ฝ่าด่านเรือนจำ: ข้าวขาด, ปัญหาไม่ขาด!
การแบ่งปันท่ามกลางความทรมาน
ทุกวันจันทร์ในเรือนจำ, ชีวิตของฉันคือการต่อสู้ไม่รู้จบเพื่อขอข้าวเพิ่มจากเ้าหน้าที่พยาบาล. ฉันบอกพวกเขาว่า “หิวมากแล้วนะ!” แต่ทุกครั้งที่ไปพบหมอ กลับถูกบอกว่า “ไม่เพิ่มหรอก, คุณเป็โรคเบาหวาน.” ฉันต้องเดินคอตกกลับมา พร้อมกับความผิดหวังที่กักขังในหัวใจ.
ในชีวิตประจำวันที่เต็มไปด้วยความลำบาก, ฉันต้องอดทนกับอาหารที่ไม่เพียงพอ. ถั่วเน่าที่ฉันกินไม่ได้กลายเป็ทั้งความทรมานและความหวัง เพราะถึงแม้ฉันจะไม่สามารถกินได้ แต่มันกลับมีค่ามากสำหรับคนอื่นๆ ในห้องนี้. การแบ่งปันถั่วเน่าและสิ่งของอื่นๆ ที่ฉันมีไม่ว่าจะเป็แสตมป์หรือซองจดหมายให้กับเพื่อนร่วมห้อง ถือเป็วิธีหนึ่งที่ทำให้ฉันรู้สึกว่ายังคงมีมนุษยธรรมอยู่.
แม้การแบ่งปันจะเต็มไปด้วยความเสี่ยง เพราะหากเ้าหน้าที่ตรวจพบ ฉันอาจถูกลงโทษหนักขึ้น แต่ก็คุ้มค่ากับการเห็นรอยยิ้มของเพื่อนร่วมห้องเมื่อพวกเขาได้รับสิ่งของจากฉัน. การให้ไม่เพียงแต่ช่วยลดความทุกข์ของพวกเขา แต่ยังช่วยให้ฉันรู้สึกว่าชีวิตในเรือนจำนี้ยังคงมีความหมาย.
ทุกคืน การนอนไม่หลับเป็เื่ปกติ ฉันภาวนาว่าจะสามารถชำระหนี้ค่าปรับได้เร็วขึ้น และหวังว่าจะได้ย้ายไปห้องเดี่ยว ที่ฉันจะไม่ต้องแบ่งปันอะไรทั้งสิ้น. ชีวิตการต่อสู้ในเรือนจำนี้ไม่เคยง่าย แต่ฉันจะไม่ยอมแพ้ ฉันต้องอยู่รอด
จากทุกข์สู่ความหวัง
แน่นอนว่าฉันไม่มีเงินที่มากมาย แต่เงินที่ฉันใช้ซื้อของใช้นั้นได้มาจากพี่เยลาที่ส่งมาจากโบสถ์คาทอลิกเพื่อช่วยเหลือฉันในเรือนจำนี้ ซึ่งฉันก็ได้ใช้เงินจำนวนนั้นซื้อของใช้ส่วนตัว เมื่อเห็นว่าฉันมีของใช้เพื่อนๆ คนไทยที่เคยดูไม่ค่อยเป็มิตรก็เริ่มเข้ามาขอที่อยู่ของโบสถ์จากฉัน เพื่อที่พวกเขาจะได้เขียนจดหมายไปขอความช่วยเหลือเหมือนกัน
ทุกวันฉันต่อสู้เพื่อขอข้าวเพิ่มและทนกับการปฏิเสธจากหมอที่ไม่เข้าใจความหิวโหยของฉัน ชีวิตในเรือนจำเต็มไปด้วยการรอคอยและความท้าทายที่ไม่มีวันจบสิ้น แต่ด้วยความช่วยเหลือจากโบสถ์ ฉันมีความหวังที่จะอยู่รอด ภาวนาให้ได้อยู่ห้องเดี่ยว ไม่ต้องแบ่งปันสิ่งของและชีวิตกับใครอีก การต่อสู้ของฉันในเรือนจำไม่ได้แค่เพื่อตัวฉัน แต่เพื่อทุกคนที่ยังคงต้องทนทุกข์ทรมานเช่นกัน.
ถ้ายัง อยู่ในห้องรวมต่อไปหมายถึงความเสี่ยงที่จะถูกลงโทษสูง เพราะฉันช่วยแบ่งถั่วเน่าที่ได้รับในแต่ละสัปดาห์ให้กับคนอื่นที่หิวโหย เหตุนี้มาจากความสงสาร แต่การทำเช่นนี้ทำให้ฉันต้องระมัดระวังอย่างยิ่งเพื่อไม่ให้ถูกเ้าหน้าที่จับได้ว่าฉันแลกเปลี่ยนอาหารกับผู้อื่น หากถูกจับได้ ฉันอาจถูกลงโทษหนักกว่าคนอื่น เพราะจำนวนอาหารที่ฉันได้รับอยู่แล้วน้อยและจะยิ่งน้อยลง นอกจากนี้ ฉันอาจไม่มีโอกาสได้กินขนมที่มีโอกาสซื้อได้เพียงครั้งเดียวต่อเดือน การอยู่ในห้องรวมทำให้ฉันต้องเผชิญกับความเสี่ยงและความท้าทายทุกวันในการรักษาสิ่งเล็กน้อยที่ฉันมีไว้.
หนี้สินและความวุ่นวายในตึกสาม
ความเรียบร้อยของตึกสามชั้นสองดูเหมือนจะเป็ความหวังใหม่สำหรับฉันในการชำระหนี้ค่าปรับ แต่มันกลับกลายเป็เวทีของความท้าทายที่ฉันไม่คาดคิด. การแบ่งห้องกับผู้หญิงต่างชาติที่มีพฤติกรรมเบี่ยงเบนทางเพศ สร้างความไม่สบายใจให้ฉันอย่างมาก โดยเฉพาะเมื่อกฎของเรือนจำที่เข้มงวดทำให้เราไม่สามารถมีกิจกรรมทางเพศได้.
ความเข้าใจผิดทางอารมณ์และการแสดงออกที่รุนแรงของเธอทำให้ฉันต้องเผชิญหน้ากับความกลัวและความวุ่นวายอย่างต่อเนื่อง. การโยนของและอารมณ์ขุ่นมัวนั้นสะท้อนถึงความขัดแย้งภายในของเธอที่ฉันไม่สามารถเข้าใจได้. ฉันพยายามยืนหยัดด้วยความอดทน แต่ก็ต้องแอบไปร้องไห้กับเ้าหน้าที่และขอความช่วยเหลือเนื่องจากเธอเริ่มแสดงความรุนแรงทางกายภาพและวาจา.
หลังจากที่อยู่ในสภาพที่เต็มไปด้วยความกดดันเกือบหนึ่งสัปดาห์ สุดท้ายเ้าหน้าที่ก็ตัดสินใจย้ายฉันไปยังตึกหนึ่งชั้นหนึ่ง ที่ฉันสามารถทำงานและใช้ชีวิตในความเงียบสงบได้. ตึกใหม่นี้ ทำให้ฉันมีเวลาเหลือเยอะที่จะได้อ่านหนังสือแล้วก็เรียนภาษาญี่ปุ่นเพิ่ม และเริ่มต้นใหม่ในสภาพแวดล้อมที่ฉันสามารถควบคุมได้มากขึ้น.
การอยู่คนเดียวให้ฉันมีเวลาทบทวนและเตรียมตัวสำหรับอนาคต เป้าหมายใหม่ของฉันคือการทำงานอย่างหนักเพื่อชำระหนี้ค่าปรับและวางแผนการกลับบ้านที่มั่นคง ทุกคืนฉันภาวนาขอให้เ้าหน้าที่ให้ฉันโอกาสในการทำงานที่จะช่วยให้ฉันมีรายได้เพิ่มเติม ฉันตั้งใจที่จะไม่ยุ่งเกี่ยวกับปัญหาใดๆ และมุ่งมั่นเรียนรู้และปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อมใหม่นี้ให้ดีที่สุด.
การย้ายไปยังตึกหนึ่งไม่เพียงแต่มอบความสงบให้กับฉัน แต่ยังช่วยให้ฉันมีมุมมองใหม่ในการมองโลก ฉันเริ่มเห็นความเป็ไปได้ในการเปลี่ยนแปลงชีวิตของตัวเองและการกลับบ้านด้วยความภาคภูมิใจ.
ภารกิจลับในห้องเดี่ยว
เมื่อฉันได้ย้ายเข้าห้องเดี่ยวในตึกหนึ่งชั้นหนึ่ง มันเหมือนกับโลกที่แตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง. ห้องนี้มีทุกสิ่งที่ฉัน้า: เตียงนอนสบาย, ห้องน้ำส่วนตัว, และความเป็ส่วนตัวที่ฉันไม่เคยคิดว่าจะได้รับในเรือนจำ. แต่แม้จะมีความสะดวกสบายเหล่านี้, กฎเหล็กของเรือนจำยังคงคอยจำกัดเสรีภาพในการชำระล้างร่างกาย—การอาบน้ำโดยไม่ได้รับอนุญาตถือเป็การแหกกฎ.
ใน่เวลาที่อยู่คนเดียว, ฉันได้วางแผนการ “ภารกิจลับ” ของฉัน—การชำระล้างตัวเองโดยไม่ให้เ้าหน้าที่รู้ตัว. ทุกครั้งที่เข้าห้องน้ำ, ฉันจะตรวจสอบก่อนว่าไม่มีเ้าหน้าที่อยู่ใกล้ๆ และเมื่อพื้นที่ปลอดภัย, ฉันจะรีบทำการชำระล้างอย่างรวดเร็วและเงียบๆ แต่ละครั้งที่ทำได้สำเร็จ, มันเหมือนกับชัยชนะเล็กๆ ที่ทำให้ฉันรู้สึกภูมิใจว่าสามารถหลบหลีกสายตาของเ้าหน้าที่ได้.
การอยู่ในห้องนี้ไม่เพียงแต่ให้ความสะดวกสบาย แต่ยังทำให้ฉันได้สำรวจและทดสอบขอบเขตของกฎเกณฑ์ในเรือนจำ. มันเป็การเรียนรู้ว่าแม้แต่ในสภาพที่ถูกจำกัดอิสระ, ฉันยังสามารถหาทางออกให้กับตัวเองได้. ทุกครั้งที่เ้าหน้าที่เดินผ่านหน้าห้องโดยไม่รู้ตัวว่าฉันเพิ่งทำอะไรไป, มันช่วยเสริมสร้างความเชื่อของฉันว่าฉันยังคงมีอำนาจควบคุมบางอย่างเหนือชีวิตของตัวเอง
ภารกิจนี้ไม่เพียงแต่เป็การแสวงหาความเป็ส่วนตัวและการชำระล้างในแง่กายภาพเท่านั้น แต่ยังเป็การทดสอบจิตใจของฉัน—การแสดงออกถึงการต่อสู้เพื่อรักษาสิทธิพื้นฐานและความเป็มนุษย์ แม้ในสถานการณ์ที่จำกัดที่สุดก็ตาม. ทุกครั้งที่ฉันเสร็จสิ้น “ภารกิจลับ” นี้, มันไม่เพียงแค่เป็การรักษาความสะอาด แต่ยังเป็การยืนยันว่าฉันยังคงเป็ผู้กำหนดเส้นทางชีวิตของตัวเอง, ถึงแม้จะอยู่ในเงื่อนไขที่ซับซ้อนและควบคุมสูงก็ตาม. “คลาสั์ตา: สะพานบันเทิงผ่านกำแพงเงียบ”
ในตึกที่อยู่ระหว่าง ตึกสามของเรือนจำที่ได้ชื่อว่าเป็ทั้งแหล่งเรียนรู้และสนามรบจิตวิทยา, ฉันได้รับการบังคับให้เข้าร่วมคลาสภาษาญี่ปุ่นที่จัดตั้งขึ้นเพื่อชาวต่างชาติทุกคน. ที่นี่, ความตั้งใจของเ้าหน้าที่คือให้เราสามารถสื่อสารได้โดยไม่ต้องพึ่งพาภาษาอังกฤษ, แต่สำหรับฉันแล้วมันคือเวลาที่ได้หลบหนีจากความจริงของชีวิตในคุก.
ฉันเรียกห้องเรียนนี้ว่า ‘คลาสการเรียนรู้ทัศนวิสัย’ แม้ว่าจุดประสงค์หลักคือการสอนภาษาญี่ปุ่น แต่สำหรับฉัน, มันเป็โอกาสในการสำรวจโลกภายนอกผ่านหน้าต่างที่มองเห็นวิวภายนอกและบรรยากาศในห้องเรียนที่เต็มไปด้วยผู้คนจากวัฒนธรรมต่างๆ . ความไม่ตั้งใจเรียนของฉันไม่ใช่เพราะไม่เห็นค่าในการเรียนรู้ แต่เพราะความ้าที่จะซึมซับประสบการณ์และเื่ราวที่ไม่ได้จำกัดอยู่แค่ในตำรา.
ในคลาสนี้, ฉันมักจะหลุดมองไปยังเ้าหน้าที่คนหนึ่งที่มักจะจ้องมาที่ฉันอย่างไม่ลดละ. มันไม่ใช่แค่การเรียนรู้ภาษา, แต่เป็การเรียนรู้ที่จะอ่านอารมณ์และสัญญาณที่ไม่ได้บอกเป็คำพูด. แต่ละครั้งที่ฉันเข้าคลาส, ไม่ใช่แค่เรียนรู้ภาษา, แต่เรียนรู้การอยู่รอดและการปรับตัวในโลกที่ข้อจำกัดมากมายนี้.
เื่ราวในคลาสนี้ไม่เพียงแต่สอนให้ฉันรู้ภาษาใหม่, แต่ยังสอนให้ฉันรู้จักการมองหาแสงสว่างในทุกสถานการณ์, แม้ในวันที่มืดมนที่สุด
ชีวิตในห้องขังเดี่ยวและการต่อสู้ที่ไม่มีวันจบ
ทุกวันจันทร์ของสัปดาห์ใหม่เป็วันที่ฉันต้องเผชิญกับความท้าทายที่ไม่เคยสิ้นสุดในเรือนจำนี้ ฉันเริ่มวันด้วยการเดินไปยังโต๊ะรับเื่เพื่อพบกับพยาบาลและขอข้าวเพิ่ม เพราะความหิวที่ทำให้หัวฉันเริ่มหมุนและหน้ามืด เสียงพูดของฉันต้องแข่งกับเสียงของหัวใจที่เต้นไม่เป็จังหวัด แต่ตอบรับจากหมอเอ็นเป็เสียงปฏิเสธที่ไร้ความเห็นใจ และทุกครั้งเขาจะไล่ฉันออกจากห้องด้วยคำพูดเรียบๆ ที่ทำให้ฉันต้องเดินกลับไปยังโรงงานทั้งน้ำตา
การกินในห้องเดี่ยวไม่เหมือนในห้องรวม อาหารที่นำมาให้เป็เพียงถ้วยเล็กๆ ที่ถูกแบ่งสรรมาจากครัวแล้ว ปริมาณน้อยลงอย่างเห็นได้ชัดเจน ต่างจากในห้องรวมที่มักจะได้อาหารเพียงพอและบางครั้งยังเหลืออยู่ ในห้องรวมมีความเสี่ยงที่จะโดนจับและโดนลงโทษเมื่อเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับกิจกรรมที่ผิดกฎ เช่น แลกเปลี่ยนหนังสือหรืออาหาร แต่ก็มีโอกาสในการแบ่งปันและรับอาหารจากเพื่อนร่วมห้อง
ในห้องเดี่ยวนี้ ฉันมีเพียงตัวเองและความเงียบ อาหารไม่เพียงพอสำหรับวันที่ยาวนาน ฉันพยายามดื่มน้ำเพื่อช่วยให้ร่างกายไม่รู้สึกหิวจนเกินไป แต่ก็เพียงพอเท่านั้น ความรู้สึกหิวที่ทรมานในแต่ละวันยังคงเป็ภาระอันหนักอึ้งที่ฉันต้องแบกไว้
การต่อสู้ในตึกเดี่ยว นี้ไม่เพียงแต่เป็การต่อสู้เพื่อความอยู่รอดทางกายภาพเท่านั้น แต่ยังรวมถึงการต่อสู้ดิ้นรนเพื่อศักดิ์ศรีและความเป็มนุษย์ของฉันด้วย แม้จะอยู่ในสถานการณ์ที่ต้องอดทนกับความไม่เพียงพอและการเอาแต่ใจของเ้าหน้าที่ ฉันก็ยังหวังว่าสักวันหนึ่ง ฉันจะได้รับการดูแลที่ดีขึ้น และจะไม่ต้องเผชิญหน้ากับความทรมานนี้อีกต่อไป.
การทดสอบความอดทนในห้องรวมวันนั้นฉันยังจำไม่ลืม
ในทุกวันจันทร์ที่สดใสเหมือนจะนำพาความหวังใหม่ๆ มาสู่ฉัน แต่แทนที่จะเป็เช่นนั้น มันกลับเต็มไปด้วยการทดสอบความอดทนของฉัน เมื่อต้องเผชิญหน้ากับการกลั่นแกล้งจากผู้หญิงญี่ปุ่นลูกครึ่งที่มีความเชื่อมั่นว่าความสวยงามในห้องพักคือการมีผ้าขนหนูทุกผืนในโทนสีเดียวกัน เธอกล่าวหาฉันว่าไม่ปฏิบัติตาม ‘วัฒนธรรม’ นี้ ทั้งที่ฉันยังใหม่และไม่มีทรัพยากรซื้อผ้าขนหนูใหม่
รุ่นพี่คนไทยของฉัน ซึ่งอยู่มานานกว่า ยังพูดด้วยความไม่พอใจว่าทำไมฉันไม่เตรียมตัวมาดีกว่านี้ ทั้งที่ฉันเพิ่งจะเข้ามาและไม่มีเงินที่จะปรับปรุงห้องให้เป็ไปตามมาตรฐานของพวกเธอ ความขัดแย้งนี้ทำให้ฉันต้องเข้าไปพูดคุยกับเ้าหน้าที่เพื่อขอเบิกเงินจากการทำงานเพื่อซื้อของใช้ส่วนตัว แต่ก็ถูกปฏิเสธด้วยคำว่าเงินที่ฉันทำได้จะถูกเก็บไว้จนกว่าฉันจะออกจากเรือนจำ
แม้แต่ในหมู่คนไทยที่ควรจะเป็การสนับสนุนกันและกัน ฉันก็ยังรู้สึกถูกกดดันและไม่ได้รับการต้อนรับอย่างที่คาดหวัง เหตุการณ์เหล่านี้ทำให้ฉันต้องพึ่งพาตนเองมากขึ้นและเรียนรู้ที่จะไม่้าใคร สะท้อนให้เห็นว่าไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์ใด ฉันก็ต้องพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมันด้วยตัวเอง ด้วยความมุ่งมั่นที่จะอยู่ได้ด้วยตัวคนเดียว ฉันหวังว่าสักวันฉันจะได้รับการปล่อยตัวอย่างมีเกียรติ และสามารถกลับบ้านไปพร้อมกับความสงบในใจ. ความทรมานทางจิติญญานี้เติมเต็มวันทำงานของฉัน ที่ไม่เพียงแต่ต้องทนกับอาการปวดเอวที่ไม่รู้สาเหตุ แต่ยังต้องทนกับอาการคันคอและไม่ได้รับการรักษา เพราะฝุ่นที่เต็มห้อง สถานการณ์เหล่านี้เพิ่มความเหนื่อยล้าให้กับฉันอย่างหนักหน่วง แต่ละวันเป็การต่อสู้เพื่อรักษาศักดิ์ศรีและความเป็มนุษย์ของตัวเองให้คงอยู่
วันแห่งการเรียนรู้ แอบมองท่ามกลางห้องเรียน
ทุกเดือนจะมี สองวันที่เราไม่ได้ทำงานสถาบันกำหนดให้เป็วันเอสเอ—วันแห่งการเรียนรู้—ฉันจะต้องออกจากห้องเพื่อไปเรียนภาษาญี่ปุ่น นี่คือการฝึกอบรมที่จำเป็สำหรับผู้ต้องขังต่างชาติ เพื่อให้สามารถสื่อสารกับเ้าหน้าที่ที่ส่วนใหญ่ไม่พูดภาษาอังกฤษได้ แต่ใจจริงของฉันไม่ได้ตั้งอยู่กับการเรียนเลย ฉันแค่เดินตามกฎข้อบังคับไปเรื่อยๆ
ในห้องเรียนนั้น มีเ้าหน้าที่ระดับสูงคอยดูแลการเรียนการสอน ฉันสังเกตเห็นว่ามีเ้าหน้าที่คนหนึ่งที่มักจะแอบมองมาที่ฉัน ฉันก็ไม่แน่ใจว่าเขามองฉันด้วยความสนใจหรือเพราะเหตุผลอื่น ทุกครั้งที่ฉันเข้าห้องเรียน แทนที่จะจดจ่อกับเนื้อหา ฉันกลับพบว่าตัวเองกำลังคอยแอบมองกลับไปยังเ้าหน้าที่คนนั้น อย่างไรก็ตาม ฉันพยายามไม่ให้เื่นี้หลุดมาสู่พื้นผิวจนเห็นได้ชัด และพยายามรักษาสมาธิให้เพียงพอเพื่อผ่านวันเรียนให้ได้.
![สามก๊ก ฉบับเจ้าพระยาพระคลัง (หน) [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1700720259_77045694.webp)
9K
