บทที่ 25 เจอเมื่อไหร่จะตีเมื่อนั้น
"เธอ!" โจวอวี่โกรธจนตัวสั่นทั้งร่าง ชี้นิ้วไปที่หลิงเหยา
หลิงเหยาหัวเราะเสียงเย็น "ฉันพูดผิดไปหรือ?"
โจวอวี่มองเห็นเงาคนหนึ่ง แล้วหันมายิ้มประหลาดใส่หลิงเหยา
จากนั้น เธอก็ถอยหลังสองก้าวอย่างโซเซ แล้วนั่งลงกับพื้นด้วยท่าทางใและเ็ป "ฉันรู้ว่าไม่ควรอยู่กับพี่กู้ แต่ฉันรักเขา เธอจะตีฉันก็ตีเถอะ ขอแค่อย่าโทษพี่กู้ก็พอ"
หลิงเหยาทำหน้าเซ็ง และกลอกตาใส่ เธอคิดว่าถ้าหล่อนจะมาทำแบบนี้กับเธอ เธอก็จะไม่ปรานี
"เธอพูดเองนะ" หลิงเหยาก้าวเข้าไปสองก้าว ยกมือขึ้น และฟาดหน้าโจวอวี่อย่างแรง
"เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! เพี๊ยะ!" เสียงตบดังขึ้นโดยไม่ลังเล
โจวอวี่ตกตะลึงกับการโดนตบ สงสัยว่าทำไมหลิงเหยาไม่ทำตามปกติ เธอน่าจะต้องรีบชี้แจงไม่ใช่เหรอ?
"หลิงเหยา เธอกำลังทำอะไร?!" เสียงะโด้วยความโกรธของกู้ฉิงอันดังมาจากด้านหลังหลิงเหยา
หลิงเหยายิ้มเยาะ หยุดมือ และใช้เท้าถีบโจวอวี่ล้มลง แล้วสะบัดมือ พร้อมพูดด้วยความรังเกียจ "หน้าหนาจริง ๆ ตบจนมือฉันเจ็บเลย"
กู้ฉิงอันจับแขนหลิงเหยาแน่น "ทำไมถึงตีเสี่ยวอวี่ล่ะ หล่อนทำอะไรให้เธอโกรธ"
หลิงเหยามองเหยียด ๆ ใส่กู้ฉิงอันแล้วคว้าแขนเขาทันที จากนั้นก็ทุ่มเขาข้ามไหล่อีกครั้ง
กู้ฉิงอันถูกโยนลงพื้นอย่างไม่ทันตั้งตัว ดวงตาเต็มไปด้วยความใ เขาถูกหลิงเหยาทุ่มอีกแล้ว
หลิงเหยาปัดมือ ราวกับเพิ่งทำเื่เล็กน้อย เธอมองลงมาด้วยสายตาดูถูก พร้อมเสียงเยาะเย้ย "ต่อไปก็อยู่ให้ห่างจากฉัน ไม่อย่างถ้านั้นถ้าฉันเจอพวกนายเมื่อไหร่ ฉันจะตีทุกครั้ง เข้าใจไหม?"
"หลิงเหยา เธอเปลี่ยนไปั้แ่เมื่อไหร่ อย่างกับแม่ค้าปากจัดเลย!"
"แม่ค้าปากจัด?" หลิงเหยายิ้มหยันพลางยกเท้าเตะใส่กู้ฉิงอันอย่างรวดเร็วปานสายฟ้า
กู้ฉิงอันไม่คาดคิดว่าหลิงเหยาจะทำร้ายเขา จึงไม่ทันได้ตั้งตัว และถูกเตะเข้าที่หน้าอกอย่างจัง
การเตะครั้งนี้ราวกับะุปืนที่พุ่งออกจากกระบอก กระแทกเข้าที่หน้าอกของกู้ฉิงอันอย่างแรง ทำให้เขาปวดแปลบและแทบหายใจไม่ออก
โจวอวี่มองด้วยความไม่อยากเชื่อ หลิงเหยาหลงรักกู้ฉิงอันมากไม่ใช่หรือ? ทำไมถึงทำร้ายเขาได้? เธอเริ่มสงสัยว่าหลิงเหยาคนนี้ยังเป็คนเดิมอยู่หรือเปล่า?
หลิงเหยามองดูกู้ฉิงอันด้วยความพึงพอใจ
"ไอ้ผู้ชายสารเลว นังผู้หญิงชั่วช้า!" หลิงเหยามองดูทั้งสองคนด้วยสายตาดูถูก แล้วก้าวเท้าไปยังป้ายรถประจำทางที่ทางออกหมู่บ้าน
กู้ฉิงอันมองตามหลังของหลิงเหยาด้วยสายตาซับซ้อน
"พี่กู้ คุณไม่เป็ไรใช่ไหม" โจวอวี่เดินเข้ามาใกล้กู้ฉิงอันด้วยความเป็ห่วง เมื่อครู่หลิงเหยาเตะแรงมาก
"ผมไม่เป็ไร..." กู้ฉิงอันส่ายหน้า ค่อย ๆ ลุกขึ้นจากพื้น เจ็บที่หน้าอกอย่างรุนแรง ทำให้ใบหน้าซีดลงไปอีก
"ให้ฉันพาคุณไปห้องพยาบาลดีไหม อย่าให้กระดูกาเ็"
"ไม่เป็ไร มียาหมักที่บ้าน กลับไปทาหน่อยก็หาย" เขาไม่สนใจความเ็ปเล็กน้อยนี้เลย การาเ็ระหว่างปฏิบัติภารกิจหนักกว่านี้มาก
"แต่ถ้าบาดถึงกระดูกล่ะ เมื่อกี้หลิงเหยาเตะแรงมากเลยนะ" โจวอวี่อยากไปห้องพยาบาล เธอ้าให้หลิงเสวี่ยเม่ยรู้ว่าลูกสาวของเธอชั่วร้ายแค่ไหน ไม่เพียงแต่ตีเธอ แต่ยังตีกู้ฉิงอันด้วย
"ผมรู้ตัวดี กลับกันเถอะ" กู้ฉิงอันก้าวเดินไปยังทิศทางของบ้าน
โจวอวี่กัดฟันอย่างไม่ยอมรับ สายตาเต็มไปด้วยความแค้น ไม่ได้ เธอจะต้องไม่ปล่อยหลิงเหยาไปเด็ดขาด เธอต้องทำให้หลิงเหยาชื่อเสียงเสียหาย ให้ทั้งหมู่บ้านรู้ว่าหลิงเหยาตีพวกเขาเพราะความริษยาที่เธอและกู้ฉิงอันอยู่ด้วยกัน เธอต้องทำลายชื่อเสียงของหลิงเหยาให้เธอแต่งงานไม่ได้ตลอดชีวิต
หลิงเหยาเดินอย่างอารมณ์ดีบนถนนใหญ่ ก้าวเท้าเบา วันนี้เธอตีคู่ชายหญิงเลว ๆ นั้น ทำให้เธอรู้สึกโล่งอกและพึงพอใจอย่างยิ่ง
หลิงเหยาเดินเข้าไปในร้านหัวอี้ถัง เห็นแพทย์แผนจีนชรากำลังนั่งหน้านิ่วคิ้วขมวด
เธอเดินเข้าไปใกล้ "อาจารย์ คุณเป็อะไรหรือคะ?"
เมื่อแพทย์แผนจีนชราเห็นหลิงเหยาก็มองด้วยแววตาเปล่งประกาย "เธอมาได้ยังไง? หรือว่าเจอโสมป่าอีกแล้ว"
วันนั้นโสมป่ารากนั้นถูกคนสำคัญซื้อไป และเมื่อวานคนสำคัญโทรมาขอให้เขาหาโสมป่ารากที่มีคุณภาพเช่นเดิม แต่นั่นเป็โสมป่าอายุร้อยปี เขาจะไปหาได้ที่ไหน
เขาถามเพื่อน ๆ หลายคน ทุกคนบอกว่าไม่มีโสมป่า เขากำลังเป็กังวลเื่นี้
หลิงเหยายิ้มและพยักหน้า ถอดตะกร้าไม้ไผ่ออกจากหลัง หยิบโสมป่าออกมาวางบนเคาน์เตอร์ "คุณลองดูสิคะ"
แพทย์แผนจีนชราเห็นโสมป่า ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น เขาจับโสมป่าอย่างระมัดระวัง ราวกับว่านี่คือของล้ำค่าที่สุดในโลก มองอย่างละเอียดราวกับ้าเห็นรากทุกเส้นอย่างชัดเจน
เขาลูบโสมป่าอย่างแ่เบา ััถึงความละเอียดอ่อน "โสมป่ารากนี้มีอายุอย่างน้อยห้าร้อยปี หากเธอยอมขาย ฉันจะให้หนึ่งแสนหยวน" โสมป่านี้ไม่ใช่แค่รากโสมธรรมดา แต่เป็ของล้ำค่า หากไม่ใช่เพราะคนสำคัญรีบด่วน เขาจะเก็บไว้เองแน่
เพียงได้กลิ่นโสมนี้ เขาก็รู้สึกสดชื่นโปร่งโล่ง หากได้ลิ้มรสสักคำ จะต้องได้ผลดียิ่งกว่ายาบำรุงใด ๆ
"ตกลงค่ะ" หลิงเหยาตอบอย่างเด็ดเดี่ยวและไม่ลังเล คุณภาพโสมป่าเช่นนี้ เธอมีมากมายในมิติพิเศษราวกับขนวัว เพียงแต่หยิบออกมาก็น่าใแล้ว
แพทย์แผนจีนชราดีใจเป็ที่สุด "ร้านของฉันไม่มีเงินสดมากขนาดนี้ เธอตามฉันไปที่ธนาคาร ฉันจะโอนเงินให้เธอ"
"ค่ะ" หลิงเหยาพยักหน้า
"งั้นรอสักครู่ ฉันจะไปหยิบสมุดบัญชี" แพทย์แผนจีนชราวิ่งไปข้างหลังด้วยความตื่นเต้น
ทั้งสองคนมาถึงธนาคาร วันนี้คนต่อคิวที่ธนาคารไม่มากนัก พวกเขาต่อคิวไม่นานก็ถึงตาตนเอง
"เธอมีสมุดบัญชีไหม?" แพทย์แผนจีนชราส่งสมุดบัญชีให้พนักงาน แล้วหันไปถามหลิงเหยา
หลิงเหยาพยักหน้าเล็กน้อย หยิบสมุดบัญชีส่งให้พนักงาน ครั้งก่อนเธอมาฝากเงิน เคยประสบเหตุปล้น หลังจากนั้นเธอก็กลับมาทำสมุดบัญชีใหม่
พนักงานมองทั้งสองคนแวบหนึ่ง แล้วรับสมุดบัญชีของหลิงเหยา
แม้ขณะนี้ยังไม่มีคอมพิวเตอร์ แต่การทำธุรกรรมก็ไม่ช้า เพียงห้านาที สมุดบัญชีของหลิงเหยาก็เสร็จเรียบร้อย
"มีธุระอะไรอีกไหมคะ?" เ้าหน้าที่ถามหลิงเหยาและแพทย์แผนจีนชรา
"สหาย ช่วยโอนเงินหนึ่งแสนให้สาวน้อยคนนี้หน่อย" แพทย์แผนจีนชราพูดกับเ้าหน้าที่
เ้าหน้าที่ใชั่วครู่ แล้วถามย้ำอย่างไม่แน่ใจ "คุณแน่ใจหรือว่าจะโอนหนึ่งแสนให้ท่านนี้ นั่นเป็เงินสองแสนนะคะ ไม่ใช่แค่สิบหยวน ตอนนี้เงินสิบหยวนก็ซื้ออะไรได้หลายอย่าง"
"แน่นอน" แพทย์แผนจีนชราพยักหน้า
"ฉันต้องปรึกษาผู้จัดการสาขาก่อน" เ้าหน้าที่ไม่เคยจัดการเงินก้อนใหญ่แบบนี้มาก่อน จึงรู้สึกลังเลที่จะดำเนินการ
989
