ตอนที่สิบแปด เจริญรุ่งเรืองร่วมกัน 2
ท่ามกลางเสียงเซ็งแซ่กลับโดนทหารเสเหลียงดุเอาให้อีกครั้งหนึ่ง
“พวกเ้าเงียบๆหน่อย ฟังให้ดียังมีอีก”
ทหารโบกมือไปมา
ชาวบ้านรู้สึกใว่านี่ก็มากแล้วนะยังมีอีกหรือ
ต้าฮั่นกลายเป็์ชั้นวิมารไปแล้วหรืออย่างไรถึงได้มีการให้สิ่งของกับชาวบ้านมากมายถึงเพียงนี้
“บรรดาค่าเช่าทั้งหมดของผู้ยากไร้ที่อยู่ในตรอกและอาศัยตามกำแพงที่ต่างๆไม่ต้องจ่ายค่าเช่า หนึ่งปี ข้าขอย้ำไม่ต้องจ่ายค่าเช่าหนึ่งปี”
นายทหารเสเหลียงกล่าวพร้อมกับรอยยิ้มแก่ทุกคน
“แน่นอนพวกเ้าต้องมาลงชื่อว่าพวกเ้าเช่าอยู่ตรงไหนกำแพงส่วนไหน ในปีนี้ไม่ต้องจ่ายค่าเช่า”
พอสิ้นเสียงกล่าว
จากที่แค่ชื่นชมยินดีมีบางคนคุกเข่า
ก็กลายเป็มีคนโขกศีรษะจนโลหิตอาบหน้า
สำหรับชาวบ้านที่หาเช้ากินค่ำแล้วแค่ตรอกข้างกำแพงที่โดนเก็บค่าเช่าที่จากนักเลงอาศัยอยู่พวกเขาก็แทบจะไม่พอยาไส้แล้ว
เรียกว่ามันเป็อะไรที่เล็กน้อยแต่มหาศาลสำหรับความรู้สึกชาวบ้านเพราะคุณค่าของเงินของแต่ละคนไม่เท่ากันและให้เงินมากกว่านั้นอาจจะทำให้พวกเขาไม่ซาบซึ้งบุญคุณในการงดเว้นค่าเช่าบ้านด้วยซ้ำ
แน่นอนนี่ก็อยู่ในส่วนของแผนการ
ทะเบียนราษฎร
ที่ตั๋งฮวงวางแผนเอาไว้
และหากเขาไม่ได้เงินอยู่แล้วในการที่จะพยายามแย่งมาจากเศรษฐีหรือกลุ่มนักเลงค่ายพรรคต่างๆในนครลั่วหยาง
เขาก็ทำเพียงแค่เตะกระดานหมากที่ผู้ทรงอิทธิพลในนครลั่วหยางเล่นกันอยู่
ไม่ให้ใครสักคนได้ผลประโยชน์กลุ่มนี้ไป
นี่คือแผนการของตั๋งฮวงในการจัดการกับค่ายพรรคกลุ่มอิทธิพลในนครลั่วหยาง
ที่ปิดท่อน้ำเลี้ยงเรียกว่าแผนการ 3 D
คือ
Deny ปฏิเสธการทำธุรกิจต่างๆของค่ายพรรค
Deinvest ถอนการลงทุนต่างๆออกจากค่ายพรรคผู้มีอิทธิพล
Deluge ตีตัวออกห่างจากค่ายพรรคผู้มีอิทธิพล
ที่ปิดกั้นท่อน้ำเลี้ยงดึงกระแสเงินออกมาจากค่ายพรรคผู้มีอิทธิพลทำให้ผู้มีอิทธิพลอ่อนแอและดึงประชาชนยากไร้ที่เป็รากฐานของพวกผู้มีอิทธิพลนี้ไม่ให้กลายเป็เบี้ยของผู้มีอิทธิพลอีกต่อไป
แม้เขาจะเกลียดผู้คนแดนไซฮกแต่ประวัติศาสตร์แดนไซฮกนั้นเราสามารถมองเป็กระจกส่องตนได้
ว่าตามตำนานของต้าฉิน(โรมัน)แต่โบราณนั้นมีเื่ราวของการที่นครต้าฉินได้มีกลุ่มนักเลงผู้มีอิทธิพลต่างๆ
มีการส่งคนไปลอบสังหารตั้งม็อบรุมตีดักทำร้ายสมาชิกสภาที่พยายามจะออกกฎหมายเพื่อเอื้อประโยชน์แก่ประชาชน
มันทำให้เราเข้าใจได้ว่าความจริงแล้วแก๊งอิทธิพลอาจจะเป็รูปแบบการปกครองอย่างหนึ่งของคนมีอำนาจมาแต่โบราณกาล
ให้ทำงานที่สกปรกที่ไม่สามารถทำได้จากหน่วยงานราชการปรกติ
ว่าแม้กระทั่งองค์กร CIA ที่มีการสร้างภาพว่าเก่งกาจทำกิจกรรมบ่อนทำลายประเทศศัตรูไปทั้งใต้หล้า
แต่มีเื่น้อยนิดแต่มหาศาลที่พวกเขายังต้องเคารพคือ
ไม่สามารถลงมือได้กับประชากรประเทศตนเอง
และตามแิของพวกภูตตามตำนานหรือชาวหุยหมวกน้ำเงิน
พวกเขาไม่ได้เคารพจิติญญาแห่งกฎหมายแค่เคารพตัวอักษร
พวกเขาให้ประเทศพันธมิตรกลุ่มห้าดวงตาFive eyes ในการสอดแนมประชากรของประเทศตนเองหรือใช้นักเลงจากประเทศทางใต้ค้ายาเสพติดหาเงิน
หาผลประโยชน์และทำร้ายประชากรในชาติของตนเอง
มีแต่ชาวแดนจงหยวนของเราเท่านั้นที่ยืนหยัดปราบยาเสพติดจัดการผู้มีอิทธิพลอย่างจริงจัง
ประดุจลำไผ่ที่ตั้งตรงขุนนางตงฉินหนึ่งเดียวในใต้หล้านี้
แต่แดนไซฮกและประเทศลูกน้องของพวกมันเ่าั้ล้วนแต่ใช้ค่ายพรรคทำเื่โฉดชั่วทั้งสิ้น
ดังนั้นเมื่อหากเราเอาทหารเสเหลียงไปแย่งชิงเงินค่ายพรรคพวกนั้นจะหาว่าเราทำร้ายชาวบ้าน
แต่หากเราแค่อนุญาตให้ชาวบ้านไม่ต้องจ่ายเงิน
ค่ายพรรคจะทำอะไรได้?
เพราะหากชาวบ้านโดนบังคับให้จ่ายค่าเช่าหรือค่าคุ้มครอง
ทหารเสเหลียงที่ใช้ดาบ ทวนและธนูแก้ปัญหาเป็หลักก็จะได้ลงมือแล้ว
เมื่อขนมเปี๊ยะคือผลประโยชน์ของรัฐต้องจัดสรรแบ่งกันหากเราอยากจะให้ชาวบ้านได้แบ่งมากขึ้นก็ต้องตัดโจรโฉดชั่วผู้ทรงอิทธิพลที่กัดกินบ้านเมืองออกไป