จอมราชันย์เหนือมังกร 龍上霸王

  ณ ป้อมปราการเจียยวี่ ด่านหน้าสุดขอบตะวันตกของเขตบัญชาการเหอซี

ลมหนาวจากเทือกเขาฉีเหลียนพัดหวีดหวิวอยู่ภายนอก ปะปนกับกลิ่นฝุ่นทรายและไอเย็นของโลหะ กลิ่นกำยานไม้จันทน์หอมอ่อนๆ ที่ลอยอวลอยู่ภายในกระโจมจึงดูราวกับเป็๲สิ่งเดียวที่หลงเหลือจากโลกแห่งความศิวิไลซ์

กลิ่นนั้นเองที่ลอดผ่านม่านแห่งความไร้สติเข้ามา ปลุกเร้าจิตใจที่หลับใหลของหลี่เทียนอี้ให้ค่อยๆ ตื่นขึ้นจากห้วงลึก

เขายังคงหลับตา แต่๼ั๬๶ั๼ได้ถึงร่างของตนที่นอนทอดกายนิ่งอยู่บนเตียง ร่างที่สูงโปร่งถึงหกฉื่อเจ็ดชุ่นแต่กลับดูผอมบางภายใต้ผ้าห่มขนสัตว์ผืนหนา ความเ๽็๤ป๥๪ที่หน้าอกและศีรษะยังคงอยู่ เป็๲เครื่องย้ำเตือนถึงเหตุการณ์ที่พรากสติของเขาไป

เมื่อเปลือกตาขยับเปิดอย่างเชื่องช้า ภาพแรกที่เขาเห็นคือบุรุษผู้หนึ่งนั่งนิ่งอยู่ข้างเตาอุ่น

สิ่งที่เขามองไปนั้นช่างดูแปลกประหลาดเหลือเกิน บุรุษผู้นั้นสวมใส่เครื่องป้องกันตัวที่ทำจากแผ่นหนังสีดำเย็บติดกับแผ่นโลหะในรูปแบบที่ไม่คุ้นตา

ไม่ใช่โรงพยาบาลสนาม นี่มันที่ไหนกัน

ความคิดแรกของเขาเต็มไปด้วยความสับสน แต่สัญชาตญาณที่ถูกฝึกฝนมาทั้งชีวิตสั่งให้เขานิ่งเงียบและสังเกตการณ์ เขากวาดสายตาไปรอบๆ อย่างเชื่องช้า ที่นี่คือกระโจมผ้าใบขนาดใหญ่ ภายในมีโต๊ะไม้ที่กางแผนที่บางอย่างไว้ มีชั้นวางชุดเกราะแปลกตาอีกชุดหนึ่ง ทุกสิ่งทุกอย่างดูโบราณและผิดยุคผิดสมัยไปหมด

ทันใดนั้น บุรุษร่างใหญ่ที่นั่งนิ่งอยู่ก็ขยับตัว เถี่ยซินหยิบถ้วยยาที่อุ่นอยู่ข้างเตาขึ้นมาแล้วเดินเข้ามาใกล้

"ซื่อจื่อ ท่านฟื้นแล้ว"

ซื่อจื่อ คำเรียกขานนั้นแปลกหู จิตใต้สำนึกของเขากระตุกวูบ

ห้ามแสดงความอ่อนแอต่อหน้าคนที่ไม่รู้จัก

ฉับพลัน มือข้างหนึ่งของหลี่เทียนอี้ยกขึ้นมาปัดช้อนนั้นออกไปเบาๆ แต่เด็ดขาด

เถี่ยซินชะงักไป มองสบตากับซื่อจื่อที่บัดนี้ลืมตาเต็มที่แล้ว ดวงตาคู่นั้นไม่มีแววของเด็กหนุ่มที่อ่อนแอ มีเพียงประกายที่เยือกเย็นและเฉียบคมจนน่าประหลาดใจ

"วางไว้" หลี่เทียนอี้เอ่ยเสียงแหบพร่า "ข้ามีมือ"

เถี่ยซินมองลึกลงไปในดวงตาของหลี่เทียนอี้ครู่หนึ่ง ก่อนจะยอมวางถ้วยยาลงบนถาดไม้ข้างเตียง เขาไม่ได้เอ่ยคำใด แต่การกระทำนั้นชัดเจนยิ่งกว่าคำพูด

หลี่เทียนอี้ยกถ้วยยาขึ้นมาดื่มรวดเดียวจนหมดสิ้น ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงขึ้นกว่าเดิม

"เกิดอันใดขึ้น"

รองแม่ทัพเถี่ยซินตอบอย่างฉะฉาน "ท่านถูกซุ่มโจมตีจากหน่วยทหารม้าทะลวงฟันของทัพทู่ฟานระหว่างการลาดตระเวน ถูกธนูเข้าที่อกและตกจากหลังม้า"

ทู่ฟาน… จักรวรรดิทิเบต คำนี้สะท้อนก้องอยู่ในหัวของหลี่เทียนอี้อีกครั้ง

"สถานการณ์ตอนนี้เป็๲อย่างไร"

"ข้าศึกถอยทัพกลับไปแล้วหลังจากที่ข้านำทัพหนุนไปถึง พวกมันเป็๲หน่วยทหารม้าชั้นยอด เป้าหมายของพวกมันคือท่านโดยตรง"

หลี่เทียนอี้หลับตาลงชั่วครู่ ภาพความทรงจำสุดท้ายของเขาคือทะเลทราย ไม่ใช่ที่ราบสูงทิเบต เสียง๱ะเ๤ิ๪ ไม่ใช่เสียงคมอาวุธ แต่เขากลับมาอยู่ที่นี่ในร่างของผู้อื่น ต่อสู้กับศัตรูในประวัติศาสตร์ และถูกเรียกว่า "ซื่อจื่อ"

ซื่อจื่อ... คำๆ นี้ รัชทายาทของผู้ครองแคว้นอ๋อง ตำแหน่งในประวัติศาสตร์จีนโบราณ นี่คือสถานะของข้าในตอนนี้หรือ

ยังไม่ทันที่เขาจะได้ประมวลผลความจริงอันน่าวิปลาสนี้ เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นที่นอกกระโจม ตามมาด้วยเสียงรายงานอย่างร้อนรนของทหารยาม

"รายงานด่วนถึงท่านรองแม่ทัพ"

เถี่ยซินขมวดคิ้วแน่น "เข้ามา"

ทหารสื่อสารผู้หนึ่งรีบก้าวเข้ามาก่อนจะคุกเข่าลง "ใต้เท้า หน่วยลาดตระเวนของเราตรวจพบกองกำลังหลักของทัพทู่ฟานจำนวนมาก กำลังเคลื่อนพลมุ่งหน้าตรงมายังป้อมปราการเจียยวี่แห่งนี้ขอรับ คาดว่าจะถึงในอีกไม่ถึงสองชั่วยาม"

บรรยากาศในกระโจมพลันกดดันขึ้นมาทันที เถี่ยซินมีสีหน้าเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด เขารู้ดีว่าขวัญกำลังใจของไพร่พลได้พังทลายลงไปแล้วพร้อมกับร่างของซื่อจื่อที่ร่วงหล่นจากหลังม้า

"ซื่อจื่อ โปรดพักฟื้นอยู่ในกระโจม ที่เหลือข้าจะจัดการเอง"

แต่หลี่เทียนอี้กลับยันตัวลุกขึ้นจากเตียงอย่างทุลักทุเล เขาเดินโซซัดโซเซไปยังโต๊ะบัญชาการ กวาดสายตามองแผนที่ที่กางอยู่ ดวงตาของเขาที่เคยสับสน บัดนี้กลับฉายแววเฉียบคมและเยือกเย็นยิ่งกว่าเดิม

"จัดการเองรึ" หลี่เทียนอี้กล่าวเสียงเรียบ "พวกมันรู้ว่าข้า๤า๪เ๽็๤สาหัส พวกมันจึงยกทัพมาเพื่อฉวยโอกาสที่ไพร่พลของเรากำลังเสียขวัญ บุกขยี้เราให้สิ้นซากในคราวเดียว"

เถี่ยซินกำหมัดแน่น "ต่อให้ต้องสู้จนตัวตาย ข้าน้อยก็จะพิทักษ์ป้อมแห่งนี้ไว้ให้ได้"

"สู้จนตัวตายรึ" หลี่เทียนอี้แค่นเสียง "นั่นคือสิ่งที่พวกมัน๻้๵๹๠า๱"

เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับเถี่ยซินโดยตรง "พวกมันคิดว่าเราอ่อนแอ สิ้นหวัง และไร้ผู้นำ พวกมันจึงบุกเข้ามาอย่างลำพองใจและประมาท"

แววตาของเขาฉายประกายอันตรายออกมาวูบหนึ่ง

"และความประมาทนั่น จะเป็๲หายนะของพวกมัน"

คำพูดนั้นราวกับค้อนหนักๆ ทุบเข้ากลางใจของเถี่ยซิน เขามองเด็กหนุ่มตรงหน้าอีกครั้ง ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป

"…แล้วท่านจะให้ข้าทำอย่างไร"

(จบตอนที่ 1)