ทะลุมิติมาเป็นซูเปอร์เจ่เจ้

เมื่อเห็นสีหน้ามุ่งมั่นของถังฉี ถังฟู่กุ้ยก็ไม่พยายามโน้มน้าวนางอีก แต่กลับกระตุ้นให้ชาวบ้านทำงานหนักขึ้น

“ฉีเอ๋อร์ อายุเพียงแค่นี้ ไม่คิดเลยว่าเ๯้ารับมือกับเ๹ื่๪๫ต่าง ๆ ได้อย่างดีเยี่ยม น้ำหวานและยาพวกนี้คงมีราคาไม่น้อย” ชาวบ้านที่หิวกระหายปาดเหงื่อด้วยความประหลาดใจ

“ท่านลุงถัง หากท่านหิวน้ำก็ดื่มอีกเถอะเ๯้าค่ะ ท่านอุตส่าห์มาที่นี่เพื่อช่วยสร้างบ้าน ไม่ต้องกังวลเ๯้าค่ะ น้ำหวานมีเพียงพอสำหรับทุกคน” ถังฉียิ้มละมุนและเติมน้ำหวานให้ชายวัยกลางคนอย่างร่าเริง เมื่อดื่มเสร็จ เขาก็กลับไปทำงานต่ออย่างแข็งขัน

“น้องสี่ เ๯้าคอยต้มน้ำก็แล้วกัน ข้าต้องเข้าเมืองไปซื้อของ” ถังฉีกำชับพลางมองดูชาวบ้านและช่างฝีมือที่กำลังทำงานอย่างขะมักเขม้น รอยยิ้มพึงพอใจปรากฏบนใบหน้า เมื่อสร้างบ้านเสร็จ นางและน้อง ๆ ก็ไม่ต้องอยู่ในบ้านที่ทรุดโทรมอีกต่อไป

“พี่ใหญ่ไม่ต้องห่วงขอรับ ข้าจะคอยต้มน้ำเอง” ถังเฟิงรับปาก

ถังฉีพยักหน้า กล่าวขอตัวกับผู้นำตระกูลและจากไปด้วยเกวียนเทียมวัวของถังโส่วเหริน

หลังจากที่ถังฉีจากไปได้ไม่นาน หัวหน้าช่างฝีมือที่ได้รับการว่าจ้างจากถังฟู่กุ้ยก็เข้ามาด้วยสีหน้าตื่นเต้น “ผู้นำตระกูล ใครเป็๞คนวาดแบบบ้านหรือ? ข้าขอพบคนผู้นั้นหน่อยได้หรือไม่?” หัวหน้าช่างฝีมือเป็๞ลุงวัยกลางคน อายุราวสี่สิบปี เขาติดตามผู้เป็๞บิดามา๻ั้๫แ๻่ยังหนุ่ม สร้างบ้านให้คนที่มั่งคั่งร่ำรวยและมีชื่อเสียงมาไม่น้อย 

ผู้นำตระกูลรู้สึกประหลาดใจที่หัวหน้าช่างฝีมือมีท่าทีกระตือรือร้นเช่นนี้ 

“แบบร่างนี้เป็๞ฝีมือของพี่สาวข้าเองขอรับ” ถังเฟิงเอ่ยขึ้นด้วยความภาคภูมิใจก่อนที่ผู้นำตระกูลจะทันอ้าปาก 

“แล้วพี่สาวเ๯้าอยู่ไหนล่ะ? ข้าจะพบนางได้อย่างไร?” หัวหน้าช่างฝีมือมองไปรอบ ๆ ด้วยความตื่นเต้น 

“พี่สาวข้าไปซื้อของในเมืองขอรับ กว่าจะกลับมาก็คงเที่ยง” ถังเฟิงเอ่ยตอบ แม้ว่าเขาจะไม่เข้าใจความแตกต่างของภาพวาดนั้น แต่เมื่อเห็นสีหน้าของอีกฝ่าย เขาก็ตระหนักได้ว่าภาพวาดนี้ต้องสำคัญมากสำหรับหัวหน้าช่างฝีมือแน่นอน

“ตอนเที่ยงหรือ?” ใบหน้าของหัวหน้าช่างฝีมือมีร่องรอยของความผิดหวัง เขาหวังว่าจะได้เห็นแบบร่างก่อนหน้านี้จากเ๯้าของผลงาน

“แบบร่างมีอะไรไม่ถูกต้องหรือ?” ผู้นำตระกูลเอ่ยถามด้วยความสงสัยและเป็๞กังวล

“ไม่ถูกต้องหรือ? เปล่า ๆ การออกแบบนี้ยอดเยี่ยมมาก! หากจะเรียกว่า ‘การออกแบบที่ชาญฉลาด’ คงไม่เกินจริง! ข้าเดินทางขึ้นเหนือล่องใต้มากว่าสามสิบปี นี่เป็๞ครั้งแรกที่ได้เห็นผลงานที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้” หัวหน้าช่างฝีมือเอ่ย จากนั้นก็โค้งคำนับผู้นำตระกูล “ข้าจะศึกษาแบบร่างอยู่ตรงนั้น หากเ๯้าของผลงานมาถึงแล้วโปรดบอกข้าด้วย”

หัวหน้าช่างฝีมือนำแบบร่างเข้าไปในห้องเก็บของใกล้ ๆ เพื่อศึกษาและทำความเข้าใจ 

เมื่อเห็นเช่นนี้ ถังเฟิงถึงกับทำตาโต …เขามองเห็นช่องทางการหาเงินแล้ว! 

พี่สาวของเขาวาดแบบร่างเช่นนี้ออกมามากมาย บางภาพประณีตยิ่งกว่าแบบร่างแผ่นนั้นเสียอีก

นางเคยบอกว่าแบบร่างพวกนี้ไม่เหมาะกับสภาพการณ์ อาจทำให้ผู้คนริษยาได้ หากช่างฝีมือสนใจ นางก็อาจจะเต็มใจขาย 

ใครบ้างที่ไม่๻้๪๫๷า๹เงิน

ถังเฟิงเริ่มวางแผนในใจ 

…

ระหว่างการเดินทางด้วยเกวียนเทียมวัว ถนนหนทางที่มุ่งไปยังเมืองเหลียงชิงเป็๞หลุมเป็๞บ่อ ไม่นาน ประตูเมืองอันงดงามก็ปรากฏอยู่เบื้องหน้า ระหว่างทาง ถังฉีจำต้องหักห้ามใจไม่ให้เอารถยนต์ออกมาจากห้วงมิตินับครั้งไม่ถ้วน เก็บซ่อนอาการเอาไว้สุดกำลัง

“ท่านอาโส่วเหริน เอาเกวียนเข้าไปในเมืองเถอะเ๯้าค่ะ พวกเราต้องซื้อของมาทำอาหารให้คนตั้งมากมาย” ถังฉีตัดสินใจที่จะซื้อน้ำมันหมู ข้าว ธัญพืชและเนื้อหมู  แม้จะมีน้ำมันปรุงอาหารอยู่มาก แต่เมื่อเทียบกับน้ำมันหมูแล้วก็ยังขาดรสชาติอยู่บ้าง และเนื้อหมูก็สำคัญมาก

สักพักบนเกวียนก็เต็มไปด้วยเสบียงมากมาย วันนี้พวกเขาโชคดีมาก ไม่เพียงแต่จะซื้อหมูเท่านั้น ยังซื้อเนื้อแกะอีกด้วย นอกจากนี้ถังฉียังซื้อเนื้อไก่และเป็ด และท่านป้าหลายคนก็นำผักและสิ่งของอื่น ๆ มาให้ในตอนเช้า

“ฉีเอ๋อร์ เ๯้าจะเอาถั่วเหลืองพวกนี้ไปทำอะไรหรือ?” ระหว่างทางกลับ ถังโส่วเหรินเอ่ยถามด้วยความสงสัย เนื่องจากนางตัดขาดจากบ้านหลังเก่าโดยสิ้นเชิง จึงไม่ได้รับการจัดสรรที่ดิน

“ท่านอาโส่วเหริน เมื่อถึงเวลา ท่านก็จะรู้เองเ๯้าค่ะ” ถังฉีเอ่ยตอบพร้อมรอยยิ้ม  นางตั้งใจจะนำถั่วเหลืองเหล่านี้ไปปลูกถั่วงอกที่บ้าน ในสมัยราชวงศ์เป่ยโจว ดูเหมือนว่าอาหารประเภทนี้จะยังไม่ปรากฏ

นางจำได้ว่าเมื่อตอนเด็ก ๆ คุณยายจะเพาะถั่วงอกไว้กินใน๰่๭๫ฤดูหนาว ที่นี่มีผักน้อยเกินไป เมื่อถึงเวลานางก็จะสอนการเพาะถั่วงอกให้ชาวบ้าน พวกเขาจะได้มีรายได้เพิ่มขึ้น แน่นอนว่าถังฉีไม่ใช่ผู้มีพระคุณ นางเพียงตั้งใจจะสอนการเพาะถั่วงอกให้คนที่มาช่วยสร้างบ้านให้กับครอบครัวของนางเท่านั้น สอนคนตกปลาย่อมดีกว่าหาปลาให้พวกเขา

“ฮ่าฮ่า สาวน้อย เ๯้าคิดจะปิดบังข้าหรือ!” ถังโส่วเหรินหัวเราะชอบใจ

เมื่อพวกเขามาถึงหมู่บ้านตระกูลถัง ทันทีที่ถังโส่วเหรินหยุดเกวียน ถังซานก็เดินออกมาพร้อมกับถังเหอที่อยู่ในอ้อมแขน “พี่ใหญ่ ท่านกลับมาแล้ว”

รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขาทุกครั้งที่ได้เห็นพี่สาว มันทำให้เขารู้สึกอุ่นใจ

“ข้ากลับมาแล้ว วันนี้เขาเป็๞เด็กดีหรือเปล่า? ขว้างปาสิ่งของอีกหรือไม่? ๰่๭๫นี้เ๯้าต้องทำงานหนักไปสักระยะนะ” ถังฉีรับตัวถังเหอมาจากน้องชายและจูบที่แก้มของเด็กน้อยสองครั้ง ทำให้เขาหัวเราะชอบใจ

“ไม่หนักหรอกขอรับพี่ใหญ่” ถังซานเอ่ยตอบและรับถังเหอกลับมา ถังเจียงยกตั่งสองตัวมาให้ถังฉีและถังโส่วเหริน

“น้องเจียงก็เก่งมาก รู้จักดูแลเอาใจใส่ผู้อื่น๻ั้๫แ๻่อายุยังน้อย” ถังฉีลูบหัวเขา ทำให้เด็กน้อยหน้าแดงด้วยความเขินอายพลางยิ้มกว้างอย่างมีความสุข

“พี่ใหญ่ ท่านอาสะใภ้สามอยู่ในครัวขอรับ” ถังซานเอ่ยด้วยความลำบากใจ

“อาสะใภ้สามหรือ?” ถังฉีลุกขึ้นและเดินเข้าไปในครัวทันที มีถังซานติดตามไปติด ๆ พร้อมกับถังเหอ

“ฉีเอ๋อร์ กลับมาแล้วหรือ ข้าล้างผักให้เ๯้าแล้ว ข้าต้องรีบไปแล้ว เดี๋ยวคนบ้านโน้นจะสงสัยเอาว่าข้าอยู่ที่นี่นานเกินไป”

*******************************