ตอนที่ 12 – การทดลองครั้งสุดท้าย
ลมแรงพัดกรูเข้ามาทางหน้าต่างบ้านเก่า เสียงไม้กระทบกันดังปังๆ ราวกับจังหวะของเพลงไวโอลินที่ขาดห้วง
เมฆายืนมองแมวดำตรงหน้า ดวงตาคมนิ่งจนแทบไม่มีอารมณ์ใดหลงเหลือ
“พี่...” วรุฒพูดเสียงสั่น “มันพูดกับพี่จริงๆ เหรอครับ หรือพี่แค่...”
“ได้ยินชัดเจน” เมฆาตอบเรียบ “แต่ไม่แน่ใจว่ามันเป็เสียงภายนอก หรือ...ในหัวของผม”
“พี่เมฆา อย่าเข้าใกล้มันนะ!” จิตราร้องพลางคว้าแขนพี่ชายไว้
แต่เมฆากลับก้าวไปข้างหน้าอีกหนึ่งก้าว
“เสียงของชีวิต...” เขาพึมพำ “มันไม่ใช่แค่คลื่น มันคือรหัสสำนึก”
เขาหยิบเครื่องบันทึกเสียงขึ้นมา ตั้งมันไว้บนพื้น แล้วกดบันทึก
เสียงจากเทปดังขึ้นอัตโนมัติ — เป็เสียงไวโอลินผสมเสียงหัวใจเต้น
จังหวะนั้นตรงกับชีพจรของแมวดำพอดี
ทันใดนั้น ไฟทั่วห้องกะพริบแรง กลิ่นเหล็กไหม้ลอยคลุ้ง
เครื่องวัดคลื่นแสดงค่าความถี่สูงผิดปกติ จนจอเริ่มไหม้
“พี่! มันเกินค่าปลอดภัยแล้ว!” วรุฒะโ
“อย่าหยุด!” เมฆาออกคำสั่ง “มันจะถึงจุดรวมคลื่นแล้ว!”
แมวดำส่งเสียงร้องสูงจนแทบแสบแก้วหู
แสงสีขาวแวบขึ้นกลางห้อง— แล้วเงาชายในเสื้อกาวน์ก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง
ร่างนั้นคราวนี้ชัดเจนจนน่าขนลุก เหมือนของจริงทุกประการ
“นายเข้าใจฉัน...เมฆา”
“เพราะนายก็ไม่เชื่อในคำว่าผี เหมือนฉัน”
เสียงของมันดังในหัวทั้งสามคนพร้อมกัน
จิตราทรุดลงกับพื้น “พี่...มันพูดในหัวหนูด้วย!”
“จิตสำนึกไม่เคยตาย มีแต่วงจรที่เปลี่ยนร่างใหม่... นายรู้ดีนี่”
“คุณทำอะไรกับแมวตัวนั้น” เมฆาถามเสียงเย็น
“ฉันไม่ฆ่ามัน... ฉันอยู่ในนั้น”
“คุณไม่ได้อยู่ คุณแค่ก๊อปปี้ตัวเองไปอยู่ในมัน!”
เมฆาเริ่มเสียงเข้ม “คุณลืมไปหรือเปล่าว่าชีวิตมันไม่ใช่ข้อมูลในฮาร์ดดิสก์ที่จะคัดลอกได้เรื่อยๆ”
เงานั้นหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะแทรกด้วยเสียงไวโอลินดีดเอง
“งั้นนายพิสูจน์สิ...ว่าอะไรคือของจริง”
ทันใดนั้น เงาพุ่งเข้ามาหาเมฆา—
เขาก้าวถอยหลังไม่ทัน รู้สึกเหมือนกระแสไฟแล่นผ่านสมอง
ภาพในหัวแวบซ้อนกันระหว่าง “ร่างของ ดร.ปิยะ” และ “ตัวเขาเอง”
วรุฒวิ่งเข้ามา “พี่เมฆา!”
เมฆาชะงักชั่วขณะ ก่อนค่อยๆ หันมามอง
รอยยิ้มของเขาเย็นเยียบ
และแววตาข้างหนึ่ง...กลายเป็สีขาวขุ่น
“พี่...” จิตรากระซิบ “นั่น...ตาพี่...”
“ผมสบายดี” เสียงเมฆานิ่งจนน่ากลัว “เพียงแต่ผมอาจได้ยินมากกว่าปกติหน่อย”
เขาหันไปจ้องแมวดำที่ยังยืนนิ่ง “ใช่ไหม...ดร.ปิยะ”
แมวครางเบาๆ เสียงนั้นตรงกับเสียงหัวใจของเมฆาอย่างประหลาด
เครื่องบันทึกเสียงยังคงทำงาน
“ถ้าการทดลองสำเร็จ... ฉันจะมีชีวิตอยู่ในทุกเสียง ทุกลมหายใจของสิ่งที่ได้ยินฉัน”
วรุฒสั่นเทิ้ม “พี่...อย่าบอกนะว่า...”
เมฆายิ้มจาง “ยังไม่แน่ ว่ามันเข้าสู่ผมได้แค่ไหน”
เขาหยิบเทปออก ปิดเครื่อง แล้วพูดเรียบๆ
“คืนนี้เรากลับก่อน ผมต้องตรวจคลื่นสมองตัวเองก่อนมันจะแทรกมากกว่านี้”
“พี่แน่ใจนะครับว่ามันยังไม่...”
“แน่ใจไม่ได้หรอก” เมฆาตัดบท “แต่ถ้ามันอยากอยู่ในหัวผม ก็ต้องทนฟังเสียงคิดของผมทั้งวัน — ผีอะไรก็ต้องบ้าตายแน่”
วรุฒกับจิตรามองหน้ากัน ก่อนหลุดหัวเราะออกมาอย่างกลืนไม่เข้าคายไม่ออก
“พี่เมฆา...” จิตราส่ายหน้า “แม้แต่ตอนโดนผีสิง พี่ยังพูดขำได้อีกนะคะ”
“ผมไม่สิงใครหรอก” เมฆาตอบ “ผมแค่มีรูมเมตเพิ่ม... ที่ชอบไวโอลิน”
จบตอนที่ 12 – การทดลองครั้งสุดท้าย
*โปรดติดตามตอนต่อไป*
13K
![END ร้ายทวงรัก [ มันตา ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1596598823_57051006.webp)
