บ่ายวันอาทิตย์ วันหยุดของใครหลายๆ คน แต่ ผม กำลังนั่งเขียนนิยายเื่แรกให้จบอย่างตั้งใจ
อยู่ภายในห้องทำงานของตัวเอง ผมนั่งติดหน้าต่าง กำลังเขียนต้นฉบับที่ใกล้จบอย่างตื่นเต้น..
..หลังจากเขียนจบ ผมนั่งมอง และอ่านตอนจบของเื่นี้อีกครั้ง และกำลังจมกับความคิดกับเื่ของตอนจบนี้
" ถ้าตอนจบเป็แบบอื่น นายจะมีความสุขมากกว่านี้ไหม "....
.... ...ผมนั่งมองหน้าสุดท้ายอยู่อย่างนั้นไปจนมืดโดยไม่รู้ตัว แสงไฟถนนที่ส่องสว่างอย่างสลัว
รถราที่ขับผ่านไปมาอย่างประปราย คนเดินเท้าบนฟุตบาทถนน กับความวุ่นวายในย่านร้านอาหาร
................................ ............. ............... ..........
" ทุกอย่างเวลามองดูแล้วรู้สึกเพลิดเพลินและสบายตาดีจังเลยนะ " ผมคิดอย่างนั้น... ... .มันเหมือนกับนิยายที่ผมเขียนขึ้นมา
ทุกตัวละครมีความรู้สึก เหมือนพวกเขามีชีวิต ดำเนินเื่ราวของตัวเอง ผ่านปลายปากกาของผม
และมีผมที่คอยเติมเต็ม เื่ราวให้ตัวเอกและนิยายของผม ไปให้ถึงตอนจบของมัน
... แต่บางทีแล้ว ผมอาจจะไม่ได้รู้จักและเข้าใจในทุกตัวละคร ของนิยายผมเลยก็ได้ใครจะรู้
*ผมวางปากกาและยืนขึ้น ปิดหนังสือนิยายต้นฉบับ*
.... ในจังหวะที่ปกหลังของนิยายปิดสนิด จู่ๆบนต้นฉบับก็มีจุดดำๆลอยขึ้น ผมแอบงงอยู่เล็กน้อยแต่ก็จ้องมองมันด้วยความสงสัย
มองดูแล้วมันคล้ายกับจุดปากกาเล็กๆ สักพักไม่นานมันก็ขยายเป็หยดหมึก และเริ่มดูดอากาศและสิ่งรอบๆเข้าไป... ... .
......
...
.รวมทั้งผมด้วย
1K
