ทะลุมิติมาเป็นสาวน้อยปากแซ่บ ผู้ใช้วาจานำโชคในยุค 70 [จบ]

บทที่ 54 ผู้ชายที่ตั้งใจทำอะไรสักอย่าง

        ตอนที่พวกเธอกลับมาถึง หนังก็เริ่มฉายไปแล้ว

        “พี่สะใภ้สาม ไม่เห็นพี่สามผมเลยเหรอ?”ลู่จิ่งเหนียนถาม “พี่สามของผมออกไปหาพี่แล้วนะ” แล้วก็พูดต่อ “พวกพี่...มาอยู่ด้วยกันได้ยังไง?”

        ยุวปัญญาชนจากในเมืองที่หยิ่งยโสราวกับนกยูงอย่างยุวชนฟางคนนั้นลู่จิ่งเหนียนไม่เข้าใจว่าทำไมสองคนนี้ถึงมาอยู่ด้วยกันได้?

        แถมฟางย่วนย่วนคนนี้ยังดูถูกเหยียดหยามพวกคนบ้านนอกอย่างพวกเขาได้ยินมาว่าเธอไม่ค่อยชอบสวี่จือจือเท่าไหร่ด้วยซ้ำ

        “นายมายุ่งอะไรด้วย” สวี่จือจือยังไม่ทันได้พูดอะไรฟางย่วนย่วนก็พูดขึ้นมาแล้ว “จือจือ ฉันขอดูหนังด้วยคนได้ไหม?”

        สวี่จือจือพูดเรียบๆ “ตรงนี้ไม่มีที่ให้เธอนั่ง”

        “งั้นใครก็ได้” ฟางย่วนย่วนชี้ไปที่ลู่จิ่งเหนียน“เก้าอี้นายให้ฉันนั่งสิ ส่วนนายไปนั่งที่ของฉันตรงนั้น”

        “ทำไมต้องให้ด้วย?” ลู่จิ่งเหนียนจ้องเขม็ง “ฉันไม่ให้”

        ยังไงก็จะนั่งอยู่ตรงนี้ ไม่ไปไหนทั้งนั้น

        สวี่จือจืออดเป็นห่วงจ้าวลี่เจวียนไม่ได้ลู่จิ่งเหนียนชายแท้แบบนี้ เมื่อไหร่จะได้ลูกสะใภ้และอุ้มหลานกันล่ะ?

        ทั้งสองคนจ้องหน้ากันอยู่นาน ในที่สุดฟางย่วนย่วนก็ต้องยอมแพ้กระทืบเท้าปึงปังแล้วเดินจากไป ก่อนไปก็ยังบอกกับสวี่จือจือว่า “จือจือ เดี๋ยวฉันมาเล่นด้วยอีกนะ”

        แต่สวี่จือจือก็ปฏิเสธ “ฉันยุ่งมาก เรื่องนั้นเธอไม่ต้องใส่ใจหรอก”

        ฟางย่วนย่วนอึ้งไป สุดท้ายก็สะบัดหน้าเดินจากไปด้วยความโมโห

        “หล่อนจ้องผมทำไม? ไม่ใช่ผมสักหน่อยที่ไม่ให้หล่อนมา” ลู่จิ่งเหนียนงงเป็นไก่ตาแตก

        ถามเธอแล้วเธอจะไปรู้ได้ยังไง?

        ลู่จิ่งเหนียนกำลังจะพูดต่อก็โดนคุณนายลู่เคาะศีรษะ“อย่ากวน ฉันกำลังดูหนัง”

        หญิงชรากำลังดูอย่างเพลิดเพลินเลย

        ตอนที่ลู่จิ่งซานกลับมา สวี่จือจือกำลังคุยเรื่องหนังกับหญิงชราถึงแม้จะไม่ได้มองเขา แต่ก็รู้สึกได้ว่าตอนที่เขานั่งลงเหมือนจะมองเธอแวบหนึ่ง

        เป็นการมองที่มีนัยยะ

        ตอนนั้นเธอไม่ได้คิดอะไร จนกระทั่งวันรุ่งขึ้นได้ยินว่าโจวเป่าเฉิงตกลงไปในบ่ออุจจาระ แถมอยู่ในนั้นทั้งคืน เธอจึงนึกขึ้นมาได้ คนทำเรื่องนี้ต้องเป็นลู่จิ่งซานแน่นอน

        เช้าวันรุ่งขึ้นตอนที่คนช่วยโจวเป่าเฉิงขึ้นมาได้เขาแทบเอาชีวิตไม่รอด สภาพหมดสติ

        เหอเสวี่ยฉินร้องไห้แทบขาดใจ รีบให้คนพาตัวไปโรงพยาบาลประจำอำเภอ ต้องนอนโรงพยาบาลหลายวันกว่าจะรอดชีวิตมาได้อย่างหวุดหวิด

        สิ่งที่ทำให้สวี่จือจือประหลาดใจก็คือไม่รู้ว่าลู่จิ่งซานทำได้ยังไง ถึงแม้ว่าเหอเสวี่ยฉินจะถามยังไง เขาก็ไม่ยอมบอกว่าใครเป็นคนโยนเขาลงไปในบ่ออุจจาระ บอกแค่ว่าตอนนั้นมันมืดมองไม่เห็น ทำเอาเหอเสวี่ยฉินโมโหแทบตาย เรื่องนี้ทำให้อีกฝ่ายหน้าบึ้งตึงไปหลายวัน

        แน่นอนว่าเรื่องเหล่านี้เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นภายหลัง

        ตอนที่โจวเป่าเฉิงถูกพาตัวกลับมา สวี่จือจือกำลังมองลู่จิ่งซานที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้องเธอแกล้งถามเขา “คุณไม่ไปช่วยหน่อยเหรอ?”

        ในลานบ้าน เหอเสวี่ยฉินร้องไห้โฮกอดลูกชายจัดแจงหาคนส่งโรงพยาบาล เขานั่งอยู่ตรงนี้อ่านหนังสือเข้าหัวเหรอ?

        “ผมว่างนักเหรอ?” ลู่จิ่งซานมองเธอแวบหนึ่งอย่างเฉยเมย

        “คุณว่า” สวี่จือจือพับผ้าไปพลางถามเขาไปพลาง “ตกลงใครเป็นคนพาโจวเป่าเฉิงไปลงบ่ออุจจาระกันแน่?สะใจชะมัด!”

        เธอสงสัยว่าเมื่อคืนนี้ตอนที่เธอออกไปสั่งสอนโจวเป่าเฉิงลู่จิ่งซานคงจะเห็นเข้าแล้ว

        “อืม” ลู่จิ่งซานตอบรับอย่างไม่ใส่ใจ “เขาไม่ได้บอกว่าตาบอดมองไม่เห็นทางเหรอ?”

        สวี่จือจือ “...” ตาบอดนี่ไม่ใช่โจวเป่าเฉิงพูดเองนะ

        “หรือคุณคิดว่าใครกันล่ะ?” เขาละสายตาจากหนังสือ มองสวี่จือจือด้วยดวงตาลุ่มลึก

        “ฉันจะไปรู้ได้ยังไง” สวี่จือจือหันหน้าหนีไม่กล้าสบตาเขา เอาผ้าที่พับเสร็จแล้วใส่เข้าไปในตู้ “บางทีเขาอาจจะทำเรื่องชั่วๆไว้เยอะ แล้วกรรมตามสนอง”

        “ก็อาจเป็นไปได้” ลู่จิ่งซานพยักหน้า

        แล้วก็ได้ยินสวี่จือจือถามเขา “คุณจะหมดวันหยุดเมื่อไหร่?”

        ลู่จิ่งซานเลิกคิ้ว มองเธอเงียบๆ รอฟังเธอพูดต่อ

        “ก็แค่คิดว่า พวกคุณลาพักร้อนกันบ่อยจัง”สวี่จือจือยิ้มเจื่อนๆนึกถึงสายตาที่คนอื่นมองมาก็รู้สึกปวดศีรษะ

        ลู่จิ่งซานยังสะบัดก้นหนีไปได้ แต่เธอต้องอยู่ที่นี่ตลอด อย่างน้อยก็จนกว่านโยบายจะชัดเจน

        “ปกติไม่เยอะหรอก” ลู่จิ่งซานพูด “ผมแต่งงานแล้วนี่ก็เลยขอลาเพิ่มอีกหน่อย”

        “อ้อ” สวี่จือจือพยักหน้า ปิดประตูตู้ มองเขาที่ก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือจากกระจกตู้เสื้อผ้า

        ใครๆ ก็บอกว่าคนที่ตั้งใจทำอะไรสักอย่างจะมีเสน่ห์ที่สุด

        ไม่แปลกใจเลยที่นักเขียนคนนั้นจะปฏิบัติต่อเขาเป็นพิเศษผู้ชายที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้ ไม่ว่าจะอยู่ในยุคนี้หรือยุคปัจจุบัน ไปที่ไหนก็เป็นจุดสนใจ

        มีอยู่ไม่กี่วินาทีที่สวี่จือจือคิดว่า หรือจะจับเขากดลงไปทำให้เขาเป็นผู้ชายของเธอจริงๆ?

        แต่พอนึกถึงคำพูดที่เขาพูดไว้ ความคิดนั้นก็ดับวูบลงทันที สวี่จือจืออดใจลอยเล็กน้อยไม่ได้

        ลู่จิ่งซานที่ก้มหน้าอ่านหนังสือดูเหมือนจะตั้งใจแต่ความจริงแล้วอ่านหนังสือไม่เข้าหัวสักตัว

        สายตาของสวี่จือจือจดจ่อมากเกินไป ทำให้เขาอยากจะเพิกเฉยก็ยาก

        “พวกนายระวังหน่อยนะ”

        เสียงแหลมของเหอเสวี่ยฉินที่ดังมาจากข้างนอก ดึงความคิดของทั้งสองคนกลับมา

        สวี่จือจือลูบใบหน้าตัวเองที่ร้อนผ่าว “ฉันจะออกไปดูในครัวหน่อยนะว่าเที่ยงนี้จะกินอะไรดี”

        เธอถึงกับแอบมองลู่จิ่งซานจนเสียอาการ!

        “จือจือ เธอเป็นอะไรไป?” เพิ่งก้าวออกจากประตูก็เจอจ้าวลี่เจวียนยืนดูเหตุการณ์อยู่ใต้ชายคา

        จ้าวลี่เจวียนแทบจะหยิบเมล็ดแตงโมมานั่งแทะไปด้วยแล้ว

        “หน้าแดงขนาดนี้ เป็นไข้หรือเปล่า?”จ้าวลี่เจวียนถามด้วยความเป็นห่วง

        “เปล่าค่ะ” สวี่จือจือเปลี่ยนเรื่องแล้วเชิดคางไปทางคนในลานบ้าน “นี่มันเกิดอะไรขึ้นเหรอคะ?”

        “ใครจะไปรู้ล่ะ” จ้าวลี่เจวียนพูดอย่างสมน้ำหน้า แล้วเหลือบมองโจวเป่าเฉิงที่นอนอยู่บนรถเข็น

        ถ้าเมื่อกี้เธอไม่ได้ตาฝาด เหมือนว่าใครไม่ระวังไปโดนเป้าของโจวเป่าเฉิงเข้าผลลัพธ์คือโจวเป่าเฉิงร้องครวญครางออกมาด้วยความเจ็บปวด แล้วเหอเสวี่ยฉินก็เริ่มร้องโวยวาย

        อะไรคือมืดจนมองไม่เห็น? คงไม่ได้ทำเรื่องอะไรไม่ดีไว้แล้วโดนคนสั่งสอนโยนลงไปในบ่ออุจจาระหรอกมั้ง!

        สมน้ำหน้า!

        พอเทียบกันแบบนี้ จ้าวลี่เจวียนก็รู้สึกว่าลูกชายของตัวเองยังดีแล้วก็เห็นลู่จิ่งเหนียนที่ยืนเกะกะอยู่ตรงนั้น

        เอาเถอะ เรื่องแต่งงานเหมือนจะยังไม่รีบร้อนเท่าไหร่

        “สวี่จือจือ” ลู่หลิงซานหันขวับมาด้วยดวงตาแดงก่ำเห็นสวี่จือจือยืนยิ้มอยู่ตรงนั้นก็เหมือนโดนจุดชนวน “เธอมันตัวซวย ตั้งแต่เธอเข้ามาอยู่ในบ้านเราบ้านเราก็ไม่มีอะไรดีเลยสักอย่าง!”

        เริ่มจากเหอเสวี่ยฉินที่อยู่ในห้องใต้ดินกับอุจจาระของตัวเองทั้งคืนตอนนี้ก็โจวเป่าเฉิงที่อยู่ในส้วมทั้งคืน

        เหอเสวี่ยฉินหันกลับมามองสวี่จือจืออย่างอาฆาตแค้น

        “ประสาท” สวี่จือจือพูดเสียงเรียบๆ “ไปหาหมอกันทั้งคู่เลยก็ดี”

        “เธอ!” ลู่หลิงซานจ้องสวี่จือจืออย่างโกรธเคือง

        สวี่จือจือเองก็ไม่ยอมแพ้ มองอีกฝ่ายอย่างเฉื่อยชา เทียบกันแล้วลู่หลิงซานดูข่มเหงกว่าเยอะ

        “ไม่แปลกใจเลยที่พี่ชายฉันไม่อยากแตะต้องเธอ”

        “เธอว่าอะไรนะ?”

        เสียงทุ้มต่ำมีเสน่ห์ดังขึ้นอย่างเย็นยะเยือก!

        .............................