รักพิษรัก เขียนโดย สลักกานต์

นิยายพิสูจน์คุณค่าแห่งรัก   รักพิษรัก   เขียนโดย  สลักกานต์

ตอนที่ ๒๒

        จนอีกคนยิ้มออก  “ไม่หรอก ใครจะมาว่านพ หือ?” 

        “ก็.. ”  แล้วนพก็คิดว่า เขาไม่พูดน่าจะดีกว่า

        ณัฐกนกเข้าใจดี  “เขนน่ะ.. เป็๲คนดุ แต่เขารักพี่มากเขาจะไม่ทำอะไรที่ทำให้พี่ไม่สบายใจ”  พี่นัทของนพ พลางลูบผมชายคนรักไปด้วย  “นพควรทำให้เขนเห็นว่า นพคือดวงใจของพี่ เท่านั้น..เขนก็จะไม่ทำอะไรนะเลย”  

        “เค้าจะไม่หึงนะเหรอครับ?”  

        “ถ้าเค้าหึงนะ เค้าคงอกแตกตายไปหลายปีแล้ว”  

        คำพูดพี่นัท ทำให้นพนิตสบายใจได้แค่แป๊บเดียว ..

        แต่พอนพคิดออกว่า.. อีกความหมายที่ซ่อนในคำพูดนั้นก็คือ.. พี่นัทของเขาคงมีคนรักแบบนพมานับคนไม่ถ้วนแล้ว

        พอคิดได้อย่างนั้น.. คนน้องก็หน้าสลดลงทันที!! 

        จนคนพี่แปลกใจ..!!

        “มีอะไรเหรอ?”  คนพี่ถาม

        คนน้องคิดไปมา ..ประมาณว่าเขาควรจะพูดดีหรือไม่?..

        แต่สุดท้าย.. ความอยากรู้ก็ชนะคนน้องจึงพยายามเรียบเรียงคำถามให้เบาที่สุด  “แสดงว่า.. พี่นัทเคยมี.. คนรัก ที่ทำให้คุณเขนหึง มาหลายคนแล้ว..เหรอครับ?” 

        ทั้งน้ำเสียง ทั้งความหมายในคำพูดที่นพนิตพูดออกไป  ล้วนทำให้พี่นัทของเขารู้สึกไปอีกตั้งมากมาย   “แต่.. นพคือคนที่พี่รักที่สุดนะ”   พูดจบคนพี่ก็โอบกอดคนน้องไว้ในอ้อมแขน   “นพคือคนแรกและคนเดียวที่พี่พาเข้าไปอยู่ในบ้านพี่นะ”  

        .. ไม่จริง!! .. นพนิตแย้งในใจ ..อย่างน้อย พ่อลม ก็คนหนึ่งล่ะ ที่เคยเข้าไปกินไปนอนในห้องแสงอุทัย ..

        เอ๊ะ!! นี่เรากำลังหึงพ่อตัวเองเหรอนี่?..

        เพราะนพนิตจมอยู่กับความคิดตนเองเขาจึงนิ่งเงียบในอ้อมแขนของณัฐกนก

        คนพี่คิดว่าคนน้องยังงอนอยู่   “นพเป็๲รักสุดท้ายที่พี่รักที่สุดน้า”   

        “ครับ”  นพนิตตอบเสียงเบาๆ  สิ่งที่พี่นัทพูด จะทำให้ในใจนพนิตอิ่มเอิบขึ้นแต่นพก็ไม่อาจล่วงรู้เลยว่า.. ในใจพี่นัทยังมีความลับใดที่ซ่อนอยู่อีก  

        รถจอดนิ่งพอดี

        “ถึงละ”  คนพี่บอกคนน้อง  “พี่ไปทำงานก่อนนะ”  แล้วเขาก็กอดจูบนพนิดอีก  

        จนได้ยินเสียงเปิดประตูรถ   

        พี่นัทของเขาจึงจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยแล้วก้าวออกจากรถไป  

        นังบุษปิดประตูรถแล้วกลับไปขับรถเข้าไปจอดที่ลานจอดรถส่วน วี ไอ พีแล้วมันก็เปิดช่องหน้าต่างตรงกลางรถ เพื่อให้ส่วนคนขับสามาถพูดคุยกับส่วนคนนั่งได้   “คุณนพขาบุษขอเอกสารค่ะ บุษจะเอาไปถ่ายเอกสารไปใหคุณเขน”  

        นพนิตยื่นให้ 

        “คุณนพรอในรถนะคะ บุษจะเปิดแอร์ไว้ให้ อ้อ..ที่ตู้เย็นมีเครื่องดื่มค่ะและที่กล่องนี่ป้าอี๊ดเตรียมของกินเล่นมาให้ด้วยนะคะ”  

        “ขอบใจมาก”  

        นังบุษยิ้มให้นพนิตอย่างเป็๲มิตรแล้วก็ออกจากรถไป 

        เมื่อนพนิตอยู่ในรถคนเดียวเขาเปิดมือถือดูข้อความต่างๆ เช็คงานต่างๆแล้วเขาก็เปิดตู้เย็นหยิบน้ำดื่มออกมาดื่ม แล้วก็เปิดนั่นเปิดนี่ดูนพพบอีกช่องลับช่องหนึ่ง ซึ่งพี่นัทใส่ทั้งถุงยาง ทั้งเจลหล่อลื่นเอาไว้  นพหยิบออกมาดู

        แล้วสายตาเค้าก็เห็นรูปเก่าๆ ใบหนึ่ง มันอยู่ด้านล่างสุดของช่องลับ   นพนิตหยิบรูปนั้นออกมาดูเป็๲ภาพพี่นัทของเขากอดกับชายหนุ่มหน้าตาดีคนหนึ่ง

        ใบหน้าของคนทั้งสอง..มองยังไงก็รู้ว่าเป็๞คนรักกัน

        นพมองใบหน้าชายหนุ่มคนนั้นอย่างเพ่งพินิจ ..

        นั่น.. พ่อลมนี่ !!

        นพพลิกดูหลังรูป ที่ด้านหลังรูปมีข้อความ

        .. ลมคือชีวิตของนัท

        .. .. .. หากขาดลมไป

        .. .. .. .. .. นัทคงขาดใจตาย

        .................. นัทของลม

        พี่นัทคือคนรักของพ่อ .. แล้ว.. ทำไม..ทำไมพ่อต้องส่งเรามาหาพี่นัท? .. ทำไมพ่อถึงอยากให้พี่นัทรักเราและอยากให้เรารักพี่นัท .. ทำไม?

            ต้องถามพ่อลมให้รู้เ๱ื่๵๹   นพนิตบอกตัวเองเขาใช้มือถือถ่ายรูปใบนันไว้ทั้งด้านหน้าและด้านหลัง แล้วก็เก็บมันไว้ที่เดิมเอาซองถุงยางและซองเจลหล่อลื่นทับๆ มันไว้ให้ใกล้เคียงเดิมที่สุด 

            ไม่นานนังบุษก็กลับมาพร้อมซองเอกสาร แล้วมันก็พา ‘คุณนพ’ ของมันไปธนาคารเพื่อเปิดบัญชีตามที่เขนสั่งมันมา

            “เสร็จธุระแล้วคุณนพอยากไปที่ไหนต่อมั้ยคะ”  

            “กลับบ้านดีกว่าบุษ” 

            “ค่ะ” 

            ยัยบุษขับรถมาจอดเทียบที่บันใดหน้าบ้านแล้วก็เปิดประตูในนพนิตลง  นพไม่ลืมที่จะขอบคุณมัน และขอบคุณป้าอี๊ดที่มายืนรอต้อนรับ  

        แม้ยัยบุษกับป้าอี๊ดบอกไม่ต้อง   แต่นพนิตเลือกบอกว่า   “นพจะทำทุกครั้งที่พี่นัทไม่เห็นอย่าห้ามนพเลย”  ทั้งสองจึงไม่ห้ามนพนิตอีก  

            เมื่อยัยบุษแยกตัวไปขับรถเข้าที่จอดเพื่อรอออกไปรับ ‘คุณนัท’ ใน๰่๭๫เย็น   ป้าอี๊ดก็เดินเข้าตัวบ้าน   นพนิตเลือกเดินตามป้าอี๊ดไปจนทัน   “ป้าอี๊ดครับ ป้าอี๊ด”  

            “น้องนพมีอะไรจะใช้ป้าหรือคะ”  

            “นพไว้ใจป้าอี๊ดได้.. ใช่ไหมครับ”  

            ป้าอี๊ดมองเด็กหนุ่มหน้าเจื่อนๆ   “เอ่อ.. ทำไมถามป้าอย่างนั้นล่ะคะ”  

            “นพมีคำถามอยากถามป้าครับแต่.. มันจะเป็๞ความลับระหว่างเรา ใช่ไหมครับ”  นพเลือกใช้คำพูดถามป้าอี๊ด เพื่อสังเกตอาการของเธอ

            “ถ้า..ไม่มีอันตราย หรือไม่ต้องบอกคุณหนู ป้าก็เก็บความลับได้นะคะ” 

            นพนิตยิ้มให้   “ไม่มีอันตรายอะไรไปถึงพี่นัทครับและพี่นัทก็น่าจะรู้อยู่แล้ว” 

            “ถามป้ามาได้ค่ะ”  

            “ใครเคยมาพักที่ห้องแสงอุทัยครับ”   นพนิตถามง่ายๆ ใช้คำธรรมดา ไม่มีลีลาอะไรแปลกใหม่

            แต่ป้าอี๊ดหน้าถอดสีทันที   “เอ่อ.. ไม่มีนี่คะ”  

            “นพหมายถึงเมื่อหลายปีก่อนนะครับ”  

            ป้าอี๊ดกระสับกระส่ายไปมามีพิรุธจนนพนิตแน่ใจว่าเธอรู้   “เอ่อ..ป้า...” 

            “คนชื่อลมใช่ไหมคับ” 

            ป้าอี๊ดถึงกับเข่าอ่อนทรุดตัวลงนั่ง!! 

            “ป้าอี๊ดครับ”   นพนิต๻๷ใ๯!!

        “น้องนพไปถามคุณหนูเองเถอะค่ะป้าจะไม่บอกเธอว่าคุณถามเ๱ื่๵๹นี้กับป้า”  พูดจบป้าอี๊ดก็เดินจากเขาไป

        นพนิตมองตามป้าอี๊ดไป  ด้วยกิริยาอาการของป้าอี๊ดทำให้เด็กหนุ่มมั่นใจว่าพ่อเขาเคยอยู่ที่นี่   นพนิตรีบขึ้นไปชั้นบนของตัวบ้าน   เขาเข้าไปในห้องทำงานของณัฐกนกและออนไลน์คอมพิวเตอร์  

        นพนิตเปิดเฟสบุ๊คที่หน้าต่างแรกบนจอคอมพิวเตอร์แต่ก็ได้เช๊คข้อมูลอะไรในเฟสบุ๊คแล้วเขาเปิดหน้าต่างที่สองเข้าสู่โปรแกรมที่เขาส่งรับอีเมล์กับพ่อเขา

        แต่ที่นพนิตไม่รู้เลย ก็คือภาพที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ของเขามันก็ไปปรากฏที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่โต๊ะทำงานของณัฐกนก และหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่โต๊ะทำงานของเขนอีกสองที่

        ทั้งณัฐกนกและเขนจึงเห็นภาพหน้าต่างทั้งสองที่นพนิตเปิดขึ้น

.....

            พ่อ  

            พ่อเป็๞คนรักของพี่นัท

            แล้วพ่อให้นพมาหาพี่เค้ามาอยู่กับพี่เค้าทำไม?

.....

            แล้วนพนิตก็กดส่งอีเมล์นั่นไปหาพ่อของเขาระหว่างรอคำตอบ นพก็เดินที่ห้องนอนของตน ถอดเสื้อผ้าออกจนหมดสิ้นและทั้งตัวลงนอนบนเตียงที่แสนนุ่ม แอร์เย็นฉ่ำ

            แต่ทั้งณัฐกนกและเขนที่รอคำตอบอยู่อีกมุหนึ่งทั้งสองกระวนกระวายจนแทบไม่เป็๞อันทำอะไร เพราะคำตอบที่จะมาจากอีเมล์นั่น

        อาจจะส่งผลต่อชีวิตและอนาคตของพวกเขามากมาย

        จนมิอาจคาดเดาได้   

จบตอน๒๒