เกรซ : มึงต้องมากับกู!
เชอร์ : ไม่เอาเราไม่ไป เราไม่ไป
เกรซ : มึงอยากโดนใช่มั้ยเชอร์? ห้ะ!
ป้า : หนูเกรซใจเย็นๆ ค่อนๆคุยกัน
เกรซ : อย่าเสือก! เื่ของกูกับมันไม่ใช่มึง
แขนของเราถูกดึงฉุดอย่างแรงจนเจ็บไปทั้งท่อนแขน ไม่ว่าเราจะอ้อนวอนอย่างไรเกรซก็ไม่ยอมท่าเดียว แม้ว่าจะมีคนมาห้ามให้เกรซผ่อนอารมณ์แต่ก็ถูกเกรซด่าด้วยอารมณ์โมโหขั้นสุดจนคนรอบๆร้านไม่กล้าเข้ามาช่วยเราเลยด้วยซ้ำ
เกรซ : ถึงบ้านแล้วเราค่อยคุยกัน
สิ้นคำพูดเกรซขับรถออกจากร้านทันที หน้าตาของเกรซดูน่ากลัวที่สุดที่เราเคยเห็นมาและหันมาหาเราทุกครั้งตลอดเวลาเหมือนกลัวว่าเราจะเปิดประตูหนีะโลงจากรถ เกรซจับมือเราและเริ่มบีบข้อแขนเรา ดูเหมือนว่าครั้งนี้เราจะไม่รอดแล้วสิ
เชอร์ : เกรซปล่อย เราเจ็บ
เกรซ : มึงมานี่อีตัวแสบ! (ตบหน้า)
เชอร์ : ฮึก.
เกรซ : กูบอกแล้วใช่มั้ยว่าอย่าทำแบบนี้ ห้ะ!
เชอร์ : เราขอโทษ
เกรซ : มึงอยากให้กูฆ่ามึงให้ตายใช่ไหม อยากตายใช่มั้ย?
เชอร์ : ไม่ ไม่ อย่าทำเราเลย
เกรซ : กล้าหนีหรอ? กล้าหรอ กล้าหรอ (เตะที่ท้อง)
เชอร์ : อึก. เราเจ็บ คุณเราเจ็บ
เกรซ : ช่างมึงสิ
เกรซเตะเราเข้าที่ท้องซ้ำแล้วซ้าเล่าจนเรานอนขดอยู่ด้วยความเ็ป แม้ว่าเกรซจะเตะเรามากเท่าไหร่แต่ก็ดูเหมือนว่าเกรซจะไม่พอใจกับผลงานที่ตัวเองทำจากเตะกลายเป็บีบคอและพยายามที่เอาน้ำกรอกปากเราทั้งๆที่ยังบีบคอเราอยู่ จนกระทั่งเกรซพอใจ
เกรซ : จำไว้อย่าหนีอีก
เชอร์ : ...............
เกรซ : กูถามว่ามึงเข้าใจมั้ย? ห้ะ!
เชอร์ : เข้าใจ เราเข้าใจ
เกรซ : ลุก
เชอร์ : ...........
เกรซ : ลุกสิ
เชอร์ : ...........
เกรซ : กูบอกให้ลุกไง ลุกดิ
เชอร์ : เราลุกไม่ไหว เราลุกไม่ไหวจริงๆ
เกรซ : เชอะ สำออย
เราไม่รู้ว่าเราทำอะไรให้เกรซไม่พอใจ เราไม่รู้ว่าทำเกรซถึงโกรธเราขนาดนั้น เราไม่รู้ว่าทำไมเราต้องมาตกกับโชคชะตาที่แสนลำบากทั้งๆที่เรามาหา
เกรซด้วยความรัก แต่ทำไมเราต้องทนกับเกรซด้วยนะ นั่นสิ เรานั่งที่ห้องพร้อมกับผงไซยาไนด์และเหล้าหนึ่งขวดที่ไปขโมยของเกรซมา เปิดเพลงฟังคลอไปสายฝนที่ตกลงมาอย่างเบาบาง
"ไม่อยากเห็นภาพใด แม้แต่ท้องฟ้า อยากจะพักดวงตาไปชั่วกาล"
เหล้ากับไซยาไนด์ความเข้มข้นสูงถูกกระดกไปจนหมดแก้วหวังที่จะทลายความสิ้นหวังให้เราได้บ้าง หัวใจเต้นเร็วอย่างสุดขีด สายตาเริ่มพ่างมัว เราเริ่มหายใจไม่ออก กำเดาไหลแดงกล่ำ เราเริ่มอ้วกเป็เื จนทุกอย่างเริ่มมืดมัวดับลง
/////
เกรซ : เชอร์มึงเปิดประตูเดี๋ยวนี้นะ มึงอย่ามาขโมยของกูแบบนี้ มึงเปิดประตู!
ไร้เสียงตอบรับจากคนในห้อง เราเริ่มขังเชอร์ไว้เพื่อไม่ให้หนีไปจากเราครั้งนี้นานเกือบเดือน แม้ว่าจะไม่ใช่ทางที่ดีที่สุดแต่เราก็ต้องทำให้เชอร์อยู่กับเราให้ได้ แต่ตอนนี้เรากำลังโมโหขั้นสุดและใช้เราทนไม่ได้ เรารีบไขกุญแจเข้าไปในห้องทันทีแต่ภาพตรงหน้าเรากลับเห็นเชอร์อนทุรนทุรายใกล้จะตายท่ามกลางกลิ่นเืที่คลุ้งไปทั่วห้อง
เกรซ : คุณ คุณ คุณอย่าพึ่งเป็ไรนะคุณ
เกรซ : ฮะ ฮะ ฮัลโหลเกน เกนช่วยเชอร์ด้วยเกน
เกน : ใจเย็นพี่ใจเย็น ตอนนี้อยู่ไหน?
เกรซ : เชียงดาว เร็วเกน เชอร์จะไม่ไหวแล้ว
เกน : โอเคๆเดี๋ยวรีบไป
เกรซ : คุณไม่เอาแบบนี้ คุณต้องอยู่กับเราก่อนสิคุณ คุณ
เรานั่งที่หน้าห้องฉุกเฉินมาเป็เวลาสักพักใหญ่พร้อมกับเกนที่กำลังเครียดกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้าและดูเหมือนว่าเกนจะทนกับเราที่เอาแต่เงียบไม่ไหวและเริ่มด่าเรา
เกน : นี่พี่เกรซถามจริงๆนะ พี่ทำแบบนั้นกับพี่เกรซได้ไง
เกรซ : พี่ไม่รู้
เกน : พี่้าเอาเขามาเป็ตัวแทนของฟ้าใช่ไหม?
เกรซ : พี่ไม่รู้
เกน : เห้ยพี่! พี่จะไม่รู้ได้ไง พี่เป็คนขังพี่เชอร์นะ
เกรซ : ก็กูไม่รู้เกน กูรู้แค่ว่ากูรักเขา กูรักเขามาก กูแค่อยากให้เขาอยู่กับกูไม่ว่าวิธีไหนกูก็จะทำ นั่นแหละเหตุผลของกู
เกน : แต่การที่พี่ทำแบบนี้มันไม่ถูก พี่ก็เคยทำแบบนี้ไปแล้วกับฟ้าแทนที่จะสำนึกบ้าง ดีนะที่พ่อไปช่วยเคลียร์ไม่งั้นพี่ก็คงไม่ต้องมานั่งหงอยรอ
พี่เชอร์ฟื้นจากความตายหรอก
เกรซ : แล้วจะให้กูทำไงเกน กูไม่รู้จะทำไงแล้ว มึงช่วยกูคิดไม่ได้หรอ?
เกน : อายุอานาจะสามสิบแล้วก็หัดเองบ้างดิว่ะพี่ เห้อ แล้วถ้าพ่อแม่พี่เชอร์มาจะเอายังไง
เกรซ : .............
เกน : คิดดีๆซะล่ะ แม่กับม๊าพี่เชอร์ไม่ใช่คนธรรมดา แม่เป็อาจารย์มหาลัยดังคอนเนกชั่นเยอะ ม๊าเป็ทนายความชื่อดังว่าความเก่งจับคนเข้าคุกเป็ว่าเล่น ยังไงซะคิดคำตอบไว้ตอบดีๆด้วยล่ะ
จวนจะเข้าสัปดาห์แล้วที่เชอร์ยังคงนอนแน่นิ่งอยู่ที่เดิม เรายังคงดูแลเชอร์ไม่ห่างมือและยังคงจ้องไปที่เชอร์อยู่ตลอดเวลา เชอร์นอนนิ่งเหมือนคนหมดลมหายใจ ยิ่งเราจ้องไปที่เชอร์มากแค่ไหนคำถามก็ผุดขึ้นมาในหัวมากเท่านั้น เราทำอะไรลงไป? เราทำแบบนั้นไปทำไม? ความรักหรอ? หรือแค่ทำอะไรเพื่อหาความสบายใจเท่านั้น? ชีพจรของเชอร์เต้นเป็จังหวะขึ้นลงขึ้นลง เครื่องวัดที่ดังทุกวินาที ทำให้คนรออย่างเราได้แค่หวังเพียงแค่ปาฏิหารย์ให้เชอร์ฟื้น แต่แล้วใครบ้างคนก็เข้ามา
ม๊าปาย : แก้วไม่เอาแก้ว อย่าไปเขย่าลูกแบบนั้น
แม่แก้ว : ลูกทำไมไม่ฟื้น ปายทำไมลูกไม่ฟื้น ฮือ.
ม๊าปาย : แก้ว แก้ว แก้ว ใจเย็นก่อน
แม่แก้ว : เพราะเธอ เพราะเธอคนเดียวลูกฉันถึงเป็แบบนี้
เกรซ : หนู..........
แม่แก้ว : เธอทำอะไรลูกฉัน บอกมานะ บอกมา!
เกรซ : ..........
แม่แก้ว : เป็ใบ้หรอ ห้ะ ตอบมาสิ
เกรซ : หนูขอโทษ หนูผิดไปแล้ว หนูผิดไปแล้วจริงๆ
แม่แก้ว : แล้วเธอทำอะไรลูกฉันกันแน่ ตอบมา
เกรซ : หนูขอโทษ หนูขอโทษจริงๆค่ะ หนูไม่ได้ตั้งใจให้เื่มันออกมาเป็แบบนี้ หนู หนูแค่อยากอยู่กับเชอร์แค่นั้น หนูไม่มีอะไรอย่างอื่นเลย
แม่แก้ว : แล้วที่ลูกสาวฉันเป็แบบนี้ล่ะ ทำไมต้องมีแผลที่ท้อง ทำไมหน้าต้องบวมบาด ทำไมต้องมีรอยแดง ทำไมต้องมานอนปางตายแบบนี้ แบบนี้มันเป็เพราะอะไร ห้ะ ลูกฉันมีความสุขจริงๆรึเปล่า?
เกรซ : ..............
แม่แก้ว : ตอบ ตอบสิ
เกรซ : ..............
เราได้แต่นั่งก้มลงด้วยความสำนึกผิดที่สุด เราไม่เคยรู้สึกอะไรแบบนี้มาก่อนในชีวิต คำถามทุกอย่างที่ถูกถามออกมาจากแม่ของเชอร์มันช่างเป็คำถามที่ง่ายสำหรับบางคน แต่กลับเรามันยากมากจนพูดไม่ออก
แม่แก้ว : ได้ นับั้แ่วันนี้เธอไม่ต้องโผล่หน้ามาที่นี่อีก
เกรซ : ไม่ ไม่เอา หนูจะอยู่กับเชอร์ หนูจะอยู่ดูแลเชอร์
แม่แก้ว : ลูกฉัน ฉันดูแลเองได้ เธอมันก็แค่คนนอกแล้วก็ไม่ได้มีสถานะอะไรกัน มิหน่ำซ้ำยังจะฆ่าลูกสาวฉันอีก
เกรซ : หนูขอโอกาสได้มั้ยคะ? หนูขอโอกาสได้ดูและเชอร์อีกสักครั้ง หนูสัญญาว่าครั้งนี้หนูจะไม่ทำให้ม๊ากับแม่ผิดหวัง หนูจะดูแลเชอร์ให้ดีที่สุด
แม่แก้ว : โอกาส โอกาสมันหมดไปั้แ่เชอร์มาหาเธอแล้ว
เกรซ : มาหา...............
แม่แก้ว : ถ้ายังไม่ออกไปฉันจะแจ้งความข้อหาก่อความวุ่นวาย
เกรซ : อย่าไล่หนูเลย
แม่แก้ว : ออกไป!
เกน : (เปิดประตู) พี่เกรซเราออกไปก่อนดีกว่านะ
เกรซ : เกน ไม่ไป พี่จะอยู่กับเชอร์
เกน : ลุกก่อนเถอะพี่นะ เราออกไปก่อนเถอะพรุ่งนี้ค่อยมาใหม่ก็ได้นะ
เราออกจากห้องพักผู้ป่วยตามคำบอกของเกน เราได้แต่มองเชอร์ที่ยังคงนอนแน่นิ่ง น้ำตาที่กลั้นมาทั้งสัปดาห์ถูกพรั่งพรูออกมา เราอยากจะเข้าไปกอด ไปหอม ไปจูบ เหมือนทุกครั้งที่เราทำแต่ก็ทำไม่ได้ เรายอมรับว่าสิ่งที่เราทำไปต่อเชอร์มันเลว มันไม่น่าให้อภัย แต่เราไปทุกอย่างเพียงเพราะความรัก เราขอโทษเชอร์ เราขอโทษจริงๆ
22K
