ปีศาจเฒ่าเหล่าซางเริ่มรู้สึกหงุดหงิดและโกรธเกรี้ยวที่การโจมตีของมันไม่ได้ผลกับหลิวซานเหอ ซึ่งมักจะหลบหลีกได้อย่างชำนาญ ด้วยความเดือดดาล มันยิ่งเพิ่มพูนความรุนแรงในการโจมตีและใช้ความมืดมิดในการหลอกล่อหลิวซานเหอให้ตกอยู่ในอันตราย
ขณะเดียวกัน หลิวซานเหอใช้ความสามารถในการหลบหลีกและกลยุทธ์ในการสร้างข้อได้เปรียบ เขาเริ่มคำนวณท่าทางของปีศาจเฒ่าและหาจังหวะที่เหมาะสมในการโต้กลับ
หลิวซานเหอพยายามหาวิธีการที่สามารถใช้ในการโต้กลับได้ โดยพิจารณาความเคลื่อนไหวของปีศาจเฒ่าและสังเกตพฤติกรรมของมัน เขาใช้ทักษะเกราะภูตเพื่อป้องกันตัวและค่อยๆ หาทางสร้างการโจมตี
ภายในหัวสมองของหลิวซานเหอ การต่อสู้ที่เขาสวมใส่ดาบพิฆาติญญานั้นเป็ภาพที่คมชัดมาก เขาเห็นกระบวนท่าต่างๆ ที่เขาได้ฝึกฝนมาแต่ละท่าดูเหมือนจะเป็การตอบโต้ต่อการโจมตีของปีศาจเฒ่าได้อย่างทันท่วงที ดาบพิฆาติญญาเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระและสวยงาม มันยังคงแสดงถึงความร้ายกาจและความทรงพลังที่ถูกสกัดออกมาแม้จะไม่มีพลังเวท
ในขณะที่ปีศาจเฒ่าเหล่าซางยืนหยัดตั้งรับด้วยความโกรธเกรี้ยว ดวงตาของมันเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ มันพยายามทุกวิถีทางที่จะหาทางทำลายหลิวซานเหอ แต่ความเร็วและความแม่นยำของหลิวซานเหอในการใช้กระบี่ทำให้มันรู้ว่าตัวเองไม่มีโอกาส
“เ้ามนุษย์ เ้าไม่มีพลังเวทแท้ๆ เ้าเอาความแข็งแกร่งมาจากไหนกัน” ปีศาจเฒ่าพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความไม่อยากจะเชื่อเขามีชีวิตอยู่มานานหลายร้อยปีกับไม่เคยพบเหตุการณ์เช่นนี้มาก่อน
การโจมตีของหลิวซานเหอเป็ไปอย่างแม่นยำและรวดเร็ว ดาบพิฆาติญญาตัดผ่านอากาศอย่างน่าทึ่ง แต่ละการเคลื่อนไหวของเขาล้วนเป็การแสดงออกถึงความสามารถที่ฝังลึกในตัวเขา ปีศาจเฒ่าเหล่าซางรู้ดีว่ามันไม่สามารถต้านทานการโจมตีที่รุนแรงและมีพลังนี้ได้อีกต่อไป
ในที่สุด ปีศาจเฒ่าเหล่าซางถูกกระบวนท่าที่สมบูรณ์แบบและทักษะการใช้ดาบที่ละเอียดอ่อนของหลิวซานเหอเอาชนะ
“บ้าที่สุด ชีวิตของข้าจะมาจบสิ้นง่ายๆเช่นนี้ได้อย่างไร เซี่ย เหมยลี่ ข้ารักเ้า ข้าแอบชื่นชม เ้ามาโดยตลอด”
มันส่งเสียงร้องออกมาด้วยความไม่ยินยอมคำพูดสุดท้ายของมันพูดถึงปีศาจสาวที่ตัวของมันนั้นแอบตกหลุมรักแอบตกหลุมรักมานานนับร้อยปี ในที่สุดจิติญญาของปีศาจเฒ่าก็แตกสลายกลายเป็ส่วนหนึ่งของแสงของหมู่ดาวที่อยู่บนท้องฟ้าเขาจะยังคงแอบจ้องมองนางจากสถานที่แสนไกลถึงแม้ว่ามันจะเป็ความรักของเขาฝ่ายเดียวก็ตาม
บรรยากาศที่เย็นะเืและความรู้สึกหนักหน่วงของค่ำคืนนี้ค่อยๆ หายไป ความเงียบสงบกลับคืนสู่ป่า และหลิวซานเหอรู้สึกถึงความสงบและความสง่างามจากชัยชนะที่เขาได้รับ คืนนี้เป็คืนที่หลิวซานเหอได้พิสูจน์ให้เห็นถึงความสามารถและความกล้าหาญของเขา แม้จะไม่มีพลังเวท แต่ความมุ่งมั่นและความทุ่มเทในการฝึกฝนทำให้เขาสามารถเอาชนะอุปสรรคได้
หลิวซานเหอรู้สึกถึงความเร่งด่วนในใจ เมื่อเขานึกถึงไฟราคะที่เซี่ย เหมยลี่ ต้องเผชิญในทุกๆ วัน แสงดาวบนท้องฟ้าเริ่มสว่างมากขึ้น ซึ่งทำให้เขารู้ว่าเวลานั้นใกล้เข้ามาแล้ว
เขาวิ่งด้วยความเร็วเต็มที่ผ่านความมืดของคืน พยายามฝ่าฟันความเหนื่อยล้าและความเ็ปจากการต่อสู้กับปีศาจเฒ่าเหล่าซาง โดยไม่ให้ความรู้สึกแปลกประหลาดหรือการต่อสู้ที่เพิ่งเกิดขึ้นมาหยุดยั้งเขาได้
ตลอดเส้นทางกลับไปที่ถ้ำมายา หลิวซานเหอรู้สึกถึงความมุ่งมั่นและความหวังในหัวใจของเขา เขา้าที่จะอยู่เคียงข้างเซี่ย เหมยลี่ และช่วยเธอให้ผ่าน่เวลานี้ไปให้ได้ แม้ว่าเขาจะรู้ว่าการเผชิญกับไฟราคะนั้นเป็เื่ที่ยากลำบาก แต่เขาก็เชื่อมั่นในความรักและความผูกพันที่เขามีต่อนาง
เมื่อเขาเข้าใกล้ถ้ำมายา เสียงลมพัดผ่านเริ่มเปลี่ยนเป็เสียงระฆังดังที่บ่งบอกถึงความร้อนแรงของไฟราคะที่กำลังจะเกิดขึ้น เขาเห็นแสงสีแดงเรืองรองจากภายในถ้ำ ซึ่งเป็สัญญาณของความรุนแรงที่ใกล้เข้ามา
หลิวซานเหอรีบเข้าไปภายในถ้ำด้วยความกังวลและความมุ่งมั่น เขาเห็นเซี่ย เหมยลี่ อยู่ท่ามกลางแสงไฟที่ร้อนแรง ซึ่งเปล่งประกายความร้อนออกมาจากร่างกายของนาง
เซี่ย เหมยลี่ ที่เห็นหลิวซานเหอรีบเข้ามาใกล้ ร่างกายของนางเต็มไปด้วยแสงไฟราคะที่กำลังเริ่มต้นขึ้น สายตาของนางเต็มไปด้วยความอ่อนล้า แต่เมื่อเห็นหลิวซานเหอเข้ามาใกล้ นางก็มีความหวังและความอบอุ่นในใจ
“หลิวซานเหอ...” นางพูดด้วยเสียงที่แ่เบา แต่เต็มไปด้วยความรู้สึกขอบคุณ
หลิวซานเหอเดินเข้ามาใกล้และยิ้มให้กับนาง “ข้ามาที่นี่ทันเวลาพอดี ข้าจะอยู่เคียงข้างเ้าและไม่ปล่อยให้เ้าต้องเผชิญกับมันเพียงลำพัง”
เขาเข้าไปกอดเซี่ย เหมยลี่ อย่างอ่อนโยนและมั่นคง ใช้ความรักและความอบอุ่นของเขาเพื่อช่วยนางผ่าน่เวลานี้ ความรักของหลิวซานเหอและความมุ่งมั่นที่จะปกป้องนางทำให้เขามีกำลังใจ
ในขณะที่ไฟราคะเริ่มเพิ่มความร้อนแรงขึ้น หลิวซานเหอและเซี่ย เหมยลี่ยืนเคียงข้างกัน การเผชิญหน้ากับไฟราคะเป็การทดสอบที่ยิ่งใหญ่ แต่ความรักและความผูกพันที่พวกเขามีจะเป็แรงผลักดันในการก้าวผ่าน่เวลานี้ไปด้วยกัน
เช้าวันใหม่มาถึง ความรู้สึกของเซี่ย เหมยลี่ แปรเปลี่ยนไปอย่างชัดเจน นางรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงที่ลึกซึ้งในร่างกายของตนเอง บรรยากาศที่อบอุ่นของเช้าวันใหม่ช่วยเพิ่มความรู้สึกสดชื่นให้กับนาง ซึ่งแตกต่างจากความรู้สึกที่ต้องหลีกหนีจากแสงแดดมานานหลายร้อยปี
หลิวซานเหอซึ่งอยู่เคียงข้างเซี่ย เหมยลี่ ขณะนางตื่นขึ้นในเช้าวันนั้น พยายามสังเกตความเปลี่ยนแปลงในนางอย่างใกล้ชิด เขาเห็นความสว่างที่สะท้อนออกจากร่างกายของเซี่ย เหมยลี่ และรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น
“เหมยลี่ เ้าเป็อย่างไรบ้าง?” หลิวซานเหอถามด้วยความเป็ห่วง
เซี่ย เหมยลี่ ยิ้มให้กับหลิวซานเหอ “ข้ารู้สึกว่าตัวข้าสามารถสู้กับแสงตะวันได้แล้ว”
หลิวซานเหอรู้สึกดีใจอย่างลึกซึ้งเมื่อเห็นเซี่ย เหมยลี่ สามารถทนต่อแสงตะวันได้อย่างไม่มีปัญหา ความเปลี่ยนแปลงนี้เป็สัญญาณที่ดีว่าคำสาปร้ายที่ทำให้นางต้องหลีกเลี่ยงแสงแดดมานานหลายร้อยปีเริ่มลดลง
หลิวซานเหอ จับมือของเซี่ย เหมยลี่ อย่างอบอุ่น “เราจะเผชิญหน้ากับทุกสิ่งด้วยกัน”
ทั้งสองเดินไปยังกลางแจ้ง แสงแดดที่อบอุ่นและลมพัดเบาๆ ทำให้พวกเขารู้สึกถึงความสุขและความหวังในชีวิตใหม่ พวกเขามองไปที่อนาคตด้วยความเชื่อมั่นว่าไม่ว่าจะมีอุปสรรคใดๆ มาขวางกั้น
100
