เว่ยกงกงนำภูษาสีทองที่ห่อกำไลหยกหิมะเอาไว้ถวายแด่อ๋องเยี่ยเหลียง เขารับมันไปตรวจสอบแน่ชัดแล้วว่าเป็กำไลหยกสีขาวบริสุทธิ์เนื้อเนียนละเอียดที่เซี่ยะเหลียนมักจะสวมติดตัวอยู่เสมอ อ๋องเยี่ยเหลียงก็ยิ้มขึ้นเต็มใบหน้า
“ดี ดีมาก เว่ยกงกงสั่งการลงไปแจกจ่ายเบี้ยเป็รางวัลให้ทุกคน วันนี้พวกเ้าเหนื่อยกันมาพอแล้วไปพักผ่อนได้ และห้ามใครหลบกวนข้า !”
“รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ”
เว่ยกงกงและเหล่าบริพารโค้งคำนับอย่างยินดีกันถ้วนหน้า อ๋องเยี่ยเหลียงหายเข้าไปในเรือนรับรองโดยไม่รีรอ เว่ยกงกงจึงปิดประตูอย่างรู้หน้าที่พร้อมกับสั่งกำชับห้ามให้ใครรบกวน
ห่างออกไปไม่ไกลนัก ดวงตาคู่หนึ่งจับจ้องประตูเรือนรับรองที่ปิดสนิทอย่างอาฆาตแค้น สองมือกำแน่นสั่นระริก นางยืนอยู่ตรงนี้ ใช่ว่าเขาไม่เห็นนาง แต่เขาไม่เคยใส่ใจนางเสียมากกว่า !
“ถ้ารู้ว่ากำไลหยกบ้าบ่ออะไรนั้นจะทำให้นางตายได้หล่ะก็ ฉันจะทำลายมันซะ!”
“พระชายาโอกาสของเราที่จะทำร้ายนางยังมีอีกมากโข คืนนี้เรากลับกันก่อนเถอะเพคะ”
หนิงฮุ่ยที่มอบตัวอยู่ข้าง ๆ เอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าบ่าวไพรเริ่มทยอยกันกลับเกือบหมดแล้ว
“เพราะเ้าคนเดียว ! จะเอาไปทิ้งทั้งที ทำไมไม่เอาไปทิ้งไกล ๆ เอาไปโยนลงทำไหมในสระบัวโสโครกนั่น !”
เมื่อหาคนลงไม่ได้ ท่านหญิงชิงชิงก็ระบายอารมณ์กับคนใกล้ตัว
“หม่อมฉันผิดเองเพคะพระชายา หม่อมฉันมันโง่งี่เง้า ขอประทานอภัยแก่หม่อมฉันด้วยเพคะ”
หนิงฮุ่ยแสร้งตบหน้าตนเอง นางอยู่กับท่านหญิงชิงชิงมาั้แ่เล็กจนโตต้องทำเช่นนี้ถึงจะคลายความโกรธาของผู้เป็นายได้ ไม่ว่าท่านหญิงชิงชิงจะทำอะไร หากเป็ความผิด ความผิดนั้นนางต้องรับแต่เพียงผู้เดียว หากเป็ความชอบก็เป็ความชอบของท่านหญิงแต่เพียงผู้เดียวเช่นกัน
“เอาหล่ะ เอาหล่ะ ครั้งนี้ถือว่า์คุ้มครองนางแพศยานั่นแล้วกัน ครั้งหน้าข้าจะกำจัดนางให้สิ้นซาก !”
พูดจบพระชายาก็สะบัดแขนเสื้อแล้วเยื้องกรายจากไป พร้อมกับหนิงฮุ่ยที่วิ่งตามคอยประคองมือ
........................................................................................................
“เซี่ยะเหลียน เซี่ยะเหลียน ข้าได้กำไลหยกหิมะเ้าคืนมาแล้ว”
ยิ่งอ๋องเยี่ยถือกำไลเข้าใกล้ร่างที่นอนบนเตียงมากเท่าไหรกำไลยิ่งเปล่งแสงสีขาวนวลสว่างตามากขึ้นเท่านั้น แสงนั้นส่องให้เห็นร่างของเซี่ยะเหลียนได้ชัดเจนยิ่งขึ้น
“ข้าวางไว้ตรงนี้นะ”
อ๋องเยี่ยวางกำไลลงใกล้ ๆ กับข้อมือที่เห็นเลือนราง เขาอยากสวมกำไลนั้นให้นางด้วยตนเองใจแทบขาด แต่ก็ไม่อาจัันางได้
เซี่ยะเหลียนส่งยิ้มกว้างให้เขา ก่อนจะค่อย ๆ สอดมือเข้าในกำไล ทันทีที่กำไลเข้าสู่ข้อมือเล็ก ร่างของนางก็เปล่งแสงขึ้นสว่างโพล่งไปทั่วห้อง มันสว่างจ้ามากจนบุรุษหนุ่มต้องหลับตาโดยทันที
“เซี่ยะเหลียน !”
ยังไม่ทันที่นางจะได้เอ่ยอะไร ผู้เป็สามีก็ถาโถมเข้ากอดนางเอาไว้กับแผงอกกว้างแแ่ยิ่งกว่าทุกครั้ง
“ข้าคิดว่าจะสูญเสียเ้าไปเสียแล้ว”
“หากท่านไม่ไล่ข้ากลับ์ เป็ตายร้ายดีข้าก็ขออยู่กับท่านไปชั่วชีวิต”
เทพธิดาองค์น้อยได้ร่างมนุษย์กลับคืนมาอย่างสมบูรณ์ ซุกหน้ากับอ้อมอกเขา เสียงที่พร่ำเอ่ยนั้นปนสะอื้น
อ๋องเยี่ยเหลียงประคองไหล่บางด้วยสองมือให้นางห่างออก แล้วไล้ฝ่ามือใหญ่ไปทั่วใบหน้าอ่อนใสที่เขาหวงแหน ดวงตาคมกริบมองนางลึกซึ้งอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นกับผู้ใด แล้วน้ำใส ๆ ก็หยดออกจากหางตาความดีใจมันเอ่อท้นขึ้นอย่างกลั้นไม่ไหว เมื่อเขาเห็นหยาดน้ำตาของนางอายสองแก้มเฉกเช่นเดียวกัน เขาจึงโอบกระชับนางเข้าในอ้อมแขนอีกครา แล้วสัญญากับตนเองว่าจะไม่ให้ใครรักแกนางได้อีก !
อ๋องเยี่ยจุมพิตลงบนกลีบปากบาง ค่อย ๆ บรรจงแตะลงแล้วหนักหน่วงขึ้นตามแรงรัญจวน ยิ่งเขาตระหนักในใจว่ารักนางมากเท่าใด จุมพิตของเขายิ่งเร่าร้อนมากขึ้นเท่านั้น
ร่างน้อย ๆ ในอ้อมแขนแกร่งอ่อนระรวยไปด้วยไฟสวาทที่เขาเติมเต็มให้ ร่างกายที่เพิ่งฟื้นกลับตอบสนองเขาอย่างว่องไว ด้วยเหตุนี้กระมังมนุษย์มักพร่ำสอนว่า “หญิงคือเชื้อเพลิงชั้นดี บุรุษคือไฟชั้นยอด ชายหญิงจึงไม่ควรใกล้กัน”
บุรุษหนุ่มจุมพิตไปทั่วเรือนร่างพร้อมกับเปลื้องอาภรณ์ออกอย่างมัวเมา ััของเขาแแ่กว่าที่เคยเป็ ทั้งกระหายกันและกัน ปีนป่ายสู่สรวง์ครั้งแล้วครั้งเล่า
“ท่านอ๋อง นี่ใช่ความรักที่มนุษย์มักจะเอ่ยอ้างหรือไม่”
เซี่ยะเหลียนถาม ขณะที่เขาโอบกอดร่างเปล่าเปลือยของนางไว้ในอ้อมอก
“ข้า รัก เ้า”
อ๋องเยี่ยเหลียงจุมพิตลงที่กลางกระหม่อมคนที่ซุกแนบอกเขา เขาบอกรักนางแทนคำตอบ
.................................................................................................................................................
ป.ล. ย้ำกันอีกที
ไรท์ เปิดอ่านฟรี หลังการอัพเดท
ไม่อยากพลาดอ่านฟรี เก็บเข้าชั้นหนังสือไว้นะคะ
อ่อ... ส่วนตอนที่ติดเหรียญ ตอนนี้ติดนิด ๆ หน่อยๆ เป็ค่าน้ำชาจ้า
แต่เมื่อออก E-book แล้วจะติดแพงขึ้นให้ใกล้เคียงกับราคาอีบุ๊ค นะคะ
ดังนั้น ่นี้ รีบอ่านกันเลยคร่า
ขอขอบพระคุณสำหรับการติดตาม นะคะ
ขอบคุณมาก ๆ ค่ะ
294
![การเกิดใหม่ของบุตรีภรรยาเอกผู้งามล่มเมือง [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1612259650_67796588.webp)
