เข็มนาฬิกาบนผนังห้องทำงานเคลื่อนตัวไปอย่างเชื่องช้า ราวกับจงใจกลั่นแกล้งให้หญิงสาวที่นั่งอยู่หน้าโต๊ะต้องทรมานกับความหวาดวิตกที่กัดกินหัวใจ กัลยกร หรือ พีช เลขานุการสาวแสนสวย นั่งจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์ด้วยดวงตาที่เหม่อลอย งานเอกสารตรงหน้าไม่ได้เข้าหัวเธอเลยแม้แต่น้อย ในสมองของเธอมีเพียงข้อความคำสั่งสั้นๆ แต่ทรงอานุภาพที่ถูกส่งมาจากเบอร์ส่วนตัวของประธานบริษัท
‘หกโมงเย็นตรง ไปหาฉันที่คอนโด... วันนี้ใส่ชุดชั้นในลูกไม้สีดำมานะ... ฉันชอบ’
ข้อความนั้นราวกับเชือกบ่วงบาศที่รัดคอเธอแน่นขึ้นเรื่อยๆ ทุกครั้งที่เข็มนาทีขยับเดิน พีชก้มลงมองหน้าอกขนาด 42 นิ้วของตัวเองที่ถูกซ่อนอยู่ภายใต้เสื้อเชิ้ตแขนยาวสีดำสนิทติดกระดุมมิดชิดถึงคอ ภายใต้ร่มผ้านั้น เธอได้สวมบราเซียลูกไม้สีดำสนิทตามคำสั่งของเขาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เธอเกลียดตัวเองที่ต้องยอมจำนน แต่ความกลัวที่จะสูญเสียหน้าที่การงานและอนาคตที่สร้างมากับมือ ทำให้เธอไม่กล้าแม้แต่จะคิดขัดขืน
เวลาห้าโมงครึ่ง พนักงานในออฟฟิศเริ่มทยอยเก็บของเตรียมตัวเลิกงาน เสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะดังขึ้นรอบทิศทาง แตกต่างจากความเงียบงันและหนาวเหน็บในหัวใจของพีช เธอจัดเก็บแฟ้มเอกสารลงลิ้นชักอย่างเหม่อลอย ก่อนจะลุกขึ้นยืน คว้ากระเป๋าสะพายใบเล็กมาถือไว้แน่น
"กลับแล้วนะคะพี่ๆ พรุ่งนี้เจอกันค่ะ" พีชฝืนยิ้มบางๆ บอกลาเพื่อนร่วมงาน พยายามทำตัวให้เป็ปกติที่สุด แม้ว่าในใจจะสั่นสะท้านราวกับคนที่กำลังจะเดินเข้าสู่ลานปะาก็ตาม
หญิงสาวก้าวเดินออกจากบริษัท เรียกใช้บริการรถแท็กซี่ที่จอดรออยู่ด้านหน้าอาคาร เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เปิดดูโลเคชั่นที่เ้านายหนุ่มใหญ่ส่งมาให้ ก่อนจะบอกจุดหมายปลายทางกับคนขับรถ
ตลอดเส้นทางที่รถยนต์เคลื่อนตัวฝ่าการจราจรที่ติดขัดของกรุงเทพมหานคร พีชนั่งบีบมือตัวเองแน่นจนเหงื่อซึม เธอจินตนาการไปสารพัดว่ารังลับของท่านประธานบดินทร์จะเป็แบบไหน คงจะเป็เพนต์เฮาส์สุดหรูใจกลางเมือง มีระบบรักษาความปลอดภัยแ่า หรือไม่ก็เป็คอนโดระดับไฮเอนด์ที่มองเห็นวิวแม่น้ำเ้าพระยาอย่างที่เศรษฐีระดับเขาควรจะมี
แต่เมื่อรถแท็กซี่เลี้ยวเข้าสู่ซอยแคบๆ แห่งหนึ่งในย่านชุมชนที่พลุกพล่าน ห่างไกลจากย่านธุรกิจที่หรูหรา และจอดเทียบหน้าตึกสูงประมาณสิบชั้นแห่งหนึ่ง คิ้วเรียวสวยของพีชก็ขมวดเข้าหากันด้วยความประหลาดใจ
"ถึงแล้วครับน้อง" คนขับรถแท็กซี่บอก
พีชจ่ายเงินและก้าวลงจากรถ เธอยืนเงยหน้ามองอาคารตรงหน้าด้วยความสับสน มันเป็คอนโดมิเนียมรุ่นเก่าที่สร้างมานานนับสิบปี สีของตัวอาคารซีดจางและมีรอยด่างดำจากคราบน้ำฝน ระเบียงแต่ละห้องมีเสื้อผ้าตากระเกะระกะ ชั้นล่างมีเพียงร้านสะดวกซื้อเล็กๆ และร้านซักรีดธรรมดาๆ ไม่มีล็อบบี้หรูหราปูหินอ่อน ไม่มีพนักงานรักษาความปลอดภัยที่สวมชุดสูท มีเพียงลุงยามวัยเกษียณที่นั่งสัปหงกอยู่หน้าป้อมเล็กๆ ทางเข้าเท่านั้น
'นี่น่ะเหรอ... คอนโดของท่านประธาน?' พีชคิดในใจอย่างไม่หยั่งเชื่อ
หญิงสาวก้มลงมองหน้าจอโทรศัพท์อีกครั้งเพื่อความแน่ใจ โลเคชั่นจุดสีแดงชี้ชัดว่าคือตึกเก่าๆ โทรมๆ ตรงหน้านี้จริงๆ เธอไม่อยากจะเชื่อเลยว่า ผู้บริหารระดับสูงที่ขับรถสปอร์ตคันละหลายสิบล้าน สวมสูทแบรนด์เนม และใช้ชีวิตหรูหรามาตลอด จะมีสถานที่พักพิงที่ดูซอมซ่อและธรรมดาถึงเพียงนี้
แต่แล้วความคิดหนึ่งก็แล่นเข้ามาในหัวของเธอ... 'รังลับ'
ใช่แล้ว... สำหรับคนที่มีหน้ามีตาในสังคม มีภาพลักษณ์ที่ต้องรักษา การจะทำเื่วิปริตผิดศีลธรรม หรือซุกซ่อนผู้หญิงเอาไว้เพื่อระบายตัณหา เขาคงไม่อาจใช้สถานที่ที่หรูหราและเต็มไปด้วยคนรู้จักได้ คอนโดเก่าๆ ในย่านที่ไม่มีใครสนใจแบบนี้แหละ คือสถานที่ที่สมบูรณ์แบบที่สุดสำหรับการซ่อนความลับอันดำมืดของเขา!
ความคิดนั้นยิ่งตอกย้ำความหวาดกลัวในใจของพีช เ้านายของเธอช่างเป็ผู้ชายที่ลึกล้ำ น่ากลัว และวางแผนทุกอย่างมาอย่างแยบยล เขาตั้งใจใช้สถานที่ที่ไม่มีใครคาดคิด เพื่อกักขังและย่ำยีเธอโดยที่ไม่มีใครสามารถตามหาเจอได้
พีชกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ รวบรวมความกล้าที่เหลืออยู่น้อยนิด ก้าวเท้าเดินเข้าไปในตัวอาคาร บรรยากาศภายในยิ่งดูอึมครึม แสงไฟจากหลอดฟลูออเรสเซนต์ติดๆ ดับๆ เธอเดินเข้าไปในลิฟต์โดยสารที่ดูเก่าและมีเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดตอนที่ประตูเลื่อนปิด กดหมายเลขชั้นเจ็ดตามที่เขาระบุไว้ในข้อความ
ตัวเลขสีแดงกระพริบเปลี่ยนไปทีละชั้น พร้อมกับหัวใจของหญิงสาวที่เต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ จนแทบจะทะลุออกมานอกอก เมื่อลิฟต์หยุดลงที่ชั้นเจ็ด ประตูเปิดออก เผยให้เห็นโถงทางเดินที่แคบและยาว แสงสว่างสลัวๆ ทำให้บรรยากาศดูน่าขนลุก พีชก้าวเท้าออกจากลิฟต์ มองซ้ายมองขวาหาห้องหมายเลข 704
เสียงส้นรองเท้าคัทชูของเธอกระทบพื้นกระเบื้องดังก้องไปตามทางเดิน ในที่สุดเธอก็มาหยุดยืนอยู่หน้าประตูไม้สีน้ำตาลเข้มที่มีหมายเลข 704 ติดอยู่
มือเรียวบางที่สั่นเทาค่อยๆ ยกขึ้นมาเตรียมจะเคาะประตู แต่ก่อนที่ข้อนิ้วของเธอจะได้ัักับบานไม้...
แกร๊ก!
ลูกบิดประตูถูกปลดล็อกและถูกกระชากเปิดออกอย่างรวดเร็วจากด้านในโดยที่เธอไม่ทันตั้งตัว!
"ว้าย!"
พีชอุทานด้วยความใ ดวงตาเบิกกว้างเมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ของชายที่ยืนอยู่หลังบานประตู ศรุตในเวลานี้ไม่ได้สวมชุดสูทภูมิฐานเหมือนตอนอยู่ที่ออฟฟิศ เขาสวมเพียงเสื้อยืดสีขาวคอวีที่เนื้อผ้าค่อนข้างบางและหลวมโคร่ง กับกางเกงวอร์มขายาวสีเทาเข้ม ผมสีดอกเลาที่เคยจัดทรงเรียบแปล้ บัดนี้ปล่อยตกลงมาปรกหน้าผากเล็กน้อยดูเป็ธรรมชาติ ใบหน้าคมคายที่มีริ้วรอยแห่งวัยดูดิบเถื่อนและอันตรายยิ่งกว่าเดิมเมื่อปราศจากหน้ากากของนักธุรกิจ
แต่สิ่งที่ทำให้พีชสั่นสะท้านไปทั้งตัว ไม่ใช่การแต่งกายที่เปลี่ยนไปของเขา แต่เป็แววตา... แววตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวที่จ้องมองมาที่เธอ มันเต็มไปด้วยความหื่นกระหายและตัณหาราคะที่ลุกโชนอย่างปิดไม่มิด สายตานั้นกราดมองั้แ่ใบหน้าสวยหวาน ไล่ลงมาที่หน้าอกหน้าใจไซส์ 42 นิ้วที่ถูกปกปิดด้วยเสื้อเชิ้ตสีดำ ราวกับจะมองทะลุเนื้อผ้าเข้าไปให้เห็นถึงสิ่งที่ซ่อนอยู่ด้านใน
"ทะ... ท่านประธานคะ... พีชมา..."
คำทักทายของเธอถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อศรุตไม่รอให้เธอพูดจบ ชายหนุ่มรุ่นใหญ่พุ่งตัวออกมาคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนของเธออย่างแรง นิ้วมือหยาบกร้านบีบรัดแน่นราวกับคีมเหล็ก ก่อนจะออกแรงกระชากร่างบางให้ถลาเข้าไปในห้องอย่างรวดเร็วและรุนแรง!
ปัง! แกร๊ก!
เสียงประตูไม้ถูกเหวี่ยงปิดดังสนิท พร้อมกับเสียงล็อกกลอนที่ถูกกดลงอย่างแ่า พีชเสียหลักปลิวหวือไปตามแรงกระชาก กระเป๋าสะพายหลุดร่วงลงพื้น ร่างของเธอถูกเหวี่ยงไปกระแทกกับผนังห้องอย่างแรงจนรู้สึกจุก
แต่เธอยังไม่ทันจะได้ร้องประท้วง หรือตั้งสติใดๆ ศรุตก็พุ่งตัวตามเข้ามาประชิดตัวทันที! ร่างหนาที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อเบียดทาบทับลงมา ตรึงร่างของเธอให้ติดกับผนังห้องจนขยับหนีไปไหนไม่ได้
"มาช้านะ... กัลยกร" เสียงแหบพร่าดุดันกระซิบชิดริมฝีปาก
ก่อนที่พีชจะได้ตอบอะไร ริมฝีปากหยักลึกของชายชราก็ฉกวูบลงมาบดขยี้ริมฝีปากบางของเธออย่างป่าเถื่อนและจาบจ้วง!
"อื้อออ!"
พีชเบิกตากว้างด้วยความช็อก สองมือเรียวพยายามยกขึ้นมาดันแผ่นอกกว้างของเขาออก แต่ศรุตก็ว่องไวเหนือกว่า เขารวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอด้วยมือเพียงข้างเดียว กดมันตรึงไว้เหนือศีรษะของหญิงสาวแนบกับผนังห้องอย่างง่ายดาย หมดหนทางขัดขืนโดยสิ้นเชิง
รสจูบของเขาช่างดุดันและเอาแต่ใจ ริมฝีปากร้อนระอุบดคลึงและดูดเม้มกลีบปากของเธออย่างตะกละตะกลาม กลิ่นกาแฟจางๆ ผสมกับกลิ่นบุหรี่อ่อนๆ และฟีโรโมนแห่งความดิบเถื่อนลอยแตะจมูก ศรุตใช้ฟันขบกัดริมฝีปากล่างของเธอเบาๆ บังคับให้เธอเผยอปากออก ก่อนจะแทรกเรียวลิ้นสากชื้นเข้าไปกวาดต้อนควานหาความหวานภายในโพรงปากของหญิงสาวอย่างจาบจ้วง
เรียวลิ้นหนาเกี่ยวกระหวัดรัดรึงกับลิ้นเล็กๆ ของพีชอย่างชำนาญ ดูดดึงน้ำหวานจากปากเธอราวกับคนหิวกระหาย จูบที่แสนจะร้อนแรงและเต็มไปด้วยการบังคับควบคุมนี้ ทำเอาสมองของพีชขาวโพลนไปหมด ขาทั้งสองข้างของเธอเริ่มอ่อนแรงลงทีละน้อย เสียงครางอู้อี้ในลำคอของเธอถูกเขาดูดกลืนลงไปจนหมดสิ้น
ในขณะที่ริมฝีปากกำลังปล้นจูบอย่างเมามัน มืออีกข้างของศรุตที่ยังว่างอยู่ก็ไม่ปล่อยให้เสียเวลา เขาเลื่อนมือลงมาที่หน้าอกขนาด 42 นิ้วที่กำลังเบียดชิดอยู่กับแผ่นอกของเขา ฝ่ามือหยาบกร้านตะปบเข้าที่ก้อนเนื้อนุ่มหยุ่นนั้นผ่านเนื้อผ้าเสื้อเชิ้ตสีดำอย่างแรง!
"อ๊ะ! อื้ออ!"
พีชสะดุ้งสุดตัวเมื่อถูกจู่โจมจุดอ่อนไหว ความใหญ่โตของหน้าอกเธอทำให้มันล้นทะลักง่ามนิ้วของชายชราออกมา ศรุตออกแรงบีบเค้น ขยำ และคลึงเคล้นความอวบอิ่มนั้นอย่างหนักหน่วงและเมามัน ความนุ่มนวลของมันสู้มือเขาจนต้องครางฮึมฮำในลำคอด้วยความพึงพอใจ
"ใส่มาใช่ไหม... ชุดชั้นในที่ฉันสั่ง..." ศรุตผละริมฝีปากออกมากระซิบถามชิดใบหู ลมหายใจร้อนๆ เป่ารดต้นคอจนพีชขนลุกซู่
"ท... ท่านประธาน... อย่าเพิ่งค่ะ... อื้อ..." พีชพยายามส่ายหน้าหนี หายใจหอบถี่ ใบหน้าสวยหวานแดงจัดไปด้วยไฟอารมณ์ที่ถูกจุดขึ้นอย่างกะทันหัน
แต่ศรุตไม่สนใจคำร้องขอ เขาจัดการใช้ปลายนิ้วเกี่ยวรังดุมเสื้อเชิ้ตสีดำของเธอ แล้วกระชากมันออกอย่างแรง!
แควก!
เสียงกระดุมพลาสติกเม็ดเล็กๆ สองสามเม็ดขาดกระเด็นหลุดร่วงลงพื้น สาบเสื้อเชิ้ตสีดำถูกแหวกออกกว้าง เผยให้เห็นสิ่งที่ซ่อนอยู่ด้านใน... บราเซียลูกไม้สีดำสนิทสุดเซ็กซี่ ที่กำลังทำหน้าที่โอบอุ้มก้อนเนื้อขนาดมหึมาไซส์ 42 นิ้วเอาไว้อย่างิ่เหม่
สีดำของชุดชั้นในตัดกับผิวพรรณที่ขาวผ่องเนียนละเอียดของกัลยกรอย่างชัดเจน ความตึงแน่นของมันทำให้เกิดร่องอกที่ลึกและเบียดชิดกันจนน่าอึดอัด เนื้อลูกไม้บางเบาแทบจะปกปิดยอดปทุมถันที่กำลังหดเกร็งเป็ไตแข็งสู้เนื้อผ้าเอาไว้ไม่มิด
ศรุตจ้องมองภาพความเย้ายวนตรงหน้าด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง ลมหายใจของเขาสะดุดกึก ความหื่นกระหายพุ่งทะยานจนถึงขีดสุด เขาปล่อยมือที่รวบข้อมือของเธอออก ปล่อยให้แขนของหญิงสาวตกลงข้างลำตัว ก่อนจะใช้มือทั้งสองข้างกอบกุมเข้าที่ความอวบอิ่มภายใต้บราเซียลูกไม้สีดำนั้นอย่างเต็มไม้เต็มมือ
"โอ้โห... สวย... สวยมากพีช... เธอเป็เด็กดีที่เชื่อฟังคำสั่งจริงๆ"
ชายชราครางเสียงพร่า ก้มหน้าลงไปซุกไซ้ที่ร่องอกอวบอิ่ม สูบดมกลิ่นหอมของสบู่เด็กผสมกลิ่นกายสาวเข้าปอดลึกๆ หนวดเคราสากๆ ที่เพิ่งขึ้นใหม่เสียดสีกับผิวเนื้อบอบบางบริเวณเนินอก สร้างความซาบซ่านจนพีชต้องเชิดหน้าขึ้น แอ่นหน้าอกรับััโดยสัญชาตญาณ
มือหนาบีบขยำหน้าอกใหญ่โตนั้นอย่างรุนแรง สลับกับการใช้นิ้วโป้งเขี่ยสะกิดที่ยอดอกผ่านเนื้อผ้าลูกไม้ ยอดปทุมถันของพีชไวต่อความรู้สึกมาก มันแข็งขืนและตั้งตระหง่านท้าทายปลายนิ้วของเขา ความเสียวซ่านแล่นปลาบจากหน้าอกพุ่งตรงลงสู่จุดกึ่งกลางลำตัวอย่างไร้ความปรานี
"อ๊ายยย... ท... ท่านประธานคะ... พีชเสียว... อื้อออ..."
เสียงครางหวานหลุดลอดออกมาจากริมฝีปากบาง พีชพยายามจะยกมือขึ้นมาผลักเขาออก แต่ร่างกายกลับไร้เรี่ยวแรง ขาทั้งสองข้างอ่อนปวกเปียกจนทรุดยวบลงไปพิงกับกำแพง ศรุตรีบใช้หน้าขาแข็งแรงของเขาแทรกเข้าไประหว่างขาเรียวสวยของหญิงสาว ดันต้นขาของเธอให้แยกออกจากกัน
เป้ากางเกงวอร์มของชายชราที่บัดนี้ตุงแน่นและแข็งขืนจนแทบจะทะลุเนื้อผ้าออกมา ดุนดันและเสียดสีเข้ากับจุดกึ่งกลางลำตัวของพีชผ่านกระโปรงทรงสอบสีเทาเข้ม ความร้อนระอุและความแข็งแกร่งของท่อนเนื้อที่ซ่อนอยู่ด้านใน บดเบียดเข้ากับร่องรักของเธออย่างจาบจ้วง
ศรุตจงใจขยับสะโพกสอบถูไถแก่นกายขึ้นลง ถูไถไปตามร่องความสาวที่ถูกปกปิดด้วยเสื้อผ้า ทุกครั้งที่เขากระแทกเข้าหา พีชจะสะดุ้งและครางเสียงหลง ความเปียกชื้นเริ่มซึมซาบออกมาจากช่องทางรัก หลั่งน้ำหวานแห่งความปรารถนาออกมาจนชุ่มกางเกงชั้นในตัวจิ๋ว
"เปียกแฉะไปหมดแล้วนี่... แค่ฉันจับหน้าอก เธอก็พร้อมขนาดนี้เลยเหรอคุณเลขา..." ศรุตพูดจาหยอกเย้าด้วยความหยาบโลน รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นบนใบหน้า เขารู้ดีว่าร่างกายของหญิงสาวตรงหน้าตอบสนองต่อััของเขาได้ดีแค่ไหน
"มะ... ไม่ใช่นะคะ... อ๊ะ! อย่าถูตรงนั้น... อ๊าาา!"
พีชพยายามจะปฏิเสธ แต่เสียงของเธอกลับขาดห้วงเมื่อศรุตเน้นย้ำจังหวะการบดคลึงเป้ากางเกงเข้าหาความอ่อนนุ่มของเธอให้หนักหน่วงขึ้น ในขณะที่มือทั้งสองข้างก็ยังคงทำหน้าที่บีบขยำและปลดตะขอบราเซียลูกไม้สีดำด้านหลังออกอย่างรวดเร็วและชำนาญ
ทันทีที่ตะขอหลุดออก บราเซียสีดำก็ร่วงหล่นลงไปกองกับพื้น หน้าอกขนาด 42 นิ้วที่หลุดพ้นจากพันธนาการก็ดีดตัวเด้งกระเพื่อมออกมารับอากาศเย็นเฉียบภายในห้อง ความยิ่งใหญ่และขาวผ่องของมันกระแทกตาชายชราอย่างจัง ศรุตไม่รอช้า เขาโน้มใบหน้าลงไปยอดอกสีหวานที่ชูชันเป็ไตแข็งเข้าปากทันที!
"จ๊วบ! จ๊วบ!"
เสียงดูดกลืนอย่างตะกละตะกลามดังก้องไปทั่วบริเวณโถงทางเข้าห้อง ศรุตใช้เรียวลิ้นตวัดเลียและดูดเม้มก้อนเนื้อนุ่มหยุ่นอย่างรุนแรงราวกับทารกหิวโหย ริมฝีปากร้อนระอุยอดปทุมถัน ดูดดึงจนมันแดงเถือก สลับกับการใช้ฟันขบกัดเบาๆ เรียกเสียงครางหวานหูจากเลขานุการสาวได้อย่างต่อเนื่อง
"อ๊าา! อื้ออ... เจ็บ... พีชเจ็บค่ะ... อ๊ะ!" พีชบิดเร่าไปมาด้วยความเสียวซ่านผสมความเจ็บปลาบ มือบางเผลอขยุ้มกลุ่มผมสีดอกเลาของชายชราเพื่อระบายความอารมณ์ที่พุ่งสูงปรี๊ด
ร่างกายของเธอร้อนรุ่มราวกับถูกไฟเผา ััดิบเถื่อนของชายตรงหน้าที่เธอเชื่อสนิทใจว่าเป็ท่านประธานบดินทร์ กำลังหลอมละลายความเย่อหยิ่งและความสุขุมของเธอให้หมดสิ้นไป เธอไม่เหลือคราบของเลขานุการผู้เพียบพร้อมอีกต่อไป เหลือเพียงผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่กำลังตกเป็ทาสตัณหาของเ้านายจำแลง
ศรุตดูดดื่มความหวานจากหน้าอกคู่สวยจนพอใจ เขาก็เงยหน้าขึ้นมามองใบหน้าที่ฉ่ำปรือไปด้วยแรงอารมณ์ของพีช ดวงตาของชายชราลุกวาวด้วยไฟราคะที่ไม่อาจดับลงได้ด้วยเพียงแค่การเล้าโลม
"ไปที่เตียงกันเถอะ... ฉันจะลงโทษที่วันนี้เธอทำตัวห่างเหินกับฉันที่ออฟฟิศ ให้สาสมเลยทีเดียว"
ศรุตกระซิบชิดริมฝีปากบาง ก่อนจะตวัดวงแขนแข็งแกร่งช้อนร่างบางของกัลยกรขึ้นอุ้มในท่าเ้าสาวอย่างง่ายดาย พีชใจนต้องรีบยกแขนขึ้นคล้องคอเขาไว้แน่น หน้าอกขนาดมหึมาเบียดชิดกับแผงอกกว้างของชายชราทุกย่างก้าวที่เขาเดิน
ศรุตอุ้มร่างที่เปลือยท่อนบนของหญิงสาว เดินดุ่มๆ ผ่านห้องนั่งเล่นที่มืดสลัวและเต็มไปด้วยฝุ่นจางๆ ตรงเข้าไปยังห้องนอนที่อยู่ด้านในสุด เขาเตะประตูห้องนอนให้เปิดออก ก่อนจะโยนร่างอันเย้ายวนของกัลยกรลงบนเตียงนอนขนาดคิงไซส์ที่ปูด้วยผ้าปูที่นอนสีเข้มอย่างไม่ออมแรง
ร่างของพีชเด้งกระดอนขึ้นลงตามแรงสปริงของเตียง หญิงสาวนอนหงายหอบหายใจแฮ่กๆ ผิวพรรณขาวเนียนและหน้าอกขนาดใหญ่ 42 นิ้วที่กระเพื่อมไหวอยู่ตรงหน้า ช่างเป็ภาพที่ปลุกเร้าอารมณ์ดิบเถื่อนของชายชราให้พุ่งทะยานจนถึงขีดสุด
ศรุตยืนอยู่ปลายเตียง เอื้อมมือไปปลดขอบกางเกงวอร์มของตัวเอง รูดมันลงไปกองกับพื้นพร้อมกับกางเกงชั้นใน เผยให้เห็นความเป็ชายที่ผงาดง้ำ ขยายใหญ่จนเต็มขนาดและพร้อมรบเต็มที่ ท่อนเนื้อแข็งแกร่งชูชันท้าทายสายตาของหญิงสาวบนเตียง
274
