงมากของบ้านถัดไปกั้นอยู่ ตรงห้องผมจะเป็่ลานหน้าบ้าน บ้านถัดไปอีกหลังหนึ่ง คือบ้านที่เกิดเหตุ พอกู้ภัยเข้าไปในบ้านหลังนั้นเสร็จ พวกเขาก็เปิดหน้าต่างบ้านหลังนั้นออกทุกบาน หน้าต่างบานที่ตรงกับห้องผม ผมยังจำติดตา พอหน้าต่างทั้งคู่ถูกผลักเปิดออกมา ภาพที่ผมเห็นคือ หญิงสาวคนหนึ่งผูกคอตายห้อยอยู่กับบันไดขึ้นชั้นสองของบ้านหลังนั้น กู้ภัยสองสามคนช่วยกันปลดร่างเธอลงมา
พอเห็นภาพนั้นครั้งแรก ผมอุทานในใจ
“เชี้ยอะไรวะเนี่ย!”
ผมดูจนเขานำร่างไปที่วัดเรียบร้อย เสียงร้องไห้โหยหวนก็เงียบไป ไม่นานพวกน้องๆ ก็ทยอยกันมา
นิล มาถึงคนแรก
“เป็ไงบ้างพี่ วันแรกก็มีเื่วุ่นวายเลย”
นิลเป็วัยรุ่นที่บ้านอยู่แถวนั้น และทำงานกับผมเข้ามาถามเป็คนแรก
“ใครวะ เอ็งรู้จักป่าว”
“รู้จักดิพี่ โตมาด้วยกัน ผัวมันทิ้งไปมีคนอื่น มันน้อยใจ เลยเป็อย่างที่เห็น”
นิลอธิบาย แล้วนั่งลงกับพื้นไม้ในห้อง ขณะผมกำลังเตรียมเครื่องอาบน้ำ
โอ๋กับหน่อยตามเข้ามา โอ๋กับหน่อยเป็เพื่อนนิล บ้านอยู่ละแวกนี้เหมือนกัน ทั้งคู่เรียน ป.ว.ช.ปี3
“วันนี้เอาไงดีพี่ดำ เอาพี่ผมเอาหมอนมาให้”
โอ๋ เข้ามาพร้อมกับยื่นหมอนใบเล็กให้ เป็หมอนยัดนุ่นแบบที่พระใช้กัน
“ขอบใจ พวกเอ็งไปจัดมาละกัน พี่ไปอาบน้ำก่อน วิ่งหาพร็อพทั้งวันโคตรร้อน”
ผมบอกพร้อมยื่นเงินให้ไปสามร้อยบาท จากนั้นทั้งสามคนก็ออกไปซื้อของ ส่วนผมไปอาบน้ำ เป็ห้องน้ำรวมอยู่ด้านหลัง
ตอนผมกลับเข้ามาเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้อง แพ็คลิ้งค์ (เพจเจอร์ ที่ใช้ส่งข้อความสั้นในสมัยนั้น) ก็สั่น
ตืด ๆ ตืด ๆ
ผมหยิบมาเช็คข้อความ
“พรุ่งนี้เวลาเดิม” แล้วตามด้วยเบอร์ และชื่อผู้ฝาก
ผู้ฝากข้อความคือพี่หน่อยลูกพี่ผม ส่วนไอ้หน่อยคืออีกคนที่กำลังไปซื้อเหล้า ตอนนัันก็เริ่มค่ำแล้ว สามสหายก็ถือของเข้ามา
“เชี้ย!…เอากีต้าร์มาด้วยเหรอวะ เพิ่งย้ายมาวันแรกนะ”
ผมอุทานเมื่อเห็นเ้าโอ๋หิ้วกีต้าร์เข้ามา
“ห้องถัดจากพี่ไม่มีคนอยู่ ห้องก่อนหน้ากลับสามทุ่ม เบาๆ ได้พี่ คลายเครียด”
ไอ้โอ๋ทำท่า จุ๊ปาก ยักไหล่ ทำท่าทางระริกระรี้ ตามแบบของมัน ไอ้หน่อยหิ้วเหล้ากับโซดา ไอ้นิลเอาน้ำแข็ง กับแกล้มมาพร้อมจานชามมา พวกเราก็ช่วยกันแกะ เสร็จแล้วก็ตั้งวงดื่มกัน
“เข้…เมื่อกี้ ตอนกูเดินกลับมากับไอ้นิล ไฟตรงหัวโค้งวัดแม่งดับว่ะ”
“เออ…ใเลยสัส”
หน่อยเล่าตอนกำลังไปซื้อของกลับมา นิลเสริมด้วยความตื่นเต้น
“มันจะเฮี้ยนั้แ่วันแรกเลยเหรอวะ! สงสารอีเจี๊ยบมันว่ะ แม่งเมื่อวานยังเห็นกันอยู่เลย”
ไอโอ๋คุยไปพร้อมกระดกเหล้าหมดแก้ว
“เออ…แม่ง ไม่น่าเลย ตอนไปรดน้ำศพเห็นแล้วก็สงสาร”
ไอ้นิลพูดพร้อมกับถอนหายใจ นิลไม่กินเหล้า แต่อยู่ยาวได้ยันเช้า กระดกน้ำอัดลมหมดแล้วก็เรอออกมา
“เอ่อก!......”
“โห่…ไอ้สัส เต็มหน้ากูเลย” ไอ้โอ่ถีบไอ้นิลไปที
ทุกคนก็หัวเราะ
“กูมาไม่ทันรดน้ำศพ ก่ะว่าคงไปช่วยวันเผาทีเดียว คนเยอะฉิบหาย”
ไอ้หน่อยบ่นเสียดายที่มาไม่ทัน
พวกนั่งกินกันไปคุยกันไป ผมเลยพอรู้เื่ “เจี๊ยบ” ที่เป็ผู้ตายมากขึ้น วันนั้นเราก็ไม่ได้เล่นกีต้าร์ เหมือนที่เมื่อตั้งวงดื่มกันทุกครั้ง
คืนแรกผ่านไป พวกเราก็แยกย้าย
บทที่2.คืนที่สอง
วันที่กับการย้ายที่อยู่ใหม่ ผมทำงานเสร็จเย็นเหมือนเดิม กินข้าวกินปลาเสร็จก็แยกย้ายกับพี่หน่อยลูกพี่ผม
ผมเดินเข้าซอยผ่านวัดได้ยินเสียงพระสวด ตอนนั้นเป็เวลาทุ่มกว่าๆ พอผ่านวัดก็จะถึงทางเดินปูนเล็กๆ เลี้ยวซ้ายไปก็จะเริ่มมีคลอง ถ้าเดินไม่ดีอาจตกไป เพราะที่กั้นไม่มี พอเลี้ยวไปเป็มุมมืด ไฟข้างทางไม่ติด ผมก็คิดในใจว่า
“อ่อ…เป็ดวงนี้สินะ ที่พวกน้องๆ เล่าให้ฟังเมื่อนคืน”
ทางไม่ได้มืดมาก ยังพอมองเห็นได้ชัด เพราะยังมีแสงไฟจากบ้านเรือนทั้งสองฝั่ง ผมเดินไปจนใกล้ถึงบ้านที่เกิดเหตุ ตรงนั้นมีไฟทางอีกดวงติดอยู่กับเสาไม้เก่าๆ ไมันก็กระพริบ ปริบๆ ปริบๆ! แล้วก็ดับไป คงเป็หลอดรุ่นเดียวกัน มาติดตั้งพร้อมกัน เลยหมดอายุใกล้ๆ กันนั่นแหละที่ผมคิด เดินไปอีกไม่ถึงสิบเมตรก็ถึงที่พักของผม
“พี่ดำ พี่ดำ พี่” เสียงไอ้โอ๋ดังมาแต่ไกล มันกวักมือหยอยๆ เรียกผมไปหาที่ร้านของชำข้างหน้า ที่พวกมันนั่งกินเบียร์กันอยู่ ผมก็เดินไปหาพวกมัน
“มีคนเจอดีแล้วว่ะพี่ อาชิดแกเล่าให้ฟังเมื่อกี้ ว่าแกเจออีเจี๊ยบ เชี้ย! ขนลุก”
ไอ้โอ๋เล่าอย่างตื่นเต้น พร้อมเอามือลูบแขนตัวเอง
“ยังไงวะ?” ผมสงสัย ยังไม่เข้าใจเื่ทั้งหมด
ไอ้นิลรีบเสริมด้วยท่าทางอยากเล่ามาก
“อาชิดแกไปทำงานที่อื่น เพิ่งกลับมาวันนี้ แกไม่รู้ว่าอีเจี๊ยบตยแล้ว แกบอกก่อนเลี้ยวเข้าซอย ตรงแถววินรถสองแถว แกเห็นอีเจี๊ยบยืนอยู่ แกกำลังจะขับเข้าบ้าน มันก็เรียกขอติดรถไปด้วย แกก็เพิ่งพามาส่งเมื่อกี้ แล้วแวะคุยกับพวกผม ถึงรู้ว่าเจี๊ยบตายแล้ว แกยังไม่เชื่อเลย แกจะเปลี่ยนชุดไปงานศพ ไปดูให้เห็นกับตา”
ไอ้นิลเล่าอย่างตั้งใจ ผมก็ไม่ได้คิดอะไร เพราะส่วนตัวไม่เชื่อเื่แบบนี้อยู่แล้ว
“แล้วเมื่อกี้ ตอนที่เดินมาพวกผมเห็นไฟหน้าบ้านนั้นดับพอดี บรื๋อ…”
ไอ้โอ๋ตัวสั่น ขนลุกไปทั้งตัว
“เอาสิงห์กระป๋องแล้วก็แปดห้าครึ่งซองครับ”
ผมสั่งเบียร์กับบุหรี่ แปดห้าคือบุหรี่กรุงทอง ร้านชำเล็กๆ มักแบ่งบุหรี่ขาย จะได้กำไรมากกว่าขายเต็มซอง เบียร์ช้างขวดเขียวเริ่มมีวางขายแล้ว แต่คนยังชินกับการกินเบียร์สิงห์
“เดี๋ยวรอไอ้หน่อยกลับมา แม่งหลอนแน่ ฮ่าฮ่าฮ่า”
ไอ้โอ๋หัวเราะชอบใจกับการเตรียมอำเพื่อน
“แหม…มึงไม่กลัวเลย?” นิลถามไอ้โอ๋
“กูไม่กลัว เดี๋ยวก็ออกทางสุเหร่า” โอ๋เถียงกับนิล
“ที่พูดมานั่นแหละคือกลัว ถ้าไม่กลัวมึงก็เดินออกตามปรกติ จะอ้อมไปอีกทางทำไม”
ผมก็แกล้งไอ้โอ๋มันแล้วผมก่ะไอ้นิลก็หัวเราะ
“ผมเอาอีกสี่ป๋อง เอาแข็งป่นใส่ไปให้หน่อยนะครับ โอ๋เอาเบียร์เปล่า”
“ไม่ล่ะพี่ ผมกินช้าง ถูกกว่า แรงกว่า นี่ยังไม่หมดขวดเลย”
โอ๋บอกพร้อมชูขวดสีเขียวให้ดู พอจ่ายเงินเสร็จผมก็เข้าไปอาบน้ำ
เปิดประตูเข้าห้องมาก็เห็น โอ๋กับนิลนั่งรออยู่ก่อนแล้ว
“นิลมาก็ดี พรุ่งนี้มีงานนะ ไปซื้อพร็อพกัน”
ผมบอกกับนิล นิลพยักหน้ารับ
“ครับ”
“พี่ดำมีอีกเื่พวกผมเพิ่งรู้ว่าเจี๊ยบตายทั้งกลม!”
โอ๋เทเบียร์ใส่แก้วแล้วพูดต่อ “ไอ้จอยเพิ่งเล่าให้ฟัง ผัวมันก็ไม่รู้”
“ท้องอยู่ ไม่น่าคิดสั้นเลยเนอะ” ผมถอนหายใจ แม้ไม่รู้จักก็รู้สึกเวทนาอยู่ไม่น้อย
“เห็นวินสองแถวว่าทะเลาะกันที่วินก่อนกลับมาบ้าน” นิลเสริมเรืองราวอีกเื่
แล้วประตูบานหนึ่งก็เปิดออก เหลือประตูอีกบานปิดอยู่ แต่ไม่เห็นใคร
“แอ๊ดด!…” ทุกคนเงียบกริบ
“แหม…เงียบกันหมดเลย พี่ดำหวัดดีพี่ ผมมีกับแกล้มมาฝาก”
ไอ้หน่อยโผล่หัวมา แล้วโชว์ของที่อยู่ในถุงก๊อบแก๊บ
“ไอ้สัสใจหายเลย เสียงประตูแม่งโคตรได้” ไอ้โอ๋บ่นก่อนใคร ดูก็รู้ว่ากลัวจริง
“มึงมานั่งเลย มึงพลาดหลายเื่มาก” โอ๋รีบกวักมือเรียก เตรียมเล่าเื่ที่เพิ่งเล่าให้ผมฟังอีกครั้ง แล้วพวกเราก็นั่งดื่มกันไม่นานก็แยกย้าย เพราะพวกนั้นกลัวกันหมด แล้วแถวนั้นก็เริ่มปิดไฟนอนกันไวกว่าปรกติ ทั้งที่เป็คืนวันเสาร์แท้ ๆ
เช้าวันถัดมา เื่ที่อาชิดรับเจี๊ยบซ้อนมอไซค์กลับมา เริ่มเป็ที่พูดถึง ทั้งเื่ตายทั้งกลมอีก แค่เดินไปซื้อบุหรี่ก็ได้ยินแทบทุกบ้านพูดแต่เื่ผู้ตาย
บทที่3.คืนวันที่สาม
ผมกลับมากับนิลเกือบสองทุ่มแล้ว ผ่านวัดยังได้ยินเสียงพระสวดอยู่
“เข้าทางนี้จริงเหรอพี่?” นิลถามด้วยท่าทีลังเล
“เออดิ กลัวไรวะ ไม่มีอะไรหรอก” ผมรู้สึกเหนื่อยและเหนียวตัวบอกกับนิล เราสองคนถือของกันทั้งสองมือ เป็ของเข้าฉากที่ซื้อมาวันนี้ พอเลี้ยวซ้ายไป ภาพที่เห็นคือ ไฟดับเพิ่มเป็สามดวง ดับถึงหน้าห้องเช่าผม แต่ก็ไม่ได้เป็อุปสรรคอะไร
“ดับสามดวงเลยวันนี้คืนวันที่สามด้วย แม่ง” นิลบ่นไปเดินไป เดินแซงผมไปแล้ว พอถึงหน้าบ้านหลังนั้นที่อยู่ทางขวามือ ไอ้นิลหันมองทางซ้ายที่เป็กำแพง แล้วเดินตะแคงๆ แบบนั้นจนพ้นหน้าบ้านนั้น ผมเห็นท่ามันแล้วก็ขำ
เอาของเก็บเสร็จผมก็วานนิลให้ซื้อหงษ์ให้แบนหนึ่งพร้อมน้ำแข็งโซดา แล้วให้ตังไปเผื่อซื้อขนมมากิน เราซื้อชายสี่มาคนละห่อเตรียมไว้แล้ว เลยไม่ห่วงเื่กับแกล้ม
ผมอาบน้ำเสร็จก็เห็นนิลกับหน่อยนั่งรออยู่ หน่อยเอาเหล้ามาอีกครึ่งแบนมาสมทบ
“ผมนั่งกินแปปนึง เดี๋ยวไปแล้วพี่” ไอ้หน่อยบอก
“ไปไหนวะ?” ผมสงสัย เพราะนี่ก็สองทุ่มกว่าแล้ว
“ไปผับพี่ คืนนี้เลดี้ไน้ท์ เพื่อนผมจะมารับ ไปป่าวพี่” หน่อยเชิญชวน
“ไม่ล่ะ ไปเถอะ พรุ่งมีงานอีก” ผมนั่งลงชงเหล้า
“มึงจะออกทางไหน?” นิลถามหน่อย
“สุเหร่า” หน่อยกระดกเสร็จก็ตอบสั้นๆ
“เมื่อก่อนกลังเดินผ่านกุโบ ตอนนี้ไม่กลัวแล้ว?” นิลยังสงสัยในตัวเพื่อน
“ก็กลัวแหละ แต่ทางนี้แม่งชัดกว่า มึงดูดิไฟดับสามดวงแล้ว พรุ่งนี้กูว่าต้องมีใครเจออะไรแน่”
ไอ้หน่อยเอาถั่วเข้าปากแล้วเตรียมยกอีกแก้ว
“กูว่ามึงแหละคืนนี้”
ไอ้นิลทำเสียงต่ำ พร้อมยกมือสองข้าง ไอ้หน่อยยกขาถีบไปหนึ่งที
“กูเมามันไม่มาหรอก มันไม่ชอบคนเมา แล้วก็กูไม่เคยทำไรให้มันโกรธ”
ไอ้หน่อยพูดด้วยความมั่นใจ
สามทุ่มกว่า หน่อยกับนิลก็แยกตัวไป ผมนั่งกินต่อคนเดียว เปิดวอล์คแมนฟังเบาๆ นั่งกินจนหมดแบน แล้วต่อของไอ้หน่อยอีกนิดจนหมด เกือบห้าทุ่มก็เตรียมเข้านอน ก็มีเสียงเคาะประตู
ตึง ตึง ตึง!
ผมกำลังจะเคลิ้มหลับ ก็ลุกขึ้นมาถาม
“ใครน่ะ?”
ตึง ตึง ตึง! มีที่ประตูดังขึ้นอีกครั้ง
“ใคร?”
ไม่มีเสียงตอบ แต่ มีเสียงอื่น
“ฮือ…ฮึก…อั่ก อั่ก!”
“เหี้ยแล้วไง!” คำแรกที่คิดได้
“ไม่สิทำไมหวยออกที่กู ถึงไม่เชื่อก็ไม่เคยลบหลู่นะ”
ผมทำใจกล้าเดินไปที่ประตู “เอาวะ!” คิดแค่นั้นก็ผลักประตูทั้งสองบานออกไป ช้า ๆ
“แอ๊ด…”
ไม่เจออะไร ตรงหน้าผมว่างเปล่า มีแสงไฟสลัวๆ จากบ้านถัดไป แต่สิ่งที่รับรู้ได้คือ” กลิ่น!” กลิ่นเหม็น เหม็นเปรี้ยว เหม็นคาว เหม็นยังไงไม่รู้บอกไม่ถูก สายตาผมก็ไปหยุดอยู่ที่หน้าต่างบานนั้น บานที่กู้ภัยเปิดออกมาเมื่อสองวันก่อน นึงตอนนี้หน้าต่างมันปิดอยู่ แต่ภาพติดตาตอนนั้นมาก็ย้อนกลับมา ผมรีบปิดประตู
“ทุกอย่างต้องมีครั้งแรกสินะ ไอ้สัสเอ๊ย…ครั้งแรกของตรู”
ผมซุกผ้าห่มทันที มือควานหาวอล์คแมนมาเปิดแล้วใส่หูฟัง
ครึ่น ครึ่น ครึ่น! เสียงประตูที่ลงกลอนทั้งบนและล่างเรียบร้อยแล้ว เขย่าจนเกิดเสียง
“ใคร คร้าบ…อย่ามาเลยคร้าบ” ผมพูดออกไป หวังว่าข้างนอกนั้นจะได้ยิน
“ฮือ…อึก อึก ฮ่วก!”
มีเสียงแปลกๆ มาอีกครั้ง ใจผมคิดอยู่อย่างนี้ไม่ดีแน่ เผลอๆ คงเจอทั้งคืน ผมกลั้นใจลุกไปอีกรอบ
“เอาวะ! สิ่งศักดิ์สิทธิ์ช่วยลูกช้างด้วย” แล้วผมก็ผลักประตูออกไป ทันใดนั้น! มีร่าง ร่างหนึ่งพุ่งเข้ามาหาผม ชนผมจนผมล้มไปนอนกับพื้น พร้อมกลิ่นเหม็นมากๆ ตัวผมหนักจนลุกไม่ขึ้น
“พี่….ผม..ม่าย…หวาย…แล้ว” เสียงผู้ชายพูดในลำคอ
ผมยันร่างนั้นออก สายตาปรับแสงจนเข้าที่ มองเห็นได้ชัดว่านั่นคือ “ไอ้หน่อย” ที่มีอ้วกเต็มเสื้อไปหมด ผมเดินไปเปิดประตู ผลักออกไป แล้วเดินไปดูข้างประตู มีอ้วกอยู่อีกกอง ตรงที่มันนั่งหลับอยู่
คืนนั้นกว่าจะได้นอนก็เกือบตีหนึ่ง
จบ.
ประสบการณ์ครั้งแรกกับเื่หลอนๆ เมื่อหนุ่มต้องเช่าห้องเก่า บ้านไม้ในซอยเปลี่ยว ด้านหน้าเป็วัด ด้านหลังเป็กุโบ ที่ฝังศพของอิสลาม วันแรกที่ย้ายเข้าก็มีหญิงสาวผูกคอตายอยู่บ้านข้างๆ โปรดติดตามเื่ราว
55
