ตื๊อรักนายน้ำแข็ง_End

        กำหนดการของบุรัสกร คืออยู่กับบาร์ธาซ่าร์เพียงแค่หนึ่งอาทิตย์แต่นี่ปาเข้าอาทิตย์ที่สองแล้ว เธอก็ยังคงอยู่กับบาร์ธาซ่าร์ ตั๋วเครื่องบินที่เธอจองเอาไว้ ก็ได้ถูกเลื่อนไป เพราะบาร์ธาซ่าร์บอกว่าอยากให้เธออยู่กับเขา จนกว่าเขาจะเคลียร์งานที่โรงแรมเรียบร้อย ซึ่งเธอเห็นพ้องตามนั้น

        กริ๊งงง...... กริ๊งงง...... กริ๊งงง......

        O_O

        “เซนอล!”

        บุรัสกรกำลังแต่งเนื้อแต่งตัวอยู่ในห้องแต่งตัว เนื่องจากในอีกไม่กี่ชั่วโมงนี้ บาร์ธาซ่าร์จะพาเธอไปเที่ยว เธอได้ยินเสียงโทรศัพท์มือถือ ดังแว่วเข้ามาให้ได้ยิน จึงเดินออกจากห้องแต่งตัวไปที่ห้องนอน

        เธอหยิบโทรศัพท์มือถือ ที่วางอยู่ที่โต๊ะข้างเตียงนอนกว้างขวางหนานุ่มขึ้นมา เห็นรูปและชื่อของบุคคลที่โทรเข้ามา แสดงอยู่ที่หน้าจอโทรศัพท์มือถือ ดวงตากลมโตคู่สวยถึงกับเบิกตากว้าง พร้อมกับเผลอเรียกชื่อบุคคลที่โทรเข้า

        กริ๊งงง...... กริ๊งงง...... กริ๊งงง......

        “..........”

        บุรัสกรมองดูหน้าจอนิ่ง เสียงโทรศัพท์มือถือที่ถืออยู่ในมือก็ยังคงดังติดๆ กัน หากว่าเธอจะไม่รับสายเซนอลเลย ก็กลัวว่าเซนอลจะสงสัย ทั้งเป็นห่วงมากขึ้นกว่าเดิมด้วย ยังไงสายนี้เธอก็จะต้องรับ โดยไม่มีทางหลีกเลี่ยงได้เลย

        “ฮัลโลพี่ชาย ว่ายังไง?”

        “ฮัลโลอลิส นี่ไปเที่ยวอะไรเป็นนานสองนานขนาดนี้นี่ เมื่อไรจะกลับสักที?”

        เซนอลได้ยินเสียงแจ้วๆ ของน้องสาวสุดที่รักดังมาตามสาย ก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง และไม่คิดจะอ้อมค้อมแต่อย่างใด เพราะเป็นห่วงน้องสาวคนนี้เป็นอย่างมาก ก็เจ้าหล่อนบอกเอาไว้ว่าจะไปเที่ยวเพียงหนึ่งอาทิตย์อะนะ แล้วนี่อะไรมันเลยหนึ่งอาทิตย์มาหลายวันแล้ว เจ้าหล่อนก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะกลับอีก

        “ก็แหม...พี่ชาย อลิสยังเที่ยวไม่เสร็จเลยนี่นา จะกลับก่อนได้ยังไงกันล่ะ ไหนๆ ก็มาที่นี่ทั้งทีแล้ว ก็ต้องเที่ยวให้คุ้มๆหน่อยสิ เซนอลไม่ต้องเป็นห่วงอลิสหรอกนะ อลิสดูแลตัวเองได้ เพื่อนก็ดูแลอลิสได้เหมือนกัน”

        บุรัสกรพูดไม่ให้เซนอลซักไซ้ไล่เลียงมากไปกว่านี้ และเพื่อให้เซนอลไม่ต้องเป็นห่วงตัวเธอ ซึ่งเธอไม่น่าเป็นห่วงอยู่แล้ว เพราะเธอโตแล้ว รับผิดชอบตัวเองได้แล้ว ไม่ใช่เด็กเล็กๆแล้ว ที่จะต้องให้พ่อแม่ พี่ชายมาค่อยเป็นห่วง อีกอย่างเธอก็มีบาร์ธาซ่าร์อยู่ด้วยทั้งคน ยังไงเสียเขาดูแลเธอได้อยู่แล้ว

        “ที่บอกว่าเพื่อนดูแลได้ เพื่อนน่ะใคร? ผู้ชายหรือผู้หญิง? ชื่ออะไร? แล้วเขาไม่ทำการทำงานหรือยังไง? ถึงพากันเที่ยวได้นานอย่างนี้”

        เซนอลถามมาตามสายแบบรัวๆ อย่างคนที่กำลังสงสัยเป็นอย่างมาก เพราะในวัยของบุรัสกรเป็นวัยที่จะต้องทำงานทำการแล้ว เพื่อนๆของเธอนั้นก็ด้วยเหมือนกัน จะต้องทำงานทำการบ้างสิ แต่ที่บุรัสกรเที่ยวได้อย่างนี้ ก็เพราะมีพี่ชายอย่างเซนอลนี่ยังไงล่ะ ที่คอยทำงานแทนให้ตลอด น้องสาวอย่างบุรัสกรจะไปเที่ยวกี่วันก็ย่อมได้

        “ทำไมพี่ชายจะต้องถามเยอะอย่างนี้ด้วยล่ะ เพื่อนคนนี้พี่ไม่รู้จักเขาหรอก แต่อลิสรับรองได้ว่าเขาดี ดูแลอลิสได้”

        ขณะที่เธอพูดอยู่กับเซนอล ประตูห้องนอนเปิดออก บาร์ธาซ่าร์เดินอาดๆ เขามาภายในห้อง ทันได้ยินบุรัสกรพูดบอกว่าเขาเป็นเพื่อนพอดิบพอดี เขาไม่ได้พูดอะไรออกมา ทำเพียงแต่มองสบประสานสายตากับดวงตากลมโตคู่สวย แล้วเดินเข้ามาสวมกอดเธอเอาไว้

        แต่ไม่ใช่เพียงแค่กอด เขายังก้มหน้าลงไปซุกไซ้ที่ซอกคอระหงหอมกรุ่น ทั้งมือใหญ่ทำการลูบไล้ไปตามเนื้อตัวของบุรัสกรด้วย ทำให้ร่างบางสยิว วาบหวาม มือเรียวเล็กรีบยึดจับมือใหญ่เอาไว้ ทั้งดวงตากลมโตคู่สวยมองเขาด้วยสายตาดุๆ อย่างเป็นการห้ามปรามการกระทำของเขา

        “อุ๊ยยย!!!!!!......”

        “เป็นอะไรอลิส?”

        บุรัสกรเผลออุทานออกมา ขณะที่ขนอ่อนลุกซู่ชูชันขึ้นมาทั่วทั้งตัว เมื่อมือใหญ่ที่ห้ามปรามเอาไว้ ถลกเสื้อคลุมขึ้น เพื่อลูบไล้ขาเรียว ทำให้เซนอลต้องร้องถามมาตามสาย ด้วยความเป็นห่วง กลัวว่าจะเกิดอะไรไม่ดีกับน้องสาวสุดที่รัก

        “ปะ เปล่า ไม่มีอะไร......”

        บุรัสกรรีบพูดด้วยน้ำเสียงสั่นๆ พยายามขืนตัวออกจากการโอบกอดของบาร์ธาซ่าร์ ออกมาได้ก็เดินหนีห่างออกไปจากเขา แต่มีหรือที่เขาจะยอม ยังคงเดินตามไปติดๆ และเข้าสวมกอดร่างบางเอาไว้หน้าตาเฉย ถึงเธอจะส่งสายตาดุๆให้ไปยังไง เขาก็ยังทำหน้าซื่อตาใส ไม่สนใจเลยสักนิด

๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔