ในวันที่แดดจ้า กลางเมืองกรุงประเทศไทย มีชายที่ดูมีอายุนั่งอยู่บนสะพานลอยข้ามแยก วางขันเก่าๆเอาไว้หนึ่งใบพร้อมพนมมือขอร้องคนที่เดินผ่านไปมาว่า " ได้โปรดสงสารขอทานคนนี้หน่อยนะลูก ไม่มีอะไรจะกินแล้วจริงๆ " คนที่เดินผ่านไปมาก็ไม่ได้มีท่าทีจะสนใจ บางคนยังมองด้วยสายตารังเกียจ และยังสงสัยว่าทำไมไม่ไปหางานดีๆทำ
" นี่ลุง!! ทำไมไม่ไปหางานดีๆทำอย่างคนอื่นเขาบ้าง นี่คนอื่นเขาทำงานหาเงินเลี้ยงชีพ แต่ลุงกลับมาไหว้ขอเงินจากเขาไปง่ายๆ แบบนี้ได้ไง น่ารังเกียจจริงๆ " ชายหนุ่มออฟฟิศที่เดินผ่านบ่นใส่ลุงขอทาน ด้วยความหงุดหงิด เพราะวันนี้เขาเพิ่งจะโดนไล่ออกจากงานมาเพราะมาสายหลายครั้งจนเ้านายทนไม่ไหว
" เดี๊ยวสิจอห์น อย่าเอาอารมณ์ส่วนตัวไปลงที่ลุงเขาสิ ดูลุงเขาก็ไม่ได้เลวร้ายอะไร มีอายุมากแล้วการงานก็ไม่ได้หาง่ายๆ พวกเราเองยังลำบากเลย แล้วลุงเขาจะไปหางานจากไหน "
" อืม ก็จริงนะโจ ลุงครับผมขอโทษนะครับที่ว่าลุงไปเมื่อกี๊พอดีผมเพิ่งโดนไล่ออกมาเลยเครียดนิดหน่อย"
ลุงขอทานที่ตอนแรกทำหน้าเศร้าเสียใจ ก็รู้สึกดีขึ้นบ้าง เขาจึงกล่าวกลับไปเล็กน้อย
"หนูเอ้ย ลุงเองก็อยากจะหางานทำเหมือนกัน แต่ลุงไม่มีที่ไปแล้ว แม้แต่บ้านยังไม่มี พ่อแม่ของลุงก็เสียไปั้แ่ลุงยังเด็ก ลุงเคยประสบความสำเร็จในชีวิตเหมือนกันนะ แต่โชคชะตาก็เล่นตลก ทำให้ลุงมาาอยู่สภาพแบบนี้ เห้อออ "
เมื่อจอห์นได้ยินจึงสงสารลุงจึงได้ให้เงินจำนวณ 200 บาท เพื่อให้ลุงได้อิ่มท้องบ้างแล้วเดินจากไป
เมื่อขอทานคนนั้นได้รับเงินมาจึงได้ยกมือไหว้ขอบคุณแล้วะโกลับไปว่า " ขอบใจมากนะหนุ่ม ลุงชื่อฮิช นะ ขอบคุณจริงๆ "
" ไม่เป็ไรครับลุงถือว่าผมทำบุญเผื่อจะมีอะไรดีๆเข้ามาบ้าง ชอให้โชคดีนะครับ "
หลังจากที่ฮิชได้รับเงินมาแล้วเขาก็ลุกเดินลงไปจากสะพานแล้วเดินไปหาร้านขายของชำเล็ก ๆ ในซอยแคบ ๆ
" หนูจ๋า ลุงขอบะหมี่สำเร็จรูป 20 ห่อจ่ะ "
" ได้ค่า รอสักครู่นะคะ " แล้วเธอก็ได้เดินเข้าไปแล้วหยิบสินค้าใส่ถุงมาทั้งหมด 21 ถุง
" หนูจ๋า ทำไมถึงใส่มาเกินล่ะ ลุงซื้อแค่ 20 ห่อนะ ลุงไม่มีเงินซื้อเกินนี้แล้ว "
" ไม่เป็ไรค่าหนูแค่แถมให้ ขอบคุณนะคะที่มาซื้อของร้านหนูประจำเลย "
" ขอบคุณมาก นะหนู นี่จ๊ะ เงิน 20 ห่อ ทั้งหมด 100 บาทนะ "
" ค่า วันหลังมาอีกนะคะ "
หลังจากที่ฮิชได้ซื้อบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปมาเขาก็เดินไปตามทางที่ดูสกปรกและได้้เจอกับผู้คนที่เป็เหมือนเขา นั่นก็คือ ขอทาน เหมือนกับเขานั่นเอง
" นี่ทุกคนวันนี้ได้เงินมาเลยซื้อของมาแบ่งๆกันนะ "
" ขอบคุณนะ ฮิช ่นี้ไม่ได้เงินจากคนมาสักพักแล้วไม่ได้กินอะไรมา 2 วันแล้วด้วย "
" นั่นสิ วันนี้ถือเป็วันดีจริงๆ "
หลังจากนั้นลุงฮิชก็เดินออกมาจากซอยและกำลังมุ่งไปที่ถนน แต่ทันใดนั้นเองก็มีเสียงะเิดัง บู้มมม!!
" เห้ย!! แย่แล้ว ไอ้หนูรีบวิ่งไปเร็ว "
เสียงะเิเมื่อสักครู่คือเสียงะเิของหม้อแปรงไฟฟ้าที่เก่าและคงมีการลัดวงจรของไฟฟ้าขึ้นมาและมันกำลังจะล่วงหล่นลงมาที่พื้น แต่สิ่งที่เลวร้ายที่สุดคือการที่มีเด็กอายุประมาณ 7 ขวบ กำลังเดินผ่านมาพอดี
" โถ่ววเว้ยยย ต้องทันสิ!! "
ตู้มมมม!!
" เห้ย เกิดอะไรขึ้นเสียงดังเชียว เอ้านั่นหม้อแปรงไฟฟ้าะเิหนิ เดี๊ยวนะ มีคนโดนทับอยู่ไปช่วยเร็ว "
แต่ดันเป็เื่โชคร้ายที่คนๆนั้นได้เสียชีวิตเรียบร้อยแล้ว
" ลุง!!! ลุงครับตื่นสิลุง แงงงงงง ลุงฟื้นสิครับ ทุกคนมาช่วยกันหน่อย ลุงคนนี้เขาช่วยชีวิตผมเอาไว้ "
" ไม่ทันแล้วล่ะหนูลุงเขาไปสบายแล้ว "
*************
ฮิชลืมตาขึ้นมา แล้วได้พบกับความว่างเปล่าขาวโพรน จึงได้พยายามคิดว่ามันเกิดอะไรขึ้น
" อ้ออ หลังจากที่เราได้ะโไปพลักเด็กคนนั้นออกไปเราก็ดันโดนทับซะเอง สินะ นี่เราคงตายแล้วจริงๆ เห้อ ขอให้เด็กคนนั้นปลอดภัยนะ "
" ไม่ต้องห่วง เด็กคนนั้นปลอดภัยดี และวันข้างหน้าเขาก็จะได้เป็คนที่ดีมีบุคคลสรรเสิญมากมายจากการเปิดมูลนิธิเพื่อคนพิการด้วย "
ฮิชใมากว่านี่มันเสียงอะไรกัน แล้วทำไมถึงพูดเหมือนเขารู้อนาคตได้ล่ะ และได้หันคอไปมาตามหาเสียงนั้นว่ามาจากไหนแต่ก็มองไม่เจอใครเลย
" ไม่ต้องใไป "
ทันใดนั้นเองรูปร่างของคนหนุ่มก็โผล่มาอยู่ที่หน้าของ ฮิช
" อ้าวไอ้หนู ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ ลุงงงไปหมดแล้ว "
หนุ่มที่เคยให้เงินเขา 200 บาท ที่ชื่อจอห์น โผล่มา ทำให้ลุง งง จริงๆ แต่ชายหนุ่มก็ได้พูดออกมาว่า " เราคือพระเ้า เราเฝ้ามองเ้ามานานแล้ว และเราก็เชื่อว่าเ้าจะทำในสิ่งที่เราได้หวังเอาไว้ได้ จึงได้หยุดการส่งวิญญานของเ้าแล้วพามา ณ ที่มิติการเวลาแห่งนี้ "
" บ้าน่า พระเ้ามีจริงงั้นหรอเนี่ย แต่จะไม่เชื่อก็คงไม่ได้ "
" เอาเถอะนะนายเมื่อเ้าได้ตายไปแล้วก็ปลงซะเถอะ เ้ารู้ไหมว่าจริงๆแล้วโลกของเ้าคือ 1 ในมิติจาก หลายๆแห่งเท่านั้น เรา้าใครสักคนที่จะช่วยฟื้นฟูและเพิ่มระดับของมิติแห่งนึง ที่ชื่อวาเอิร์ท "
" เอิร์ทงั้นหรอครับ "
หลังจากที่ฮิชรู้ว่าคนตรงหน้าเขาคือพระเ้าจึงเริ่มพูดอย่างมีมารยาทด้วย
" ใช่แล้วที่มิติแห่งนั้นได้ดำเนินจากจุดเริ่มมาคล้ายคลึงกับโลกของเ้าอาจมีเพียงภาษาเท่านั้นที่แตกต่างและพลังธรรมชาติ ในโลกของเ้ารู้สึกจะเรียกว่า เวทมนต์ "
" อะไรนะครับ เวทมนต์ งั้นหรอ นี่มันสุดยอดไปเลย!! "
" ใช่ และความจริงนั้น ยังมี อีกพลังด้วยกันคือ ปราน แต่คนบนโลกนี้กลับไม่ได้รู้สึกถึง พลังนี้เลยและไม่รู้ถึงวิธีใช้ด้วย เราจึงอยากให้เ้าไปช่วยพัฒนา เอิร์ท ได้หรือไม่ "
" ได้สิครับ ได้เลย ผมใฝ่ฝันมานานแล้วถึงเื่พวกนี้ แต่ผมจะใช้พลังทั้ง 2 อย่างนี้ได้ยังไงล่ะ "
" เราจะเปิดจุดสำคัญในการรับรู้ของเ้าให้เหนือกว่าคนอื่นๆเอง และตัวของเ้านั้นก็พอมีความรู้เล็กน้อยจากประวัติศาสตร์และเื่เล่าในโลกของเ้าเช่นกัน "
" แล้วผมจะไปอยู่ที่ไหนยังไง ควรใช้ชีวิตแบบไหนครับ "
ฮิชถามออกไปเพราะ้าข้อมูลนั่นเอง
" เ้าไม่ต้องกังวลไปชีวิตของเ้า คือของเ้า เราเพียงช่วยเหลือเพียงเล็กน้อยเพราะตัวเ้านั้นเป็คนดีและตรงตามความ้าของเรา เพราะฉนั้น ขอให้เ้าโชคดีและทำการพัฒนา เอิร์ทซะนะ "
" ได้ครับขอบคุณท่านมากที่ให้โอกาศกับผม ผมจะพยายามทำให้ดีที่สุด "
" เอาล่ะเ้าไปได้แล้ว "
แล้วพระเ้าก็ได้โบกมือ 1 ครั้ง เพื่อส่งฮิช ไปยังเอิร์ท
****************************************
" แงงง แงงงง "
" นี่คุณ ลองอุ้มลูกของเราดูสิคะ "
" ผมไม่กล้าเลยฟีเรีย ลูกของเราดูน่าถนุถนอมจังเลย "
" อุ้มสิคะ นี่ลูกชายของคุณนะ "
" ได้ๆ มามะมาหาพ่อ "
ชายหนุ่มวัยกลางคนผมสีทอง หุ่นดี หน้าตา หล่อเหลา กำลังอุ้มลูกชายที่เพิ่งคลอดเสร็จไว้ในอ้อมกอดอันอบอุ่น....
" เอ๊ะ นี่เรากำลังโดนใครอุ้มกัน เอ้านี่เรากลายเป็เด็กหรอนี่ ผู้ชายคนนี้คงเป็พ่อของเราสินะ และผู้หญิงคนนั้นคงเป็แม่ของเรา "
" ท่านฟรองขอรับ ท่านจะตั้งชื่อนายน้อยว่าอะไรดีขอรับ "
" นั่นสิคะคุณ เราจะตั้งลูกของเราว่าอะไรดี ตอนแรกฉันคิดว่าถ้าเป็ผู้หญิงจะตั้งชื่อว่า ฟาน่า แต่เป็ผู้ชายฉันเลยไม่รู้จะตั้งว่าอะไรเลย "
" ผมว่าชื่อของผมและคุณก็ออกเสียงคล้ายกัน เพราะงั้นแล้วให้ชื่อว่า ฟรังเต้ เป็ยังไง "
" ก็ดีนะคะ ชื่อเท่มากเลย "
" ใช่ขอรับชื่อนายน้อยน่ารักมากขอรับ ดูมีความแข็งแกร่งอย่างมาก"
เมื่อเด็กน้อยได้ยินก็เข้าใจได้ว่าตัวเองนั้นชื่อ ฟรังเต้ และมีพ่อชื่อฟรอง แม่ชื่อฟีเรีย นี่เอง แถมยังอยู่ในตระกูลที่ดูสูงส่งอีกด้วย ต่างจากชีวิตก่อนหน้านี้ลิบลับเลย แถมยังรู้สึกถึงบรรยากาศรอบตัวเหมือนมีพลังอะไรบางอย่างอยู่ด้วย
" เอ๊ะ หรือว่าสื่งที่เรารู้สึกคือเวทมนต์!! "
################
ดีไม่ดียังไงติชมกันได้นะครับ จะพยายามทำให้ดีที่สุด ขอบคุณมากครับ
::ไรท์เจมส์