"อ๊ะดื่มซะอาการจะได้ดีขึ้น"ณรงกรณ์ยื่นน้ำหวานให้กับรินรดาหลังออกจากห้องเห็นสีหน้าหญิงสาวไม่ค่อยสู้ดีนักถ้าได้น้ำหวานอาจจะช่วยให้เธออาการดีขึ้น
"รินคิดว่าผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ฆ่าตัวตาย"รินรดาพูดขึ้นหลังจากรับน้ำจากณรงกรณ์
"รินแน่ใจได้อย่างไรว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ได้ฆ่าตัวตาย"
"รินเห็น.."รินรดาพูดก่อนจะฉุกคิดไปว่าหากพูดว่าเธอเห็นภาพการฆาตกรรมก็คงจะเป็เื่ไร้สาระหรืออาจจะมองว่าเธอกุเื่ขึ้นมาแน่ๆแม้แต่เธอเองก็ตอบไม่ได้ว่าสิ่งที่เห็นคืออะไรภาพหลอนหรือแค่จินตนาการจากการเห็นภาพแล้วนำมาปะติดปะต่อเป็เื่ราวอยู่ในหัวของเธอเท่านั้นไม่มีหลักฐานอะไรยืนยันได้ซักอย่าง แม้แต่แวดล้อมที่เกิดเหตุเธอก็ไม่เคยเห็นหากเธอพูดออกไปแล้วใครจะเชื่อ เมื่อคิดได้เช่นนั้นเธอจึงเปลี่ยนคำพูดไปทันที
"เห็นอะไรเหรอ"
"คือ...เห็นรอยแผลผิดปกติหายจุด ทั้งบริเวณลำตัวแขน ขา ต่างก็มีรอยช้ำ อีกทั้งตามรายงานระบุว่าอวัยวะเพศมีการฉีกขาด บางทีรอยพวกนี้อาจจะเชื่อมโยงไปยังการฆาตกรรมอำพรางศพหรือการฆ่าข่มขืนก็ได้นะคะ"
"แต่เราไม่มีหลักฐานที่เป็รูปธรรมนะอีกอย่างพยานแวดล้อมก็ไม่มีการที่จะบอกว่ารอยที่เห็นเป็การถูกทำร้ายร่างกายก่อนที่จะถูกฆ่าตายก็ไม่สามารถระบุได้แน่ชัดบางครั้งรอยที่เห็นอาจจะแค่รอยขีดข่วนจากต้นไม้หรือถูกกัดแทะจากสัตว์น้ำก็เป็ไปได้ เพราะกว่าจะเจอศพก็ผ่าน 2 - 3 วันแล้ว การที่จะมีร่องรอยก็ไม่แปลก" ณรงกรณ์ให้คำแนะนำรุ่นน้องจากประสบการณ์ที่เขาทำงานมาเจอศพจมน้ำมาก็มากการระบุว่าเกิดจากสาเหตุอะไรได้บ้างบอกได้ค่อนข้างยาก ยิ่งจมน้ำมาหลายวันแล้วยิ่งหาร่องรอยในตัวได้ลำบากมาก
"รินขอไปดูที่เกิดเหตุได้ไหมคะเผื่อจะเจอเบาะแสอะไรเพิ่มเติมบ้าง"
"ได้สิแต่ก่อนไปเดี๋ยวพี่บอกหัวหน้าและแจ้งเ้าหน้าที่พื้นที่รับผิดชอบก่อนแล้วกันนะเขาจะได้ส่งเ้าหน้าที่เข้ามาด้วย" รินรดาพยักหน้ารับก่อนจะยกน้ำหวานที่อยู่ในมือขึ้นมาดื่มเพื่อดับกระหายในระหว่างรอชายหนุ่มติดต่อประสานงานขอเข้าไปดูสถานที่เกิดเหตุหลังจากที่ติดต่อประสานงานเสร็จทั้งสองก็รีบไปยังจุดเกิดเหตุทันทีเมื่อขับรถมาถึงที่เกิดเหตุทั้งสองมองไปรอบ ๆ ระหว่างรอเ้าหน้าที่มาถึงบรรยากาศโดยรอบชั่งดูเงียบสงบ ไร้ผู้คนสัญจรไปมาแถมบริเวณที่เกิดเหตุยังมีการปิดกั้นไม่ให้ผู้ไม่เกี่ยวข้องเข้าไปเพราะคดียังไม่สรุปทำให้ผู้คนที่เคยใช้เส้นทางนี้เพื่อเป็ทางลัดเข้าหมู่บ้านเปลี่ยนไปใช้เส้นทางอื่นแทนก่อนเมื่อที่เ้าหน้าที่ตำรวจท้องที่มาถึงทั้งรินรดาและณรงกรณ์ได้เดินเข้าไปยังสถานที่ที่ถูกปิดกั้นไว้แต่หลังจากรินรดาเข้ามายังพื้นที่เกิดเหตุก็ยิ่งทำให้เธอประหลาดใจเพิ่มขึ้นไปอีกเพราะสถานที่ที่เธอเห็นต่างก็คล้ายกับภาพเหตุการณ์ที่เธอเห็นมากเหมือนจนเธอเองก็ใ สายตาเริ่มกวาดมองไปรอบๆพร้อมก้าวเดินไปยังจุดที่เห็นในเหตุการณ์อย่างช้าๆ ยิ่งเดินเข้าไปเรื่อย ๆก็ยิ่งเหมือนกับภาพที่เห็นตอนเข้าไปดูศพชัดเจนมากยิ่งขึ้นทำให้เธอแปลกใจเป็อย่างมาก แต่ยังไม่ทันจะได้เดินสำรวจที่ไหนไกลอยู่ ๆตาทั้งสองข้างก็เริ่มปวดขึ้นมาอีกครั้ง เธอหลับตาลงส่ายหัวเบาๆพร้อมกับใช้มือทั้งสองข้างคลึงไปที่ดวงตา เพื่อให้ความเจ็บผ่อนคลายลงเมื่ออาการเริ่มเบาลง เธอก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาช้าๆ เมื่อสายตาปรับสภาพได้เต็มที่เธอก็เริ่มมองหาสิ่งผิดปกติที่พอจะเป็เบาะแสที่จะยืนยันสิ่งที่เธอเห็นได้บ้างว่าจริงๆ แล้วสิ่งที่เธอเห็นมันคืออะไรกันแน่ แต่ไม่ทันจะได้เดินสำรวจอยู่ ๆ ก็มีเงาดำพุ่งขึ้นมาจากผิวน้ำกระโจนเข้ามาทางเธอทันทีจากนั้นเงาดำก็เริ่มเปลี่ยนสภาพเป็หญิงสาวที่ตัวเปียกโชกไปด้วยน้ำยืนร้องไห้ต่อหน้าเธอรินรดาพยายามจะถอยหลังออกห่าง จากร่างโปร่งแสงที่เห็นอยู่ตรงหน้าแต่ก็ไม่เป็ผลแม้แต่จะขยับตัวก็ทำไม่ได้ ทำได้แค่เพียงมองหญิงสาวตรงหน้าร้องไห้อยู่เช่นนั้น
“ฉันรู้ว่าคุณเห็นฉัน” ร่างโปร่งแสงพูดด้วยเสียงสะอื้น“ฉันไม่ได้ฆ่าตัวตาย พวกมันฆ่าฉัน ฉันไม่อยากตาย”น้ำเสียงของเธอช่างดูเศร้าสร้อยและอาฆาตมาดร้ายเป็อย่างมาก “พวกมันข่มขืนร่างฉันแล้วทิ้งฉันลงน้ำ พวกมันเลว พวกมันจะต้องได้รับกรรมที่ทำกับฉันอย่างสาสม”เธอพูดด้วยความอาฆาตแค้น พร้อมกับกระโจนหาร่างของรินรดาแล้วหยุดจ้องเธอด้วยสายตาที่ดุร้ายก่อนที่บังคับให้ร่างที่ถูกตรึงเอาไว้มองตามเงาดำรอยไปยังสถานที่ที่หญิงสาวโดนชายฉกรรจ์สองคนรุมทำร้ายและข่มขืนจากนั้นร่างของรินรดาก็หายจากการพันธนาการในทันทีเธอมองไปยังเงาที่รอยอยู่ตรงด้านหน้าก่อนที่จะตัดสินใจเดินไปยังบริเวณนั้นด้วยความอยากรู้
“มันทำร้ายฉัน ฮื่อออๆๆ”เมื่อรินรดามาถึงบริเวณที่หญิงสาวโดนทำร้ายเธอได้ยืนมองร่างโปร่งแสงร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่บริเวณที่เธอถูกทำร้ายก่อนที่จะโยนลงน้ำสายตากวาดมองไปรอบ ๆ เผื่อจะเจอกับหลักฐานที่พอจะเอาผิดคนที่ทำร้ายเธอได้บ้างแต่แล้วสายตาเธอก็สะดุดกับวัตถุบางอย่างบริเวณพื้นดินที่มีใบไม้ปิดไว้บางๆเหมือนร่างโปร่งแสงพยายามจะบอกกับเธอว่าบริเวณนี้มีหลักฐาน เมื่อเธอก้มไปดูใกล้ๆนอกจากจะเจอกระดุมเม็ดเล็กๆ ที่ตกอยู่บริเวณนั้นแล้วยังมีคราบเืติดอยู่กับใบไม้ใกล้กับกระดุมที่พบอีกด้วย
“พี่กรณ์คะ มาทางนี้หน่อยค่ะ”
“มีอะไรหรือเปล่าริน”รินรดาชี้ไปยังกระดุมที่เธอเห็นทันทีชายหนุ่มไม่รอช้าเรียกเ้าหน้าที่และทำการถ่ายรูปพร้อมเก็บหลักฐานไปตรวจสอบเพิ่มเติม เมื่อเจอหลักฐานณรงกรณ์ได้แจ้งทางเ้าหน้าที่ทำการตรวจค้นเพิ่มเติมอย่างละเอียดอีกครั้งเผื่อจะเจอความผิดปกติเพิ่มเติมและก็ทำให้ตำรวจต้องแปลกใจมากยิ่งขึ้นเพราะจากการสำรวจนอกจากกระดุมเสื้อและเศษคราบเืแล้วยังเจอถุงยางอนามัยใช้แล้วถูกถอดทิ้งไว้บริเวณใกล้เคียงกันอีกด้วย ทำให้จากคดีฆ่าตัวตายธรรมดากับกลายมาเป็คดีฆาตกรรมในทันที
“เก่งมากริน”ณรงกรณ์ชมหญิงสาวที่สามารถหาหลักฐานเพื่อพิสูจน์ว่าหญิงสาวคนนั้นไม่ได้ฆ่าตัวตายอย่างที่เธอสันนิษฐานไว้รินรดายิ้มให้ชายหนุ่ม ก่อนที่จะมองหาร่างโปร่งแสงอีกครั้งแต่ก็หายไปแล้วซึ่งสิ่งที่เห็นทำให้เธอแปลกใจเป็อย่างมากเพราะสิ่งที่เธอเห็นนั่นคือิญญาของหญิงสาวที่ตายอย่างนั้นเหรอและอาการปวดตาที่เธอเป็ๆ หายๆ เกิดขึ้นจากอะไรหรือจะเป็สัญญาณที่ทำให้เธอเห็นิญญาอย่างงั้นเหรอ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอเป็แต่เป็ก็เกือบทุกครั้งที่เห็นหรือก่อนเห็นิญญา
124
