จากเถ้าธุลีหวนคืนสู่บัลลังก์หงสา (จบ)

        ซ่งอี้เฉินมองรองเจ้ากรมกรมอาญาถอยออกไปด้วยสีหน้าอึมครึมเว่ยหรูไห่ปิดประตูทันที จากนั้นเขาก็โบกมือกวาดฎีกาบนโต๊ะลงพื้น 

        เว่ยหรูไห่สีหน้าเปลี่ยนเล็กน้อย ทว่าไม่กล้าส่งเสียงเขารีบโค้งคำนับแล้วหยิบฎีกาขึ้นมาทีละเล่ม

        ซ่งอี้เฉินบีบพระหัตถ์บนพระราชลัญจกรพลางมองฎีกาที่กระจัดกระจายทั่วพื้นด้วยสายตาเย็นชาสุดขั้ว  

        สำหรับพวกขุนนางแล้วเขาเป็นเพียงแค่พระราชลัญจกรที่เคลื่อนไหวและพูดได้พวกเขานำแผนการทั้งหมดที่ตัดสินใจกับเจ้านายตนเองเขียนลงบนฎีกาแล้วถือมาให้เขาลงตราประทับเพื่อดำเนินการต่อจะว่าไปแล้วอาจไม่ต้องประทับตราด้วยซ้ำ ต่อให้เขาคัดค้านก็มีคนไปดำเนินการอยู่ดี

        ตำแหน่งของเขาตอนนี้ช่างน่าเบื่อจริงๆ เกรงว่าแม้แต่ซ่งอี้หานก็ยังรู้สึกเป็นอิสระกว่าเขามาก 

        ทว่าเขาจะไม่ยอมเป็นหุ่นเชิดอีกต่อไปเด็ดขาดเพียงแค่ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลา ตรายังต้องประทับ คำพูดยังต้องฟัง กลืนกินไปทีละขั้นการโจมตีครั้งสุดท้ายถึงจะมีประโยชน์  

        เว่ยหรูไห่หยิบฎีกาทั้งหมดขึ้นมาวางเบื้องหน้าเขาแล้วยืนอยู่ด้านข้างอย่างนอบน้อม 

        ซ่งอี้เฉินระงับโทสะในใจแล้วหยิบฎีกามาอ่านที่กล่าวถึงเป็นตำแหน่งของอาลักษณ์ฝ่ายซ้าย ชื่อของผู้ที่แนะนำไม่คุ้นเอาเสียเลยทว่าผู้แนะนำด้านล่างกลับดูคุ้นตาอยู่บ้าง หลายท่านยังเป็นคนของไทเฮาดูแล้วน่าจะเป็นเจตนาของไทเฮา 

        อาลักษณ์ฝ่ายซ้ายควบคุมท่าทีของทั้งราชสำนักมีอำนาจในการรายงานข่าวลือ ซ่งอี้เฉินเพียงแค่เกลียดที่ตนเองอำนาจไม่ใหญ่พอที่จะกลืนตำแหน่งนี้  

        หากประทับตรานี้ลงไป เกรงว่าองค์หญิงใหญ่ต้องโมโหจนแทบบ้ากระมังและไม่รู้เช่นกันว่าสุดท้ายแล้วไทเฮาจะทนรับความเดือดดาลของนางอย่างไร 

        เขาคิดมันด้วยความรู้สึกมีความสุขบนความทุกข์ผู้อื่นพลางหยิบพระราชลัญจกรขึ้นมาประทับลงไปโดยไม่ลังเลนกปากซ่อมกับหอยกาบทะเลาะกัน เขาเป็นคนตกปลาที่ได้ประโยชน์กระมัง 

        หลังจากตัดสินฎีกาฉบับนี้แล้วเขาจึงยกพระหัตถ์หยิบอีกฉบับขึ้นมาดูด้วยที่สีหน้าเคร่งขรึม 

        โรคระบาดลุกลามในเหอเป่ยราชสำนักได้จัดสรรเงินเยียวยาไปแล้วสองครั้ง ทว่ากลับไม่ได้ช่วยอะไรเลยซ่งอี้เฉินจำได้ว่ารองเจ้ากรมทั้งซ้ายและขวาของกรมการคลังเคยไปแล้ว ฎีกาฉบับนี้วิจารณ์รองเจ้ากรมเฉาเกรงว่ายังมีอีกเล่มที่แนะนำให้เขาถอดตำแหน่งขุนนางที่รองเจ้ากรมจัวนั่งออกกระมัง

        ซ่งอี้เฉินยื่นพระหัตถ์ดึงฎีกามาพลิกดู พลิกเจอเล่มนั้นจริงๆนอกจากนี้ยังมีฎีกาเล่มที่ขุนนางท้องถิ่นเขียนบรรยายสถานการณ์ภัยพิบัติด้วย  

        เขาเผยรอยยิ้มที่มีเหมือนไม่มีออกมาบนใบหน้าแล้ววางฎีกาทั้งสามเล่มไว้ด้วยกันก่อนจะตรัสกับเว่ยหรูไห่ “ส่งไปตำหนักอี้คุนทูลว่าเจิ้นตัดสินใจไม่ได้จึงขอให้เสด็จแม่ช่วยตัดสินใจ” 

        เว่ยหรูไห่มองซ่งอี้เฉินด้วยสีหน้าแปลกใจแวบหนึ่งวันนี้ฮ่องเต้ดูผิดปกติเล็กน้อย เมื่อก่อนเขาไม่เคยเต็มใจให้ไปถามไทเฮาเลยต่อให้องค์หญิงใหญ่ทำเรื่องยุ่งยากเพียงใด เขาก็ตอบรับทันทีตอนนี้นึกไม่ถึงว่าต้องถือฎีกาไปขอร้องไทเฮา 

        แม้เขาจะรู้สึกแปลกใจทว่าความแปลกประหลาดในดวงตาก็ผ่านมาแค่แวบเดียวจากนั้นเขาก็รีบร้อนถือฎีกาไปตำหนักอี้คุนทันที 

        ......

        ภายในตำหนักอี้คุน ไทเฮาเพิ่งตัดสินเรื่องของอาลักษณ์อู๋หลังจากรับฎีกาที่เว่ยหรูไห่ถือมาแล้วก็ไม่ได้อ่านทันที ทว่าวางไว้ด้านข้าง เมื่อเว่ยหรูไห่จากไปแล้วนางจึงสั่งให้แม่นมซูอ่านเนื้อหาภายในฎีกา 

        ฉบับหนึ่งนางรู้สึกคุ้นเคยมาก ส่วนอีกฉบับหนึ่งดูแล้วน่าจะมาจากองค์หญิงใหญ่ฉบับสุดท้ายกลับเป็นปัญหาที่แก้ได้ยาก นางขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วตรัสว่า “ฝ่าบาทต้องการให้อายเจียตัดสินหรือ?สถานการณ์โรคระบาดยังควบคุมได้ เหตุใดฝ่าบาทต้องการให้อายเจียตัดสินใจ?”  

        แม่นมซูคาดเดาแล้วทูลว่า “บางทีอาจเป็นเพราะเรื่องอาลักษณ์อู๋เพคะฝ่าบาทไม่อยากให้องค์หญิงใหญ่เศร้าใจและเรื่องยังเกี่ยวข้องกับความปลอดภัยของประชาชน พระองค์จึงทำเช่นนี้เพคะ” 

        ไทเฮาแย้มยิ้มเย็นชา “เมื่อก่อนองค์หญิงใหญ่ก็ทำเรื่องเช่นนี้มาไม่น้อยทว่าเขาก็ไม่เคยตรัสออกมา” 

        แม่นมซูมีคำตอบอยู่ในใจ หากเปิดปากก็คงเป็นคำพูดทิ่มแทงใจนางจึงเงียบและทำเพียงแค่ตบไหล่ไทเฮาเบา ๆ ก่อนจะได้ยินไทเฮาโยนฎีกาลงบนโต๊ะ “ช่างเถิด เช่นนั้นอายเจียก็จะตัดสินแทนเขา” 

        ไม่นานตำหนักอี้คุนก็ประกาศพระราชโองการของไทเฮาออกมาเนื่องจากรองเจ้ากรมเฉาแห่งกรมการคลังจัดการงานไม่ราบรื่นจึงถูกสั่งพักงานซุนมู่ชิงเจ้ากรมการคลังเป็นคนไปตรวจสอบเรื่องโรคระบาดที่เหอเป่ยด้วยตนเอง 

        ......

        เรื่องเหล่านี้ทำให้องค์หญิงใหญ่ตื่นตระหนกเช่นเดียวกัน  

        องค์หญิงใหญ่ออกจากตำหนักอี้คุนด้วยอารมณ์ขุ่นเคืองเมื่อกลับมายังตำหนักรับรองก็พังข้าวของ เมื่อดับโทสะในใจได้บ้างเล็กน้อยก็เก็บกวาดรอบหนึ่งแล้วกลับไปที่จวนองค์หญิงใหญ่ 

        พระราชวังต้องห้ามแห่งนี้ไม่ถูกโฉลกกับบุรุษบำเรอเข้ามาหนึ่งคนก็จะตายไปหนึ่งคน บุรุษบำเรอที่มีประโยชน์หาง่าย ทว่ารองเจ้ากรมเฉาที่ดุแลกรมการคลังกลับไม่ได้พูดง่ายขนาดนั้น 

        เมื่อกลับมาถึงจวนองค์หญิงใหญ่ นางก็พบคนคนหนึ่งในห้องหนังสือนางยังโมโหไม่หายจึงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในตำหนักด้วยโทสะ “ไทเฮาไม่สนใจไยดีจริงๆนางคิดจะลงมือกับข้าแล้ว! นางคิดว่าข้ากลัวนางหรือ อยากลองก็มา!” 

        บุรุษสูงโปร่งผู้นั้นกล่าวเสียงราบเรียบ “เสวี่ยเอ๋อร์ ท่านใจร้อนเกินไปแล้วเป็นเช่นนี้จะเสียเรื่องใหญ่เอาได้”

        องค์หญิงใหญ่หมุนกายกลับมาแล้วกระโจนใส่อ้อมแขนเขาก่อนจะตรัสอย่างเดือดดาล “เจ้ามักบอกว่าข้าใจร้อนตอนแรกข้าก็ใจเย็นเกินไปจึงไม่ได้พาเจ้าเข้าจวนองค์หญิงในฐานะราชบุตรเขยตอนนี้บุตรสาวเจ้ากลายเป็นสนมของน้องชายข้าแล้ว ทว่าข้ากลับตัวคนเดียว” 

        บุรุษผู้นั้นหันกายเล็กน้อยเผยให้เห็นใบหน้าสง่างามหากเซียวเป่าหลินเห็นใบหน้านี้ก็จะเรียกว่า ‘ท่านพ่อ’ ด้วยความเคารพ 

        คนผู้นี้ก็คือบิดาของเซียวเป่าหลิน เซียวจ่างเฟิง เซียวไท่เวย (*คล้ายกับตำแหน่งสมุหกลาโหมของไทย) 

        ทั้งสองพบกันครั้งแรกเมื่อสิบปีก่อนคนหนึ่งเป็นองค์หญิงใหญ่ที่ได้รับความเอ็นดูจากอดีตฮ่องเต้คนหนึ่งเป็นบัณฑิตตกอับที่เกือบจะสูญเสียคุณสมบัติในการสอบขุนนางและถูกตระกูลขับไล่ออกจากบ้าน 

        ตอนแรกนางเคยคิดจะให้เซียวจ่างเฟิงตอบแทนโดยการเป็นสามีนางทว่ากลับถูกเขาปฏิเสธ  

        เขาบอกว่าควรบรรลุสิ่งที่ยิ่งใหญ่และรับใช้ชาติบ้านเมืองแทนที่จะสนใจเรื่องรักใคร่เพราะเห็นแก่ประโยชน์ส่วนตน 

        ตอนนั้นนางอายุยังน้อยและไม่ประสาเรื่องทางโลกนางชื่นชมความกล้าหาญของเขาและเต็มใจสร้างสะพานปูทางให้เขา 

        เขาต้องการความดีความชอบ นางก็ช่วยเขาเขาไม่อยากให้คนอื่นรู้ความสัมพันธ์ของพวกเขา นางก็เชื่อฟังเขา 

        กาลเวลาผ่านไป จนถึงตอนนี้นางก็ยังตัวคนเดียว ทว่าเขามีบุตรธิดาแล้ว 

        ทุกครั้งที่นึกว่าเขาร่วมเตียงเคียงหมอนกับสตรีโง่งมผู้นั้นในใจนางก็รู้สึกอิจฉาริษยาอย่างควบคุมไม่ได้ 

        สิบกว่าปีผ่านไปดูเหมือนว่าจิตใจของนางจืดจางลง ทว่านางก็ยังไปจากเขาไม่ได้ 

        เขาเป็นคนวางแผนและดำเนินการความสัมพันธ์ทั้งหมดเบื้องหลังนาง 

        ทุกคนคิดว่าอาลักษณ์อู๋สำคัญกับนางมากทว่ากลับไม่รู้ว่าความจริงว่า เซียวจ่างเฟิงต่างหากที่เป็นคนที่นางพึ่งพาจริงๆ 

        เมื่อเห็นองค์หญิงใหญ่เผยความคับแค้นใจออกมาภายในดวงตาเซียวจ่างเฟิงนึกเหยียดหยามในใจ  

        อันที่จริงเขาไม่รู้ว่าตนเองโชคดีเพียงใดที่เลือกปฏิเสธองค์หญิงใหญ่ไปในตอนแรก 

        เป็นราชบุตรเขยมีความหมายอันใด?องค์หญิงใหญ่มองตนเองทุกวันและมักมีวันที่รู้สึกเบื่อหน่ายเสมอ 

        เขายืมจมูกคนอื่นหายใจก็ต้องคิดหาวิธีชนะใจนางอย่างสุดความสามารถเพื่อให้นางคงความรู้สึกสดใหม่กับตนเองอยู่เสมอและไม่จับเขาไปขังตำหนักเย็น สิ่งนั้นไม่ใช่ชีวิตที่เขาต้องการ