ตกหลุมรักนายหน้าหวาน

เช้าวันต่อมา

ลานจอดรถหอกล้วยไม้

ปรมะนั่งอยู่ในรถพร้อมสตารท์รถทิ้งไว้นั่งมองนาฬิกาเรือนหรู...6โมง59เเล้วทำไมมันยังไม่ลงมาอีก...เขานั่งคิดอยู่ในรถมองไปข้างหน้า อรรถพรเดินมาด้านหลังรถที่เขาจอดดูนาฬิกา...อะพอดี7โมงเป๊ะ...เขาดูโล่งใจพร้อมเคาะกระจกรถปรมะหันมามองทำหน้าตึงใส่คนตัวเล็กเอานาฬิกาทาบกับกระจกรถยิ้มๆปรมะไม่กล้ายิ้มตอบเขารถกระจกรถพูดออกมา

"ตรงเวลาดีขึ้นรถมาเร็ว"

"ครับ"เขาเอ่ยเปิดประตูรถด้านหลังจะเข้าไปนั่ง

"เห้ยมานั่งหน้ากูไม่ใช่คนขับรถของมึงนะไอ้กัน"

"ขอโทษครับ"คนตัวเล็กหน้าเจื่องสลับมานั่งข้างคนขับ

หน้ามหาลัย

ปรมะจอดรถให้อรรถพรลงก่อน เเล้วค่อยวกไปที่จอดรถคณะวิศวะฯ

"ลงหน้ามอฯนั่นหละใกล้คณะมึงดีเดี๋ยวกูวกไปทะลุด้านหลังถึงลานจอดรถคณะกูพอดี"

"ขอบคุณนะครับพี่ปิง"

"เออ"เขาเอ่ยจะไปต่อ....ปรี๊นๆๆ...เสียงบีบเเตรรถไล่หลังปรมะถึงกับขมวดคิ้วมองกระจกหลัง

"ไอ้ปิงจอดนานจังวะจีบกันอยู่นั่นหละ"

"ไอ้เหี้ยวินบีบเเตรหาเตี่ยมึงเหรอ"เขาด่ารีบขับออกไปทันที

"มึงมากับไอ้ปิงเหรอ"มาวินลดกระจกชะลอรถเอ่ยถาม

"ครับ"

"อะหะ งั้นกูไปหละ"....น้านงัยกูคิดไว้ไม่มีผิดเเบบนี้ต้องจี้ถามเ๽้าตัว....เขาคิดรีบขับตามรถปรมะไปอรรถพรยืนงงไหว้ค้าง

"อ้าวไปเฉยจะบอกว่าสวัสดีอะไรของเขากันนะ"คนตัวเล็กส่ายหัวรีบเดินเข้ามหาลัย

ลานจอดรถคณะวิศวะฯ

ปรมะเเละมาวินจอดรถเสร็จมาวินก็ถามขึ้นมา

"ทำไมมากับน้องกันได้หละครับ"

"เสือก"

"หรือว่าเมื่อคืนไป..ซี๊ดอ้า...กันมา"

"ไอ้เหี้ยคิดไรเหี้ยๆ"

"อ้าวไม่ใช่เหรอกูคิดว่าเมื่อคืนมึงกับน้องมันจะไปงั้มๆกันซะอีก"

"มึงบ้ากามตั้งเเต่เมื่อไหร่วะ"

"ก็ตั้งเเต่กูเห็นสายตามึงมองน้องกันนั่นหละทำเป็๲เเกล้งน้องกูว่ามึงสนใจน้องมันมากกว่า"

"จุ้น"ปรมะรีบเดินหนี

"ชอบก็จีบดิวะน้องมันก็น่ารักดีนะตัวเล็กขาวปากเเดงน่ากอดออก"มาวินสาธยาย

"ผู้ชายด้วยกันอะนะ"

"ถ้าชอบจะกลัวไรวะกูดันเว้ย"มาวินเอ่ยกอดคอเพื่อนรัก

"พูดมากน่ารำคาญไปหาอะไรกินได้เเล้ว"

"จะไปหาน้องเตี่ยอะดิ"

"มึงนี่เสือกจริงๆเอานี่ไปคาบเล่นไป"ปรมะเอ่ยเอาถุงเท้าที่พึ่งซักจะนำมาใส่ยัดใส่ปากมาวิน

"ไอ้ปิงไอ้เวรถุงเท้านี่หว่า"

"อะใช่อร่อยมะอยากเห่าดีนัก"

"อ่อเหรอมึงตาย"มาวินเอ่ยปรมะหัวเราะรีบวิ่งหนีทั้งคู่วิ่งไล่กันจนมาถึงโรงอาหาร

"เลิกเว้ยเหนื่อยชิบหาย"มาวินเอ่ยหอบเเฮกๆปรมะกวาดตารอบโรงอาหารเหมือนมองหาใครบางคน

"ไอ้ปิงมึงมองหาใครวะ"

"หาไอ้...."ปรมะเกือบคล้อยตามรีบหยุดทันที

"น๊อ...มึงหาน้องกันใช่มะ"

"เสือกอีกเเล้วนะมึงกูจะไปสั่งข้าวมึงไปซื้อน้ำเลย"ปรมะเอ่ยเดินออกไปมาวินยิ้มร่าบ่งบอกว่าถ้าปรมะมีความลับคงปิดเขาไม่มิดหรอกไม่นานทั้งคู่ก็มานั่งทานข้าวปรมะยังไม่ละสายตามองนาฬิกา....7โมง40แล้วทำไมมันไม่มากินข้าววะ...เขาคิดนั่งคิ้วขมวดมาวินสังเกตุเป็๞ระยะยิ้มที่มุมปากนึกเเกล้ง

"นู้นน้องกันมาเเล้ว"

"ไหนวะ"เขาหันขวับตามมือรีบถาม

"นั่นงัยมึงรอน้องมันอยู่"

"ไอ้เหี้ยวินเดี๋ยวกูถีบตกเก้าอี้เลย"ปรมะดึงหน้าตึงดูเขาหงุดหงิด

"สายเเล้วกินข้าวทันมั้ยนี่

"ทันดิพุฒิไปเร็ว"อรรถพรเเละพุฒิชัยเดินมาพอดี

"ไอ้ปิงมาเเล้วเว้ย"

"อย่ามากวนตีนไอ้วิน"

"งั้นมึงดู"มาวินจับหน้าปรมะให้หันมาดูเขาถึงกับหายหงุดฟงิดเเถม๻ะโ๠๲เรียก

"ไอ้กันทางนี้"เสียงดังจนทุกคนหันมามองเขาอรรถพรยิ้มๆมองเขา

"อย่าบอกนะนายจะไปนั่งกับพี่ปิง"

"ก็พี่เค้าเรียกไม่ไปได้เหรอเดี๋ยวโมโหมาทำงัย"