บทที่ 22 ถูกแทงด้วยมีด
"เฉียวอันอัน นี่คือแผนของคุณงั้นเหรอ?" คุณจิ้นพูดเสียงเรียบ สายตามองต่ำ
เฉียวอันอันพยักหน้ารับ หัวเราะเยาะตัวเองเบา ๆ "วิธีการอาจไม่ค่อยสวยงามนัก แต่ผลลัพธ์ก็ไม่เลวนะคะ คุณจิ้น ฉันทำตามที่คุณสั่งแล้ว พรุ่งนี้เรานัดเซ็นสัญญากันได้ไหมคะ"
"พรุ่งนี้สิบโมง ฉันจะให้ลู่ซานไปจัดการเื่ที่เฉียวกรุ๊ป" จิ้นเฉินเอ่ยทิ้งท้าย ก่อนจะก้าวเท้าเดินไปยังล็อบบี้
เดินไปได้สองสามก้าว เขาก็หยุดหันกลับมาพูดกับเธอ "เฉียวอันอัน บางทีเธอก็ต่ำช้ากว่าที่ฉันจะเข้าใจจริง ๆ"
"..." เฉียวอันอันก้มหน้าลง ไม่ได้ตอบอะไร
จนกระทั่งเขาเดินจากไปไกลแล้ว เธอจึงเงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าซีดเซียวไร้เรี่ยวแรง
ต่ำช้างั้นเหรอ เธอก็ต่ำช้าอยู่หรอก!
แต่ถ้าเธอไม่ยอมต่ำช้า เฉียวกรุ๊ปคงไม่เหลืออะไรแล้ว
เธอก็แค่ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น!
เฉียวอันอันเช็ดน้ำตาที่หางตา แสร้งยิ้มก่อนจะเตรียมแจ้งเ้าของงานเลี้ยงว่าจะกลับแล้ว
เธอมาที่นี่ก็เพื่อพบจิ้นเฉิน หารือเื่การร่วมงานกัน จุดประสงค์ทั้งสองอย่างนี้เสร็จสิ้นเรียบร้อยแล้ว เธอไม่มีเหตุผลจะอยู่ต่ออีก
เฉียวอันอันเดินออกจากโรงแรม ด้านนอกลมหนาวพัดกระโชกแรง ทำเอาเธอสั่นเทิ้ม
"ดูเหมือนฝนจะตก" เธอเงยหน้ามองท้องฟ้ายามค่ำคืนที่ไร้ดาว พึมพำเบาๆ "ต้องรีบไปแล้ว!"
เธอไม่มีร่ม ชุดราตรีที่ใส่มาเธอก็เช่ามาเธอไม่อยากให้เปียกฝน เพราะจะส่งคืนไม่ได้
ขณะที่เฉียวอันอันยืนอยู่ที่ขั้นบันได กำลังจะโบกรถ ก็ได้ยินเสียงคนเรียกจากด้านหลัง "คุณจิ้น รอก่อนครับ"
จิ้นเฉินอยู่ที่นี่หรือ?
เฉียวอันอันหันหลังกลับไป เธอเห็นชายคนหนึ่งยืนอยู่ข้างรถหรูคันหนึ่งไม่ไกลนัก
เขากำลังคุยกับใครบางคน และไม่รู้ว่าอีกฝ่ายพูดอะไร แต่เขากลับหัวเราะออกมา
เฉียวอันอันรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย สายตาจับจ้องไปที่ใบหน้าของจิ้นเฉิน เธอเหม่อลอยไปชั่วขณะ เมื่อครู่เธอเหมือนได้เห็นชายหนุ่มที่ชอบหัวเราะเมื่อสี่ปีที่แล้ว
จิ้นเฉินเหมือนจะรู้สึกตัว ขมวดคิ้วมองมา สายตาของเธอปะทะกับเขาพอดี
เฉียวอันอัน โดนเ้าตัวจับได้คาหนังคาเขา เธอละสายตาหนีด้วยความอึดอัด ทันใดนั้นก็เห็นคนที่ดูลึกลับคนหนึ่ง
ชายคนนั้นสวมเสื้อแจ็กเก็ตขนเป็ด ปิดบังใบหน้าและร่างกายอย่างมิดชิด เขากำลังค้อมตัวเดินไปทางที่จิ้นเฉินอยู่
เฉียวอันอันคิดว่าชายคนนี้แปลกเกินไป สายตาของเธอมองตามเขาไปโดยไม่รู้ตัว
เมื่อเธอเห็นว่าชายคนนั้นอยู่ไม่ไกลจากจิ้นเฉิน จู่ ๆ เขาก็หยิบมีดสปริงออกมาจากแขนเสื้อ ดวงตาของเธอเบิกกว้างทันที
"จิ้นเฉิน ระวัง!" เฉียวอันอัน ะโเสียงดังด้วยความร้อนใจ ร่างกายของเธอวิ่งไปหาจิ้นเฉินทันที
จิ้นเฉินได้ยินเสียงเธอ ก็หันขวับมาเห็นเธอวิ่งมาหาเขาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก
"เกิดอะไรขึ้น?" เขาขมวดคิ้ว รู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย
"จิ้นเฉิน หลบเร็ว มีคนจะฆ่าคุณ!" เฉียวอันอันะโอีกครั้งด้วยความร้อนใจ
สีหน้าจิ้นเฉินเปลี่ยนไปเล็กน้อย แล้วหันหลังกลับก็พบว่า มีชายคนหนึ่งถือมีดพุ่งเข้ามาหาเขาอย่างบ้าคลั่ง
"ไอ้จิ้น แกทำให้ฉันตกงาน วันนี้แกต้องตาย!" ชายคนนั้นยิ้มเหี้ยมโหด เผยให้เห็นั์ตาที่แดงก่ำ
เมื่อเห็นว่าเขายังอยู่ห่างจากจิ้นเฉินอีกสองเมตร เฉียวอันอันสมองว่างเปล่า เธอคว้าแขนของเขาตามสัญชาตญาณ และผลักเขาไปด้านข้าง
'ปัก!' เสียงอาวุธปักเข้าเนื้อดังเข้าโสตประสาท เฉียวอันอันก้มหน้าลงช้า ๆ มองไปที่ท้องของตัวเอง มีดเล่มหนึ่งปักลึกลงไป เืสีแดงสดย้อมเสื้อผ้าโดยรอบ
"เฉียวอันอัน!" ม่านตาของจิ้นเฉินหดลงอย่างฉับพลัน เขาเตะชายคนนั้นออกไป ชายคนนั้นสลบไปทันที
"คุณไม่เป็ไรใช่ไหม?" เฉียวอันอันยิ้มให้เขาอย่างแ่เบา ร่างกายโอนเอน ล้มลงไปข้างหลัง
จิ้นเฉินรับเธอไว้ หัวใจเจ็บแปลบ ดวงตาที่ซับซ้อนทำให้คนอื่นมองไม่ออกว่าตอนนี้เขารู้สึกอย่างไร
สี่ปีก่อน เขาถูกล้อเลียนจากคนทั้งโรงเรียนว่าเป็เด็กยากจน เธอก็รีบออกไปปกป้องเขาโดยไม่ลังเล
ตอนนี้เธอก็ยังคงวิ่งออกมาช่วยเขาโดยไม่ลังเลเหมือนเดิม...
ถ้าเื่ราวในอดีตของเขาไม่คอยเตือนเขา เขาคงจะคิดว่าพวกเขายังคงเป็คนเดิมเมื่อสี่ปีก่อน
"เจ็บจัง..." ใบหน้าของเฉียวอันอันซีดเผือดราวกับโปร่งแสง เหงื่อเย็นทำให้เส้นผมบริเวณหน้าผากและขมับเปียกชุ่ม เืบริเวณท้องยังคงไหลออกมาไม่หยุด ดูน่ากลัวจริง ๆ
"ฉันกำลังจะตายเหรอ?" เธอถามอย่างอ่อนแรง หลับตาลง
เธอรับรู้ได้ว่าพละกำลังของเธอค่อย ๆ หายไป
"ไม่ตายหรอก!" น้ำเสียงของจิ้นเฉินยังคงเ็า แต่มือที่ปิดแผลของเธอกลับสั่นระริก เผยให้เห็นว่าจิตใจของเขาไม่ได้สงบนิ่งเหมือนภายนอก
เฉียวอันอันฝืนเจ็บขยับตัวเล็กน้อย เอนศีรษะพิงอกเขาโดยไม่พูดอะไร
ขมับของจิ้นเฉินกระตุก "ถ้าอยากตาย ก็ขยับตัวต่อสิ"
ได้ยินดังนั้น เฉียวอันอันก็ไม่กล้าขยับอีก และพยายามปรับจังหวะการหายใจของตัวเอง
เมื่อเห็นเธอเชื่อฟังอย่างนี้ สีหน้าของจิ้นเฉินก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย เขาอุ้มเธอขึ้นรถของตัวเองทันที แล้วโทรศัพท์บอกให้ลู่ซานมาขับรถ
ส่วนคนที่ลอบทำร้าย พนักงานรักษาความปลอดภัยของโรงแรมได้ควบคุมตัวเขาไว้แล้ว รอแค่ตำรวจมารับตัวไป
เมื่อมาถึงโรงพยาบาล เฉียวอันอันเสียเืมากเกินไปจนหมดสติ จึงถูกส่งเข้าห้องฉุกเฉิน
ลุงหวังรู้ข่าวก็รีบมาอย่างรวดเร็ว เหลือบมองไฟแดงในห้องฉุกเฉิน จากนั้นก็พุ่งเข้าหาจิ้นเฉินด้วยความโกรธ เพื่อชกเขาสักหมัด
แต่ลู่ซานก็ขวางเอาไว้
"ไอ้หนุ่มตระกูลจิ้น นายบอกฉันมาว่าทำไมคุณหนูของฉันถึงต้องเจ็บตัวอีก?" ลุงหวังถามเสียงขึงขังด้วยสีหน้าแดงก่ำ
แต่จิ้นเฉินกลับขมวดคิ้ว ไม่สนใจเขาเลยสักนิด
ลุงหวังเห็นท่าทีแบบนั้นก็ยิ่งโกรธมากขึ้น หายใจเข้าออกอย่างแรง "ไอ้หนุ่มตระกูลจิ้น ทำไมนายถึงพาแต่ความเ็ปมาให้คุณหนูของฉันตลอด? ั้แ่นายกลับมาอีกครั้ง เธอก็มีแต่าแเต็มตัว นายยังมีความรู้สึกผิดชอบชั่วดีบ้างไหม?"
เขาเฝ้ามองเด็กสาวที่เขาเลี้ยงดูมาั้แ่เล็กจนโต ทุกครั้งที่ออกไปพบผู้ชายคนนี้ เธอก็กลับมาพร้อมกับาแทุกที นั่นทำให้เขาปวดใจอย่างมาก!
จิ้นเฉินเงยหน้าขึ้น สายตาเย็นเยียบจ้องมองลุงหวัง "งั้นทำไมคุณไม่ถามเธอบ้างล่ะว่าตอนนั้นเธอมีความรู้สึกผิดชอบชั่วดีบ้างไหม?"
สี่ปีก่อน เธอเลิกกับเขา เธอไม่รู้ว่าสี่ปีที่ผ่านมาเขาต้องเ็ปแค่ไหน หรือได้รับาเ็แบบไหนบ้าง
"นาย!" ลุงหวังแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง ชี้หน้าจิ้นเฉิน เกือบจะเป็ลมไปตรงนั้น
เห็นท่าไม่ดี ลู่ซานรีบประคองลุงหวังให้นั่งลงบนเก้าอี้ข้าง ๆ แล้วพูดปลอบว่า "ลุงหวังใจเย็น ๆ ก่อนครับ เื่พูดคุยอะไร รอคุณหนูเฉียวตื่นค่อยว่ากันเถอะ"
ลุงหวังหายใจเข้าเล็กน้อย เมื่อสงบสติอารมณ์ลงได้บ้างจึงถามลู่ซานว่า "บอกฉันมา คุณหนูได้รับาเ็ได้ยังไงกันแน่?"
"เื่นี้..."
ลู่ซานหันไปมองจิ้นเฉินอย่างลังเล เมื่อเห็นว่าเขาไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ จึงเล่าเื่ที่เกิดขึ้นให้กับลุงหวังฟัง
เมื่อเล่าจบ เขาก็ถอนหายใจ
การกระทำของเฉียวอันอันในตอนนั้น ทำให้เขายังคงใอยู่จนถึงตอนนี้ เธอกล้าใช้ร่างกายของตัวเองมาบังมีดแทนจิ้นเฉิน เขาไม่รู้เลยว่าเธอเอาความกล้ามาจากไหน
คิดถึงตรงนี้แล้ว ลู่ซานก็แอบมองไปที่จิ้นเฉิน หลังจากเื่นี้ผ่านไป จิ้นเฉินน่าจะปฏิบัติต่อเฉียวอันอันดีขึ้นหน่อยแล้ว?
จู่ ๆ จิ้นเฉินก็ลุกขึ้นยืนตรงหน้าลุงหวัง แต่สีหน้ายังคงเ็า “เื่นี้ผมจะรับผิดชอบ”
"รับผิดชอบ?" ลุงหวังหัวเราะเ็า "แค่คำว่ารับผิดชอบจะชดเชยความเสียหายที่เกิดขึ้นกับคุณหนูของฉันได้เหรอ?"
จิ้นเฉินขมวดคิ้ว หันหน้าไปจ้องมองห้องฉุกเฉินด้วยสายตาหนักแน่น
ประมาณสองนาทีต่อมา พยาบาลคนหนึ่งก็วิ่งออกมาจากห้องฉุกเฉินอย่างรีบร้อน “คนไข้้าเืโดยด่วน ใครมีกรุ๊ปเืบีบ้างคะ?”
ลุงหวังรีบถาม “แล้วเืในคลังเืของคุณล่ะ?”
“ก่อนหน้านี้มีอุบัติเหตุรถชนกันหลายคัน เืกรุ๊ปบีจึงหมดแล้วค่ะ”
"ฉันไปเอง!" ลุงหวังลุกขึ้นยืน
จิ้นเฉินม่านตากระตุก "คนแก่อย่างคุณก็พักผ่อนไว้ดีกว่า อย่าไปทำให้ตัวเองาเ็เข้าล่ะ ผมจะไปบริจาคเืเอง ถือว่าตอบแทนบุญคุณที่เธอช่วยชีวิตผมไว้"
"นายจะใช้วิธีบริจาคเืเพื่อตอบแทนบุญคุณที่คุณหนูช่วยชีวิตนายงั้นเหรอ?" ลุงหวังมองเขาด้วยสายตาโกรธจัด “สิ่งที่นายเรียกว่ารับผิดชอบ มันเป็แบบนี้เหรอ?”
จิ้นเฉินขมับเต้นตุบ ะโเสียงต่ำด้วยความโกรธ "ถ้าคุณอยากให้เธอตายไวขึ้นอีกหน่อย ก็ขวางผมต่อไปเถอะ!"
คราบเืบนตัวพยาบาล บ่งบอกว่าอาการของเฉียวอันอันค่อนข้างร้ายแรง แค่เสียเวลาไปอีกวินาทีเดียว ชีวิตของเธอก็ตกอยู่ในอันตรายแล้ว!
174
