เสียงแรกคือเสียงกรีดร้อง...
มันอาจจะเป็เสียงของเธอเอง หรืออาจเป็เสียงของโลหะที่กำลังฉีกขาดออกจากกัน อริสราไม่แน่ใจนัก ทุกสิ่งเกิดขึ้นเร็วเกินไป ภาพสุดท้ายที่เธอจำได้คือแสงไฟหน้ารถที่สว่างวาบราวกับดวงดาวที่กำลังจะดับสูญ ตามมาด้วยแรงกระแทกที่รุนแรงจนโลกทั้งใบพลิกคว่ำ
แล้วทุกอย่างก็เงียบลง...
ความเ็ปที่เคยแผดเผาทั่วร่างค่อยๆ จางหายไป กลายเป็ความรู้สึกเย็นเยียบและล่องลอย ร่างของเธอเบาหวิวราวกับไร้น้ำหนัก จมดิ่งลงสู่ความมืด...
แต่มันไม่ใช่ความมืดที่ว่างเปล่า มันคือความมืดที่หนาแน่น มีตัวตน และเก่าแก่กว่ากาลเวลา ในใจกลางของความมืดมิดนั้น... เปลวเพลิงสีเืและเงาทมิฬเริ่มเต้นระริก ก่อตัวขึ้นอย่างเชื่องช้าแต่หนักแน่น จนกลายเป็รูปร่างของบางสิ่งที่ใหญ่โตและน่าเกรงขามเกินกว่าจิตใจมนุษย์จะจินตนาการได้
ตัวตนแห่งเงาและอัคคี
อริสราไม่มีปากให้กรีดร้อง ไม่มีปอดให้สูดอากาศ แต่ทุกอณูในร่างิญญาของเธอกำลังสั่นสะท้าน ไม่ใช่เพียงเพราะภาพที่เห็น แต่เพราะสิ่งที่แผ่ออกมาจากตัวตนนั้น...
สุญญากาศแห่งเสียง ที่ดูดกลืนทุกความคิด...
กลิ่นโอโซนและหินโบราณ ที่ห้ำหั่นกันในความมืด...
ความกดดันมหาศาล ที่บีบอัดิญญาของเธอจนแทบแหลกสลาย...
และเหนือสิ่งอื่นใด คือระลอกคลื่นแห่งอารมณ์าที่สาดซัดเข้ามาในจิตใจของเธอโดยตรง... ความหยิ่งทะนง ที่สูงเทียมฟ้า ความโกรธเกรี้ยว ที่สามารถเผาผลาญดวงดาว และที่ลึกลงไปภายใต้เกลียวคลื่นอันเกรี้ยวกราดนั้น... คือ ความโศกเศร้าอันไพศาล ของการสูญสิ้น
ดวงตาที่ลุกโชนราวกับแก่นกลางของดวงดาวที่กำลังตายของตัวตนนั้นจับจ้องมาที่เธอ มันไม่ได้พูดด้วยเสียง แต่พูดด้วยเจตจำนงที่ทรงพลังจนสั่นะเืมิติรอบข้าง
คำบัญชาดังก้องขึ้นในแก่นกลางของเธอ ไม่ใช่เสียง แต่เป็ "ความรู้สึก" ที่ชัดเจนยิ่งกว่า...
...ตื่นขึ้น...
วินาทีนั้นเอง เหมือนมีบางสิ่งในตัวเธอ... ส่วนที่หลับใหลมาตลอดชีวิต... ขานรับคำบัญชานั้น พลังที่เธอไม่เคยรู้จักพลุ่งพล่านขึ้นจากแก่นกลางิญญา ก่อตัวเป็เกราะป้องกันที่มองไม่เห็น ผลักดันความมืดและความกดดันรอบตัวให้ถอยห่างออกไปชั่วขณะ
ภาพของตัวตนแห่งเงาและอัคคีเริ่มบิดเบือนและสลายไป...
ความมืดมิดถูกแทนที่ด้วยแสงสว่างจ้า...
เสียงเดียวที่เหลืออยู่ คือเสียงของเครื่องจักรที่ดังเป็จังหวะสม่ำเสมอ...
บี๊บ... บี๊บ... บี๊บ...
อริสราลืมตาขึ้นช้าๆ แสงไฟฟลูออเรสเซนต์สีขาวบนเพดานจ้าเสียจนแสบตา กลิ่นยาฆ่าเชื้อฉุนกึกปะทะเข้าจมูก เธอยกแขนขวาขึ้นมาอย่างยากลำบาก ความเ็ปแล่นแปลบไปทั่วร่าง แต่ไม่ใช่ความเ็ปที่ทำให้เธอต้องเบิกตากว้าง...
บนปลายแขนของเธอ... บริเวณที่เคยมีเพียงผิวขาวเนียน บัดนี้กลับปรากฏลวดลายสีดำสนิทที่ไม่เคยมีอยู่มาก่อน มันเป็ลวดลายที่สลับซับซ้อน คมกริบ และดูเก่าแก่ราวกับรอยสักโบราณ...
...เป็รูปของอสรพิษเกล็ดทมิฬที่กำลังขดตัว... เตรียมพร้อมที่จะฉก
ลมหายใจของเธอสะดุด ความสับสนและความหวาดกลัวถาโถมเข้ามาแทนที่ความว่างเปล่า
"นี่มัน... เกิดอะไรขึ้นกับฉัน?"
5K
