เื่นี้มี E-Book แบบจบเื่ที่แอป Meb แล้วน้าา (ฉบับเต็มไม่ตัดฉาก NC) พิมพ์ชื่อนามปากกา 'นังหมูปีศาจ' ที่ช่องค้นหาก็เจอเลยค่ะ หรือจะคลิกลิงก์ด้านล่างนี้ก็ได้นะเผื่อใครไม่อยากรอไปกดมาอ่านกันได้นะคะ จิ้ม https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiMzg5NTY3MyI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjEzMTc5NiI7fQ
**********
ตอนที่ 18
"แด๊ดไม่มีวันทำให้ตัวเล็กเสียใจแน่นอนครับ" มอร์แกนเอ่ยขึ้นพร้อมแววตาอันอบอุ่นที่ถ่ายทอดออกไปยังเ้าของของมันที่แท้จริง ความอบอุ่นนี้มีแค่บะหมี่คนเดียวเท่านั่นที่มีสิทธิ์
"อยากกินอะไรอีกไหม"
"ไม่แล้วค่ะ ตอนนี้น้องพุงของหมี่จะออกมาผจญโลกกว้างอยู่แล้วค่ะ"
ว่าจบบะหมี่เอามือลูบหน้าท้องนูนโชว์มอร์แกน รอยยิ้มของเธอช่างสดใสต่างจากแววตาสั่นระริกเมื่อครู่ที่ดูเศร้าสร้อย
"แล้วอยากให้น้องพุงกลมโตกว่านี้ไหม"
มอร์แกนเอ่ยขึ้นพร้อมกับยกยิ้มร้ายกาจ มือหนาลูบหน้าท้องนูนของบะหมี่แ่เบา
"เออ หมี่ กะ ... กินไม่ไหวแล้วค่ะ กลับบ้านกันดีกว่า" เธอเดินเลี่ยงออกไปด้วยความเขินอาย กับคำพูดของมอร์แกน
"อ๋อ รีบกลับบ้านเพราะอยากให้แด๊ดทำน้องพุงให้โตกว่านี้ใช่ไหม" มอร์แกนเดินตามหญิงสาว พร้อมหยอกเย้าด้วยคำหวานหวังให้เธอเขินอายมือแกร่งข้างหนึ่งโอบรอบเอวบางเอาไว้จากทางด้านหลัง เดินไปที่ลานจอดรถด้วยความสบายใจ
@เพนท์เฮาส์มอร์แกน
"พรุ่งนี้หมี่มีสอน่เช้านะคะ" บะหมี่เอ่ยขึ้นเมื่อถึงเพนท์เฮาส์ "พรุ่งนี้แด๊ดต้องไปเช็กของ ตัวเล็กไม่ต้องไปสอนได้ไหม แด๊ดไม่
สะดวกไปส่ง"
"หมี่ไปเองได้ค่ะ แดดดี้ไม่ต้องห่วงนะคะ" มอร์แกนมองหน้าหญิงสาวไม่วางตาก่อนที่จะรั้งตัวเธอเข้ามากอด
"แต่แด๊ดอยากไปส่ง"
"เดี๋ยวหมี่ถึงแล้วจะแชตไปบอกนะคะ แดดดี้ไม่ดื้อนะ"
เธอไม่พูดเปล่ายกมือเล็กลูบไล้เส้นผมของเขาด้วยความลืมตัว มอร์แกนไม่เพียงไม่ว่ากล่าวเธอแต่ยังคงซบใบหน้าคมคายลงบนเนินอกอวบอิ่มให้หญิงสาวเล่นได้ถนัดมือ
@มหาวิทยาลัย
ตัวเล็ก : หมี่ถึงแล้วนะคะ
แดดดี้ : แด๊ดก็ถึงแล้วครับ ตัวเล็กเลิกกี่โมง
ตัวเล็ก : ประมาณ บ่ายสามโมงค่ะ
แดดดี้ : โอเค เดี๋ยวแด๊ดไปรับนะครับ
ขณะที่กำลังส่งข้อความหามอร์แกน บะหมี่เดินเลี่ยงออกมาที่ร้านกาแฟเยื้องมหาวิทยาลัยเธอล่วงรู้ได้ว่ามอร์แกนส่งลูกน้องคอยอารักขาเธออยู่
เธอไม่อยากให้มอร์แกนรู้ว่าเธอกำลังทำอะไรจึงเลือกเดินออกมาที่ร้านกาแฟเหมือนอย่างทุกครั้งที่ทำเพื่อไม่ให้เกิดข้อสงสัย
บะหมี่นั่งลงที่โซนวีไอพีของร้านกาแฟ ร้านนี้เธอเป็หุ้นส่วนอยู่ด้วยยี่สิบห้าเปอร์เซ็นร่วมกับเพื่อนรัก
"มิเกล คนที่ฉันนัดไว้เขามาหรือยัง" บะหมี่เอ่ยถามเพื่อนสาวด้วยความร้อนรนใจ
"มาแล้ว ฉันให้เขาเข้ามาเลยนะ" บะหมี่พยักหน้ารับ เธอนั่งรออย่างใจจดใจจ่อ
"สวัสดีครับคุณบะหมี่ ผมอาคินจากสำนักงานนักสืบเอกชนครับ" ชายหนุ่มแนะนำตัวเมื่อได้รับการติดต่อจากบะหมี่ทางอีเมลเมื่อวาน่ค่ำ เธอมีเื่้าให้เขาช่วยจัดการสืบให้รู้เื่
"สวัสดีค่ะ ฉันบะหมี่นะคะ ฉัน้าให้คุณสืบเื่ระหว่างผู้หญิงคนนี้ และผู้ชายคนนี้" ทันทีที่อาคินเห็นรูปภาพของมอร์แกน เกิดความสั่นกลัว
"นะ นี่คุณมอร์แกนนี่ครับ" บะหมี่ยิ้มรับด้วยรอยยิ้มเรียบเฉย
"ถ้าคุณรู้จักสามีฉัน งั้นคุณก็ควรจะรู้จักภรรยาของเขาด้วย"
บะหมี่ไม่ได้ข่มขู่อะไรอาคินแต่้าความช่วยเหลือเท่านั้น เธอไม่สามารถให้ลูกน้องของมอร์แกนสืบให้ได้ เพราะกลัวว่าเื่ราวจะหลุดไปถึงหูของมอร์แกน
"ช่วยสืบความสัมพันธ์ของสองคนนี้ให้ฉันที อย่าให้สามีฉันรู้ ฉันจ่ายให้คุณได้ไม่อั้น"
อาคินนั่งก้มหน้าคิดสักพักก่อนจะเอารูปภาพของมอร์แกน และผู้หญิงคนหนึ่งขึ้นมาดูอย่างชั่งใจ
"ถ้าคุณสัญญาว่าผมจะปลอดภัยจากสามีคุณ ผมก็เต็มใจช่วยครับ" บะหมี่พยักหน้ารับด้วยความโล่งใจ
"ติดต่อฉันผ่านทางอีเมลเท่านั้นนะคะ"
ว่าจบเธอยื่นซองสีน้ำตาลไปตรงหน้าของอาคิน อาคินรับซองพร้อมรูปภาพแล้วเดินออกไป
"เื่มันเป็ยังไงยัยหมี่ แกจะเล่าให้ฉันฟังได้หรือยัง" มิ
เกลเอ่ยถามเพื่อนรักด้วยความเป็ห่วง เธอรู้ว่าปกติบะหมี่ไม่เคยก้าวก่ายเื่ส่วนตัวของใคร แต่ครั้งนี้ถึงขั้นใช้นักสืบแสดงว่าเธอมีเื่ไม่สบายใจอยู่แน่ๆ
"มึงไปสืบเื่ยัยผัดไทอะไรนั่นมาดิ๊ ทำไมมันถึงพูดแบบนั้นกับบะหมี่วะ" มอร์แกนมั่นใจว่าก่อนหน้านี้ไม่เคยยุ่งกับผู้หญิงคนไหน เว้นแต่บะหมี่คนเดียวที่เขาเกี่ยวพันธ์ด้วย
@สามชั่วโมงต่อมา
"ได้เื่แล้วครับนาย"
มอร์แกนอ่านเอกสารตรงหน้าอย่างละเอียดทุกบรรทัด รอยยิ้มร้ายผุดขึ้นที่มุมปากของมาเฟียหนุ่ม
"หึ กูก็คิดว่าอะไร ทำไมมันถึงกล้าปากดี"
สาเหตุที่มอร์แกนไม่ทำรุนแรงกับผัดไท เพราะเขาพยายามให้เกียรติบะหมี่ และญาติของเธอเขาไม่อยากให้บะหมี่มีปัญหากับเครือญาติเพราะเธอยังต้องมีสังคมของเธอ หากเขาไม่ให้เกียรติเธอเขาคงเป็สามีที่แย่มาก แต่นับจากนี้จะไม่มีคำว่าเกรงใจจากเขาอีกแล้ว
"มึงส่งคนไปเตือนมัน ถ้ามันยังมายุ่งกับเมียกูอีก กูจะส่งมันไปขายตัวในซ่อง"
มาเฟียหนุ่มกำหมัดแน่นหากใครทำบะหมี่เจ็บเท่ากับทำเขาเจ็บด้วย หากใครหยามเกียรติของบะหมี่เท่ากับหยามเกียรติเขาด้วย
"เดี๋ยวกูจะไปรับบะหมี่ มึงจัดการเื่ให้เงียบที่สุด อย่าให้มันเข้ามาวุ่นวายกับเมียกูได้อีก กูไม่ชอบให้เมียกูไม่สบายใจ"
มอร์แกนออกคำสั่งน้ำเสียงดุดัน ก่อนเดินออกไปที่รถเพื่อไปรับหญิงสาวตามที่สัญญาไว้
"รอแด๊ดนานไหม"
เมื่อมาถึงเขาเห็นหญิงสาวเดินออกมาจากอาคารเรียน เธอมองเขาด้วยใบหน้ายิ้มแย้มไม่ต่างจากวันอื่นๆ
"หมี่ยังไม่ทันได้รอ แด๊ดก็มาถึงแล้วค่ะ"
ปึก!
ทันทีที่ปิดประตูรถ บะหมี่ก็หันไปกดจมูกเล็กๆ ที่พวงแก้มสากของมอร์แกนทั้งสองข้าง มอร์แกนเองก็กดจูบลงที่กลีบปากอวบอิ่มแ่เบา ก่อนที่จะขับรถสปอร์ตคันหรูออกไป
164
