หนึ่งพฤกษาหมื่นกระบี่ (一木化万剑 - Yī Mù Huà Wàn Jiàn)

ตอนที่ 97: เสียงสะท้อนจากภายนอก และเงื่อนงำที่ยังไม่คลี่คลาย

ภายในโพรงถ้ำหลังม่านน้ำตก, แสงสลัวจากเห็ดราเรืองแสง (发光菌类) อันเจี้ยนหลินปักไว้ตามผนังหิน สั่นไหวตามกระแสลมเย็นชื้นอันพัดลอดผ่านม่านน้ำ. กลิ่นดินเก่า, กลิ่นอับของศิลาผุ, และสุคนธรสจางๆ แห่งพฤกษาโบราณผสมปนเป, ก่อเกิดบรรยากาศอันทั้งสงบและอึดอัดในคราวเดียวกัน.

เจี้ยนหลินยังคงนั่งขัดสมาธิอยู่มุมหนึ่ง, ดวงตาปิดสนิท, ทว่าการหยั่งรู้ถึงพฤกษา (草木之触) แผ่ขยายออกไปอย่างเงียบงัน, ตรวจสอบทุกการเคลื่อนไหวและทุกลมหายใจในรัศมี. พลังปราณ (灵气) ขั้นหลอมรวมปราณระดับเจ็ดอันมั่นคงขึ้น ไหลเวียนอย่างราบรื่น, ค่อยๆ ฟื้นฟูเรี่ยวแรง.

ห่างออกไปไม่กี่จั้ง (丈), สตรีในอาภรณ์สีเขียวอ่อนอันขาดวิ่นและเปรอะเปื้อน, บัดนี้เริ่มจะรู้สึกตัวขึ้นบ้างแล้ว. นางยังคงอ่อนล้าอย่างหนักจากการต่อสู้และการถูกผนึกพลัง, ดวงตาอันเคยปิดสนิทด้วยความอ่อนเพลียค่อยๆ ปรือขึ้นอย่างยากลำบาก, มองเห็นภาพเบื้องหน้าพร่าเลือน. ความทรงจำอันเลวร้ายและความเจ็บปวดเริ่มจะถาโถมกลับเข้ามา.

‘นางเชลยผู้สูงศักดิ์...หรือบางทีอาจจะเป็นเพียงบุปผาพิษอันรอวันเบ่งบานในมือข้า.’ ความคิดนั้นแฝงรอยยิ้มเย้ยหยันอันมองไม่เห็นในใจเจี้ยนหลิน. ‘ความแค้นของนางนั้นรึ? ก็ดุจปุ๋ยชั้นดีอันรอวันให้ข้าเก็บเกี่ยวผลประโยชน์...แต่ระวังหน่อยก็ดี บุปผาพิษบางชนิดก็มีหนามอันแหลมคมซ่อนอยู่ใต้กลีบอันงดงามเสมอ. และดูเหมือนว่า... "ผู้ชม" ของเราในวันนี้ อาจจะมิได้มีเพียงข้ากับนางเสียแล้วกระมัง.’

เขาลืมตาขึ้นช้าๆ, มิได้มองไปยังสตรีผู้นั้นในทันที, หากแต่กลับเพ่งสมาธิไปยังม่านน้ำตกอันเป็นทางเข้าออกเพียงหนึ่งเดียวแห่งโพรงถ้ำนี้. การหยั่งรู้ถึงพฤกษาของเขาอันแผ่ขยายออกไปนั้น, รับรู้ได้ถึงการสั่นไหวอันผิดปกติแห่งพลังงานในอากาศภายนอก. มันมิใช่การสั่นไหวจากธรรมชาติ, หากแต่เป็นไอพลัง (气息) อันไม่คุ้นเคยและแข็งแกร่งอย่างน่าประหลาด, กำลังเคลื่อนที่เข้ามาใกล้บริเวณนี้อย่างรวดเร็ว!

สตรีปริศนาครั้นเมื่อได้สติเต็มที่, และเห็นเจี้ยนหลินนั่งอยู่ไม่ไกล, ความโกรธแค้นก็พลันปะทุขึ้นมาอีกครั้ง. ยิ่งเมื่อนางเหลือบไปเห็น "ถุงผ้าปักลายบุปผา" อันสำคัญของนางวางอยู่ข้างกายเจี้ยนหลิน, ดวงตาของนางก็ยิ่งลุกโชนด้วยโทสะ!

"เจ้า...เจ้าคนสารเลว!" สุรเสียงแหบพร่าของนางตวาดลั่น. "นั่นมันของสำคัญของข้า! คืนมันมานะ!" นางพยายามจะดิ้นรนลุกขึ้น, แต่พลังพฤกษาอันพันธนาการนางอยู่ก็รัดแน่นขึ้น.

เจี้ยนหลินยังคงนิ่งเฉย, แต่สายตาของเขากลับเหลือบมองไปยังม่านน้ำตกเป็นระยะ. เขายกถุงผ้าใบนั้นขึ้นพิจารณาอย่างช้าๆ. "ถุงผ้าใบนี้...ดูเหมือนจะมีความสำคัญกับพวกท่านมากสินะ." เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ. "สิ่งที่อยู่ภายในนี้...มันคือสิ่งใดกันแน่, ถึงกับทำให้พวกท่านต้องเสี่ยงอันตรายถึงเพียงนี้? หรือว่า...มันเกี่ยวข้องกับ 'นายท่าน' อันพวกท่านกล่าวถึง?"

สตรีผู้นั้นหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ. "มันไม่เกี่ยวกับเจ้า, ไอ้เด็กเหลือขอ! เจ้าไม่มีสิทธิ์ที่จะรู้! คืนของของข้ามา, แล้วข้าอาจจะพิจารณาให้เจ้าตายอย่างสบายหน่อย!" นางยังคงมั่นใจใน "ศิษย์พี่" ของนาง. 'อีกไม่นาน...ศิษย์พี่จะต้องตามกลิ่นอายพลังของข้ามาถึงที่นี่ได้อย่างแน่นอน! ถึงเพลานั้น...เจ้าเด็กนี่จะต้องตายอย่างอนาถ!' ทว่า...ในแววตาอันลุกโชนด้วยความแค้นนั้น, กลับมีประกายแห่งความ "ลังเล" และ "ความขัดแย้ง" บางอย่างวูบผ่านไปชั่วขณะ. 'หาก...หาก "คำทำนาย" นั้นเป็นจริง...การกระทำของพวกเรา...มันถูกต้องแล้วหรือ?' ความคิดนั้นผุดขึ้นในใจนางแวบหนึ่ง ก่อนจะถูกความโกรธและความภักดีต่อนายท่านกลบหายไป.

‘โอ้...ช่างเป็นข้อเสนออัน "เมตตาปรานี" เสียนี่กระไร. หากข้าคืนของให้ แล้วนางจะปล่อยให้ข้าตายอย่างสบายๆ...ช่างน่า "ซาบซึ้ง" ในความใจกว้างของนางเสียจริง.’ ความคิดในใจของเจี้ยนหลินยังคงเยือกเย็นและแฝงความประชดประชัน. ‘ดูเหมือนว่านางจะยังมิเข้าใจสถานการณ์ของตนเองดีนัก...หรือบางที, ความโกรธอาจจะทำให้สติปัญญาของนาง "พักร้อน" ไปชั่วคราว. แต่ที่น่าสนใจกว่าคือ... "แขก" อันกำลังจะมาเยือนข้างนอกนั่นต่างหาก.’

"ข้าอาจจะไม่มีสิทธิ์ที่จะรู้" เจี้ยนหลินกล่าวตอบ, น้ำเสียงยังคงราบเรียบ. "แต่ในเมื่อบัดนี้...มันอยู่ในมือของข้า, ข้าย่อมมีสิทธิ์ที่จะ 'ตัดสินใจ' ว่าจะทำอย่างไรกับมันมิใช่หรือ?" เขาลองส่งกระแสพลังธาตุพฤกษาเข้าไปในถุงผ้าอีกครั้ง, คราวนี้เขาเพ่งสมาธิไปที่ "เมล็ดพันธุ์รากวิญญาณ" สีดำอันอยู่ภายใน.

ทันใดนั้น! "ขาวน้อย" (小白) อันซุกอยู่ในอกเสื้อของเขาก็พลันสั่นสะเทือนเล็กน้อย! พร้อมกันนั้น, สตรีปริศนาก็เบิกตากว้างขึ้นอีก, สีหน้าของนางแปรเปลี่ยนจากความโกรธแค้นเป็นความตื่นตระหนกและไม่อยากจะเชื่ออย่างสุดขีด!

"มะ...เป็นไปมิได้! เจ้า...เจ้ามี 'สิ่งนั้น' อยู่กับตัวด้วยรึ!?" นางอุทานออกมาด้วยน้ำเสียงอันสั่นเทา, จ้องมองไปยังอกเสื้อของเจี้ยนหลินอย่างมิวางตา.

เจี้ยนหลินขมวดคิ้วเล็กน้อย. ‘สิ่งนั้น? นางหมายถึงขาวน้อยงั้นรึ? หรือว่า...ขาวน้อยจะมีความเกี่ยวข้องกับเมล็ดพันธุ์รากวิญญาณนี้? ช่างเป็นเรื่องอัน "น่าปวดหัว" ขึ้นเรื่อยๆ เสียจริง. และดูเหมือนว่า "แขก" ของเราจะมาถึงเร็วกว่าที่คิดเสียแล้ว.’

เขายังมิทันจะได้เอ่ยคำใด, สตรีผู้นั้นก็พึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงอันแผ่วเบาและเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง. "จบสิ้นแล้ว...ทุกอย่างจบสิ้นแล้ว...หาก 'เมล็ดพันธุ์' ตกไปอยู่ในมือของคนนอกเผ่า...และยังมี 'ผู้พิทักษ์' อยู่ด้วย... 'คำทำนาย' นั้น..." นางหยุดพูดกะทันหัน, แววตาฉายแววสับสนและหวาดหวั่น. 'หรือว่า...นี่คือชะตากรรมอันมิอาจหลีกเลี่ยง? ผู้พิทักษ์...ปรากฏตัวแล้วจริงๆ หรือ?' นางครุ่นคิด, ความหวังริบหรี่ในใจของนางเริ่มจะสั่นคลอน.

ในจังหวะเดียวกันนั้นเอง! การหยั่งรู้ถึงพฤกษาของเจี้ยนหลินก็รับรู้ได้ถึงไอพลังอันแข็งแกร่งนั้นได้ "หยุด" อยู่บริเวณด้านนอกม่านน้ำตกแล้ว! มันมิได้มีเพียงกลิ่นอายเดียว, หากแต่มีหลายกลิ่นอายอันแตกต่างกัน, ทว่าหนึ่งในนั้นกลับโดดเด่นและทรงพลังอย่างยิ่งยวด! พลังงานนั้น...มันหนักหน่วงและกดดัน...จนทำให้เขานึกถึงราชินีตะขาบผลึก (晶石蜈蚣女王) อันเขาเพิ่งจะหนีรอดจากเงื้อมมือของมันมาได้อย่างหวุดหวิด!

"ขาวน้อย" พลันส่งเสียง "คิกๆ" แหลมเล็กออกมาจากอกเสื้อของเจี้ยนหลินอย่างต่อเนื่อง, ขนสีขาวนวลของมันลุกชันขึ้นเล็กน้อย, มันกำลังเตือนภัยอย่างชัดเจน!

เจี้ยนหลินลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว, แววตาอันเคยเยือกเย็นบัดนี้เต็มไปด้วยความตื่นตัวและความเคร่งเครียดถึงขีดสุด! เขามองไปยังม่านน้ำตกอันยังคงไหลรินอย่างสงบ, แต่เขารู้ดีว่าเบื้องหลังความสงบนั้น...มีพายุลูกใหม่กำลังจะก่อตัวขึ้น!

‘คนนอกเผ่า? ผู้พิทักษ์? คำทำนาย? โอ้...ดูเหมือนว่าข้าจะบังเอิญไป "สะดุด" เข้ากับเรื่องราวอัน "ยิ่งใหญ่" เกินตัวเสียแล้วกระมัง. ช่างเป็น "โชคชะตา" อันน่า "สรรเสริญ" เสียนี่กระไร ที่มักจะนำพาแต่เรื่อง "สนุกๆ" มาให้ข้าเสมอ. แต่ "แขก" อันมาเยือนคราวนี้...กลิ่นอายพลังของมัน...มันมิด้อยไปกว่าราชินีตะขาบผลึกตนนั้นเลยแม้แต่น้อย! บัดซบเอ๊ย! นี่ข้าจะต้องหนีหัวซุกหัวซุนอีกแล้วรึ!?’ ความคิดนั้นแฝงความเหนื่อยหน่ายระคนความตึงเครียดอย่างเห็นได้ชัด. ‘การ "สนทนา" กับเชลยผู้นี้คงจะต้อง "พักไว้ก่อน" เสียแล้ว...บัดนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการเอาชีวิตรอดจาก "ผู้มาเยือน" อันมิมิได้รับเชิญท่านนี้ต่างหาก!’

เงาร่างตะคุ่มๆ ของใครบางคนเริ่มจะปรากฏขึ้นเลือนรางอยู่เบื้องหลังม่านน้ำตกนั้น...อาภรณ์อันสวมใส่ดูจะปักด้วยลวดลายแห่งเถาวัลย์สีเงินอันเลื้อยพันอย่างประหลาด...พร้อมกับไอพลังอันแตกต่างและน่าเกรงขาม, ประหนึ่งรากไม้โบราณที่หยั่งลึกลงไปในแก่นปฐพี, กำลังจะสำแดงตน!

(จบตอนที่ 97)