มู่เซียนจมอยู่ในถังน้ำร่วมครึ่งชั่วยาม
คิดไม่ออก เหตุใด หนิงหวังฟ่างถึงต้องฆ่าบุตรี ถึงจะเป้นบุตรนอกสมรสก็ตาม พยัคฆ์ที่ดุร้าย ยังไม่กินลูกตัวเอง และหนิงหวังฟางได้ชื่อว่า เทพเ้าแห่งความการุณ มิใช้หรือ หาใช้พยัคฆ์ร้าย..
ถ้าเป็คุณชายใหญ่สั่งฆ่านางจริงๆ มันทำด้วยเหตุผลใน กลัวถูกแย่งมรดกหรือ พรุ่งนี้มันก็จะขึ้นเป็ผู้นำของตระกลู จะกลัวสิ่งใด พี่น้องยังไม่เจอหน้ากันจะโเี้จน้าชีวิตเป็ไปไอย่างไร ถึงสามคนที่ลงมือจะเป็บริวารที่อยู่ข้างกายมันไม่แปลกปลอม เหตุผลยังไม่เพียงพอ
..... การกระทำของคน...น้อยครั้งที่ไม่ผ่านการไต่ตรอง ..
ทางที่ดี..เื่นี้มันไม่ขอเกี่ยวข้อง..
ตื่นแต่เช้ารีบออกจากเมื่องลดความยุ่งยากจะประเสริฐกว่า มันถูหน้าไปมาคล้ายจะลบภาพสตรีในหลุมให้หมดสิ้น.
ตัดสิ้นใจแล้วมันจึงลุกขึ้น เอื้อมมือหยิบผ้า เด็กสาวก็ถลำเข้ามา เห็นร่างเปลืยของบุรษุเป็ครั้งแรก ถึงกับสะดุ้งเฮื้อก ดีที่สองมืออุดปากไว้
มันก็สะดุ้งรีบใช่ผ้าพันเอวไว้
" อ่า..ชิงหยวน.ท่านไฉนยังกลับมาอีก "
" นี่..ท่านเป็คนชั่วช้าลามกจริงๆ ช่างอุดจาดตานัก "
" นี..จะได้อย่างไรนี้เป็ที่อาบน้ำ ท่านเข้ามาเอง " "หุบบปากของท่าน..ออกมาสนทนา แต่งตัวออกมาด้วย ชังหน้าไม่อายจริงๆ "
ขิงหยวนนั้งลงที่โต๊ะกลางห้องมองมู่เซียวที่แต่งตัวเรียบร้อยเดินมานั้งตรงข้าม ดูไปแล้วคนผู้นี้ถึงความหล่อเหลาจะไม่มากแต่มีความคมคายและไม่หยาบโลนเสียแต่ประกายตามันชอบทำให้ ใจนางไม่สงบ
" เมือครู่ยังดูเราไม่พอหรือ "มันเย้าแย่เด็กสาว
" อย่าเหลวไหล..ข้าฯเ้าจริงจังยิ่ง "
นางให้เสียงจริงจัง มู่เซียนหยุดหยอกเย้า กล่าวอย่าหวาดระแวง
" มิใช่ ท่านเผลอบอกกับพวกนาง "
มันเห็นนางทำแก้มปอง ต้องส่ายหน้าตำหนิ
"สตรีเก็บความลับไม่อยู่จริงๆ "
เห็นนางยิ่งทำแก้มปองกว่าเดิม ความน่ารักของเด็กสาว ทำให้มันต้องกล่าว่า
" แล้วกันไปเถอะ..ก็ดี..หากพวกนางข้องใจเื่ใดพรุ่งนี้เช้าพวกท่านก็ไปถาม พวกมันที่เป็บิดาและบุตรเอาเถอะ "
"ไม่ทัน "นางก้มหน้า กล่าว
"ไม่ทัน ? "
" เวลานี้อาจารย์กับศิษย์พี่ไปหา พวกมันแล้ว " "อือ..ก็ดีแล้ว..สงสัยสิงใดก็ควรให้กระจ่าง ว่าแต่จอมยุทธน้อยเช่นท่านไฉลไม่ติดตามไปเล่าตัวท่านชอบสอดรู้สอดเห็นไม่ใช่หรืจ "
" เรามาตามพยาน อาจารย์้าพยาน " "ข้าฯคือพยาน? "
มู่เซียนชี้หน้าตัวเอง ชิงหยวนพยักหน้าไม่ตอบคำ มันขุ่นเคื่องขนหัวร่อ หันมาชี้หน้านางว่า
" มีท่านเป็พยานก็เพียงพอแล้ว ท่านรู้แต่ต้นจนจบ "
"คนที่รู้ว่าสามคนที่ตายเป็คนของคุณชายใหญ่เป็ท่าน อาจารย์บอกว่า ควรมีคนที่ไม่ใช่ง้อไป้ร่วมเป็พยาน จะให้ความน่าเชื้อถือดีกว่า "
มู่เซียนฝืนยิ้ม อดทนอธิบายหวังให้นางเข้าใจ "ชิงหยวนเอ่ยชิงหยวนของเรา ! ท่านโปรดฟังข้าฯ หนิงจงเป็สหายข้าฯตอนนี้ท่านกับอาจารย์กำลังเปิดโป้งเริ่องไม่ดีในบ้านมันจนต้องเสื่อมเสียชือเสีบง โดยจะให้ข้าฯซึ่งเป็เพือนกินเพือนเทียว เดินไปกับพวกท่านชี้หน้าว่าพี่ชายหรือบิดามัน ลงมือฆ่าสายเืของตัวเอง เราถามท่าน ท่านเห็นข้าฯเป็ผู้ผดุงความยุติธรรม หรือเป็คนใจสุนัขเหยียบย่ำแทงข้างหลังเพือน "
มันมองหน้าแดงด้วยอารมณ์โมโห เม้นริมฝีปากเป็เส้นตรง เถียงแทนสตรีทั้งแผ่นดิน
"แล้วสตรีนางนั้นเล่า ? นางผิดอะไรที่ต้องตายอย่างเวทนา หรือมันเป็ความโชคร้าย เป็ความผิดของนางเองที่ต้องเกิดมาเป็สตรี !
ชิงหยวนอารมณ์พุ่งพล่านลุกขึ้นยืน เท้าเอวอ้อนแอน นิ้วเรียวยาวชี้หน้าด่ามัน "บุรษุปากเหม็นคลุ้ง เช่นท่านจึงไม่สนใจ "
2K
