หลังจากเหตุการณ์ "บทเรียนขี่อูฐ" ในห้องพักของคาลิคเมื่อวานนี้ ข้าก็รู้สึกผิดในใจที่ไม่มีเวลาพาเหม่ยซินไปเที่ยวเล่นข้างนอกเลย ข้าดีใจที่คาลิคอาสาช่วยสอนภรรยาของข้าในสิ่งที่เธอสนใจ
เช้านี้ คาลิคมาหาข้าด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกระตือรือร้น
"นายท่านจื่อเหวิน" คาลิคกล่าวด้วยรอยยิ้มกว้าง "ข้าคิดว่าคุณผู้หญิงของท่านมีความก้าวหน้าอย่างมากในการเรียนขี่อูฐ แต่การเรียนในห้องนั้นไม่เพียงพอ ข้าคิดว่าถึงเวลาแล้วที่เราจะต้องออกไป 'บทเรียนภาคสนาม' กัน"
"บทเรียนภาคสนาม?" ข้าถามด้วยความสนใจ
"ใช่ครับ" คาลิคอธิบาย "การขี่อูฐจริงๆ นั้นแตกต่างจากการจำลองมาก เราต้องออกไปัักับสภาพอากาศจริง ลมจริง และการเคลื่อนไหวของอูฐจริงๆ ข้าจะพาคุณผู้หญิงไปที่เนินทรายนอกเมือง ที่นั่นมีสภาพแวดล้อมที่เหมาะสมที่สุดสำหรับการฝึก"
ข้าเห็นด้วยกับความคิดของเขาอย่างยิ่ง "ดีเลยท่านคาลิค ข้าขอขอบคุณท่านมากที่ช่วยดูแลเหม่ยซิน"
"เป็เกียรติของข้าครับ" คาลิคตอบ "แต่มีข้อแม้เล็กน้อยครับ นายท่าน"
"ข้อแม้อะไรหรือ?"
"เนื่องจากคุณผู้หญิงยังไม่เคยขี่อูฐจริงๆ และอูฐเป็สัตว์ที่สูงใหญ่และเคลื่อนไหวไม่เหมือนม้า ข้าจำเป็ต้อง 'นั่งคู่' ไปกับเธอเพื่อประคองและสอนการทรงตัวอย่างใกล้ชิด และเพื่อจำลองสภาพอากาศร้อนของทะเลทรายจริงๆ ข้าจะขอให้คุณผู้หญิง 'ไม่ใส่เอี๊ยมตัวใน' และใส่เพียงเสื้อตัวในบางๆ เท่านั้น เพื่อให้เธอได้ัักับความร้อนและลมอย่างเต็มที่ ซึ่งเป็ส่วนสำคัญของบทเรียน"
ข้าฟังแล้วก็รู้สึกสงสารเหม่ยซิน แต่ก็เข้าใจในความจำเป็ของบทเรียน
"ได้สิท่านคาลิค" ข้าตอบ "ข้าเชื่อใจท่าน"
ข้าตัดสินใจที่จะขี่ม้าตามไปดูห่างๆ ข้าอยากเห็นเหม่ยซินมีความสุขกับการเรียนขี่อูฐ และข้าก็อยากให้กำลังใจเธอจากระยะไกล
เมื่อขบวนคาราวานเคลื่อนตัวออกจากเมือง ข้าขี่ม้าตามไปข้างหลังอย่างระมัดระวัง ไม่อยากไปใกล้เกินไปจนจะรบกวนการเรียนการสอน แต่ก็ไม่ไกลเกินไปจนจะช่วยเหลือไม่ทัน
ข้าเห็นเหม่ยซินนั่งอยู่บนหลังอูฐกับคาลิค เธอสวมชุดผ้าไหมสีฟ้าอ่อนที่บางเบาตามที่คาลิคแนะนำ ชุดนี้ดูเหมาะสมกับสภาพอากาศร้อนของทะเลทราย และช่วยให้เธอเคลื่อนไหวได้สะดวก ข้าสังเกตเห็นว่าผ้าไหมบางๆ นั้นพลิ้วไหวตามลม เผยให้เห็นรูปร่างอันงดงามของภรรยาข้า ทำให้ข้ารู้สึกภาคภูมิใจที่มีภรรยาที่สวยงามเช่นนี้
ข้าสังเกตเห็นว่าคาลิคนั่งอยู่ด้านหลังเหม่ยซิน เพื่อที่จะสามารถช่วยประคองและให้คำแนะนำได้อย่างใกล้ชิด การจัดท่านั่งแบบนี้เป็เื่ปกติสำหรับการสอนขี่อูฐ เพราะผู้เรียนใหม่อาจจะล้มได้ถ้าไม่มีครูคอยช่วยเหลือ ข้าเห็นว่าคาลิคใช้มือประคองเอวของเหม่ยซินเพื่อช่วยให้เธอทรงตัวได้ดี
ระหว่างทาง ข้าได้ยินเสียงหัวเราะของเหม่ยซินลอยมาตามลม เธอดูมีความสุขและตื่นเต้นกับการผจญภัยครั้งนี้ ข้ารู้สึกอบอุ่นใจที่เห็นเธอมีความสุข
เมื่อไปถึงเนินทรายนอกเมือง ข้าก็เห็นภาพที่ทำให้ข้าต้องยิ้ม คาลิคและเหม่ยซินนั่งอยู่บนหลังอูฐตัวเดียวกัน เหม่ยซินนั่งอยู่ด้านหน้า โดยมีคาลิคนั่งซ้อนอยู่ด้านหลัง ร่างกายของเขาทั้งสองแนบชิดกันมาก ข้าเห็นเหม่ยซินสวมเพียงเสื้อตัวในบางๆ ตามที่คาลิคบอก ทำให้เห็นผิวขาวเนียนของเธอตัดกับผิวสีแทนของคาลิค
คาลิคเริ่มสอนเหม่ยซินด้วยการให้เธอ "โยกเอว" ขึ้นลงอย่างช้าๆ ข้าเห็นใบหน้าของเหม่ยซินแดงก่ำ เหงื่อไหลซึมออกมาจากหน้าผากของเธอ
โอ้... การขี่อูฐนี่ช่างใช้แรงเยอะจริงๆ ข้าคิด เหม่ยซินคงจะเหนื่อยมาก
ข้าได้ยินเสียงคาลิคให้คำแนะนำ "ผ่อนคลายกล้ามเนื้อ... ปล่อยให้ร่างกายเคลื่อนไหวตามธรรมชาติ... ใช่แล้ว... ดีมาก..."
เหม่ยซินพยายามทำตามคำสอน ข้าเห็นเธอปรับท่าทางและลองเคลื่อนไหวในแบบต่างๆ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและความอดทน
"อ๊า... แบบนี้ใช่ไหมคะ..." เสียงเหม่ยซินดังมาเบาๆ ฟังดูเหนื่อยแต่ตั้งใจเรียนรู้
"ใช่แล้ว... ดีมาก... ตอนนี้ลองเร่งจังหวะขึ้นหน่อย..." คาลิคตอบด้วยเสียงที่อดทนและให้กำลังใจ
ข้าเห็นคาลิคกระซิบอะไรบางอย่างที่ข้างหูของเหม่ยซิน แล้วเขาก็เริ่ม "กระแทก" ตัวเข้าหาเธอจากด้านหลังอย่างรุนแรงและถี่ขึ้น ข้าคิดว่าเขาคงจะสอนท่าที่ยากขึ้น ซึ่งต้องใช้การเคลื่อนไหวที่รวดเร็วและแรงมากขึ้น
เหม่ยซินร้อง "อ๊าา!" ออกมาเสียงดัง ข้าเห็นร่างกายของเธอสั่นสะท้านอย่างรุนแรง
แย่แล้ว! ข้าคิด คาลิคคงจะใช้แรงเยอะเกินไป เหม่ยซินคงจะเจ็บแน่ๆ
ข้าอยากจะเข้าไปช่วยเธอ แต่ข้าก็จำคำพูดของคาลิคได้ที่ว่า "นี่เป็ท่าที่สำคัญที่สุดในการฝึกขี่อูฐครับ มันช่วยให้กล้ามเนื้อแกนกลางลำตัวแข็งแรงและทนทานต่อการกระแทก"
ข้าจึงทำได้เพียงยืนมองอยู่ห่างๆ ด้วยความสงสารและเป็ห่วง
ข้าได้ยินเสียง "ตับ ตับ ตับ" ดังขึ้นอย่างเป็จังหวะ ข้าคิดว่าน่าจะเป็เสียงของอุปกรณ์ฝึกซ้อมพิเศษที่คาลิคนำมา หรืออาจจะเป็เสียงของการเคลื่อนไหวที่รวดเร็วของร่างกาย เสียงนี้ฟังดูเป็จังหวะและสม่ำเสมอ แสดงว่าการฝึกซ้อมกำลังดำเนินไปอย่างมีระบบ
ข้าเห็นเหม่ยซินพยายาม "ขย่ม" ตอบรับการกระแทกของคาลิคอย่างเต็มที่ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและความอดทน
เหม่ยซินช่างเป็ภรรยาที่ยอดเยี่ยมจริงๆ ข้าคิด เธอพยายามอย่างหนักเพื่อเรียนรู้สิ่งที่เธอสนใจ
ขณะที่การฝึกซ้อมดำเนินไปได้สักพัก ข้าเห็นคาลิคคลี่ผ้าคลุมกันแดดผืนใหญ่สีเข้มออกมา และคลุมทับร่างของเขาและเหม่ยซินไว้
"อากาศร้อนมากแล้ว" ข้าได้ยินคาลิคอธิบาย "เราต้องหลบแสงแดดหน่อย ไม่งั้นจะเป็ลมกันได้"
ข้าคิดว่าการกระทำนี้สมเหตุสมผลมาก แสงแดดในทะเลทรายนั้นแรงจริงๆ และเหม่ยซินสวมเสื้อผ้าบางๆ ตามที่คาลิคแนะนำ การมีผ้าคลุมกันแดดจึงเป็สิ่งจำเป็
ภายใต้ผ้าคลุม การฝึกซ้อมยังคงดำเนินต่อไป ข้าได้ยินเสียงการสนทนาและคำแนะนำของคาลิคที่ลอยออกมา
"ตอนนี้เราจะฝึกท่าที่ยากขึ้น... เ้าต้องใช้สะโพกและเอวมากขึ้น..." คาลิคพูด
"อ๊า... แบบนี้หรือคะ..." เหม่ยซินตอบด้วยเสียงที่ฟังดูตั้งใจเรียนรู้
เสียง "ตับ ตับ ตับ" ดังขึ้นอีกครั้ง และครั้งนี้ดูเหมือนจะเร็วและหนักขึ้นกว่าเดิม ข้าคิดว่าคาลิคคงจะสอนท่าที่ซับซ้อนขึ้น ซึ่งต้องใช้แรงและความเร็วมากกว่าเดิม
"อ๊า... อ๊าา... มัน... มันรุนแรงเกินไป..." เสียงเหม่ยซินดังออกมาจากใต้ผ้าคลุม ฟังดูเหนื่อยและหอบหายใจ
ข้าเริ่มกังวลจริงๆ เสียงของเหม่ยซินฟังดูเหมือนเธอกำลังทุกข์ทรมาน ข้าอยากจะเข้าไปดู แต่ก็ไม่อยากไปรบกวนการเรียนการสอน
"ไม่เป็ไร... ค่อยๆ ทำ... ข้าจะช่วยเ้า..." เสียงคาลิคดังตอบ ฟังดูอ่อนโยนและให้กำลังใจ
"อืมม... อ๊า... ข้าพยายาม..." เหม่ยซินตอบ
ข้าคิดว่าเหม่ยซินคงจะเหนื่อยมากจากการฝึกซ้อมท่าที่ยาก แต่เธอก็ยังคงพยายามอย่างไม่ย่อท้อ ความมุ่งมั่นของเธอทำให้ข้ารู้สึกภาคภูมิใจมาก
ข้าได้ยินเสียงแปลกๆ เพิ่มเติม เหมือนเสียงลมหายใจที่หอบหายใจ และเสียงครางเบาๆ ข้าคิดว่าคงเป็เพราะการออกแรงมาก และอากาศที่ร้อนอบอ้าวใต้ผ้าคลุม
ขณะที่ข้ากำลังมองดูการฝึกซ้อมอย่างตั้งใจ ข้าก็ได้ยินเสียงเรียกจากทิศทางอื่น เป็เสียงของคนในคาราวานที่เดินทางมาด้วยกัน
"นายท่านจื่อเหวิน! คุณผู้หญิงเป็อย่างไรบ้าง?" เสียงคนขับอูฐคนหนึ่งถาม
ข้าหันไปตอบ "เธอสบายดี กำลังเรียนขี่อูฐกับท่านคาลิคอยู่"
"การฝึกซ้อมเป็อย่างไรบ้างครับ?" เขาถามต่อ
"ดูเหมือนจะเป็ไปด้วยดี" ข้าตอบ "เหม่ยซินเรียนรู้เร็วมาก และท่านคาลิคก็สอนดี"
ข้ามองกลับไปยังผ้าคลุมที่ปกคลุมคาลิคและเหม่ยซินไว้ ตอนนี้ภายใต้ผ้าคลุมเงียบสงบ น่าจะเป็่พักผ่อน
"เหม่ยซิน!" ข้าเรียกเสียงดัง "เ้าเป็อย่างไรบ้าง?"
"ข้าสบายดีค่ะ จื่อเหวิน!" เสียงเหม่ยซินตอบกลับมา ฟังดูร่าเริงและมีความสุข แต่เสียงแหบพร่าเล็กน้อย "การฝึกซ้อมเป็ไปด้วยดี!"
"ดีแล้ว! อย่าฝืนตัวเกินไปนะ!" ข้าตอบ
"ไม่หรอกค่ะ! ท่านคาลิคดูแลข้าดีมาก!" เหม่ยซินตอบ
การสนทนานี้ทำให้ข้าสบายใจมาก เหม่ยซินฟังดูมีความสุขและปลอดภัย คาลิคก็ดูแลเธอดี ข้าไม่ต้องกังวลอะไร
หลังจากพักผ่อนได้สักพัก การฝึกซ้อมก็เริ่มต้นอีกครั้ง ข้าได้ยินเสียงการสนทนาและคำแนะนำของคาลิคอีกครั้ง
"ตอนนี้เราจะฝึกท่าสุดท้าย... ท่านี้จะยากที่สุด..." คาลิคพูด
"ข้าพร้อมแล้วค่ะ..." เหม่ยซินตอบด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ
เสียง "ตับ ตับ ตับ" เริ่มดังขึ้นอีกครั้ง และครั้งนี้ดูเหมือนจะรุนแรงและเร็วที่สุด ข้าคิดว่าคาลิคคงจะสอนท่าขั้นสูงที่ต้องใช้ทักษะและความแข็งแกร่งมาก
"อ๊า... อ๊าา... มัน... มันเต็มมาก..." เสียงเหม่ยซินดังออกมา ฟังดูเหนื่อยแต่ตื่นเต้น
"ดีมาก... เ้าทำได้ดีแล้ว..." คาลิคให้กำลังใจ
ข้าเห็นผ้าคลุมเคลื่อนไหวไปมาตามจังหวะการฝึกซ้อม แสดงว่าการเคลื่อนไหวภายในค่อนข้างรุนแรง แต่ข้าไม่กังวล เพราะเชื่อใจในความสามารถของคาลิคและความมุ่งมั่นของเหม่ยซิน
คาลิคกระแทกเธออย่างต่อเนื่องและรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เสียง "ตับ ตับ ตับ" ดังเร็วขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงจุดที่เร็วที่สุด แล้วก็ค่อยๆ ช้าลง
จนกระทั่งเหม่ยซินร้อง "อ๊าาาา!" ออกมาอีกครั้ง ฟังดูเหมือนเธอได้ทำท่าที่ยากที่สุดสำเร็จแล้ว แล้วเธอก็ล้มตัวลงนอนหอบอยู่บนตัวของคาลิค
"เยี่ยมมาก! เ้าทำได้แล้ว!" ข้าได้ยินคาลิคชื่นชม
หลังจากนั้นก็เงียบลงอย่างกะทันหัน ข้าคิดว่าการฝึกซ้อมคงจะจบลงแล้ว และทั้งสองคนคงจะเหนื่อยมากจากการฝึกซ้อมที่หนักหน่วง
ข้าเห็นคาลิคยิ้มอย่างพึงพอใจ แล้วเขาก็ลูบผมของเหม่ยซินอย่างอ่อนโยน เหมือนครูที่ภาคภูมิใจในลูกศิษย์ที่เรียนรู้ได้เร็วและทำได้ดี
ข้าตัดสินใจที่จะไม่เข้าไปรบกวนพวกเขา ข้าปล่อยให้พวกเขาได้พักผ่อนหลังจากบทเรียนที่หนักหน่วง ข้าขี่ม้ากลับไปที่เมืองด้วยความรู้สึกที่เต็มไปด้วยความรักและความภาคภูมิใจในตัวภรรยาของข้า
ข้าจะต้องหาเวลาพาเหม่ยซินไปเที่ยวข้างนอกให้มากกว่านี้ ข้าคิด เธอสมควรได้รับสิ่งที่ดีที่สุด
ขณะที่ข้ากำลังจะขี่ม้ากลับเมือง ข้าก็เห็นคาลิคและเหม่ยซินเริ่มเคลื่อนตัวไปทางทิศทางอื่น ข้าขี่ม้าตามไปดูอย่างสงสัย และพบว่าพวกเขากำลังมุ่งหน้าไปยังโอเอซิสเล็กๆ ที่อยู่ไม่ไกลจากจุดฝึกซ้อม
ข้าคิดว่าคงจะเป็การพักผ่อนหลังจากการฝึกซ้อมที่หนักหน่วง โอเอซิสนั้นมีต้นอินทผลัมขึ้นอยู่ไม่กี่ต้นและมีแอ่งน้ำใสสะอาด เป็สถานที่ที่เหมาะสำหรับการพักผ่อนและดื่มน้ำ
เมื่อถึงโอเอซิส ข้ารีบลงจากม้าเพื่อไปตักน้ำมาให้เหม่ยซินด้วยความกระตือรือร้นและอ่อนโยน
"เหม่ยซิน! เ้าต้องกระหายน้ำแน่ๆ ข้าจะไปตักน้ำใสๆ มาให้เ้าดื่ม" ข้าพูดด้วยความห่วงใย
ข้ามองเหม่ยซินด้วยความรักใคร่ เธอดูเหนื่อยล้าจากการฝึกซ้อม แต่ก็มีความสุขและพึงพอใจ ข้า้าดูแลเธอให้ดีที่สุด
ข้าเดินไปยังแอ่งน้ำที่อยู่ไม่ไกลจากจุดที่คาลิคและเหม่ยซินพักอยู่ ข้าใช้เวลาสักพักในการตักน้ำใสๆ ใส่ในกระบอกไม้ไผ่ที่ข้านำมา ข้า้าให้น้ำนั้นเย็นและสะอาดที่สุดสำหรับภรรยาที่รัก
ขณะที่ข้ากำลังตักน้ำอยู่ ข้าได้ยินเสียงแปลกๆ ดังมาจากทิศทางที่คาลิคและเหม่ยซินอยู่ เป็เสียงที่ฟังดูเหมือนการสนทนา แต่เสียงไม่ชัดเจนเพราะระยะทางและเสียงลมที่พัดผ่าน
"อ๊า... คาลิค... ที่นี่... ไม่ควร..." ข้าได้ยินเสียงเหม่ยซินแว่วมา ฟังดูเหมือนเธอกำลังลังเลเื่อะไรบางอย่าง
ข้าคิดว่าเธอคงจะลังเลเื่การดื่มน้ำจากโอเอซิส หรืออาจจะเป็เื่การพักผ่อนในที่โล่งแจ้งเช่นนี้ เหม่ยซินเป็คนที่ระมัดระวังและมีมารยาท
"ไม่เป็ไร... ที่นี่ปลอดภัย... ไม่มีใครเห็น..." เสียงคาลิคตอบ ฟังดูเหมือนเขากำลังให้กำลังใจเธอ
ข้าคิดว่าคาลิคคงจะกำลังสอนเหม่ยซินเกี่ยวกับการปรับตัวในสภาพแวดล้อมของทะเลทราย การเรียนรู้ที่จะผ่อนคลายและไม่กังวลเกินไปเป็สิ่งสำคัญสำหรับนักเดินทางในทะเลทราย
ข้าได้ยินเสียงเคลื่อนไหวและเสียงใบไม้ไผลไหว ข้าคิดว่าพวกเขาคงจะเข้าไปในพุ่มไม้เพื่อหาที่ร่มเงาสำหรับพักผ่อน โอเอซิสนี้มีพุ่มไม้หนาทึบที่ให้ร่มเงาดี
"อ๊า... มัน... มันใหญ่มาก..." เสียงเหม่ยซินดังมาอีกครั้ง ฟังดูตื่นเต้นและประหลาดใจ
ข้าคิดว่าเธอคงจะเห็นอะไรบางอย่างที่น่าประหลาดใจในโอเอซิส อาจจะเป็ต้นไม้ใหญ่ หรือสัตว์ป่าที่อาศัยอยู่ที่นี่ โอเอซิสมักจะมีสิ่งมีชีวิตหลากหลายที่มาหาน้ำ
"ใช่... มันใหญ่และสวยงาม... เ้าจะชอบมัน..." คาลิคตอบ ฟังดูเหมือนเขากำลังแสดงสิ่งที่น่าสนใจให้เหม่ยซินดู
ข้าคิดว่าคาลิคคงจะกำลังแสดงความงดงามของธรรมชาติในโอเอซิสให้เหม่ยซินชม การได้เห็นสิ่งแปลกใหม่เป็ส่วนหนึ่งของการเรียนรู้และการผจญภัย
เสียง "ตับ ตับ ตับ" เริ่มดังขึ้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ฟังดูแตกต่างจากเดิม เหมือนเป็เสียงที่ดังจากการเคลื่อนไหวบนพื้นดิน ข้าคิดว่าคงเป็เสียงของการเดินหรือการเคลื่อนไหวบนใบไม้แห้งและกิ่งไม้
"อ๊า... ลึก... ลึกมาก..." เสียงเหม่ยซินดังมา ฟังดูเหมือนเธอกำลังสำรวจอะไรบางอย่าง
ข้าคิดว่าเธอคงจะกำลังสำรวจถ้ำหรือโพรงที่อยู่ในโอเอซิส บางครั้งโอเอซิสจะมีถ้ำเล็กๆ หรือโพรงธรรมชาติที่น่าสนใจ การสำรวจเป็ส่วนหนึ่งของการเรียนรู้เกี่ยวกับสภาพแวดล้อม
"ไม่เป็ไร... ข้าจะช่วยเ้า... ค่อยๆ เข้าไป..." คาลิคให้กำลังใจ
ข้าคิดว่าคาลิคกำลังช่วยเหม่ยซินสำรวจสถานที่ใหม่อย่างปลอดภัย การมีคนที่มีประสบการณ์คอยช่วยเหลือเป็สิ่งสำคัญเมื่อสำรวจสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย
เสียงการเคลื่อนไหวและเสียงลมหายใจที่หอบหายใจดังขึ้นเรื่อยๆ ข้าคิดว่าการสำรวจคงจะต้องใช้แรงและความระมัดระวัง โดยเฉพาะถ้าเป็การเข้าไปในที่แคบหรือที่สูง
"อ๊า... มัน... มันเต็มมาก..." เสียงเหม่ยซินดังมา ฟังดูเหมือนเธอกำลังอธิบายสิ่งที่เธอเห็น
ข้าคิดว่าเธอคงจะเห็นถ้ำหรือโพรงที่เต็มไปด้วยสิ่งน่าสนใจ อาจจะเป็หินงาม หรือรูปร่างที่แปลกตา การได้เห็นความมหัศจรรย์ของธรรมชาติเป็ประสบการณ์ที่ดี
เสียง "ตับ ตับ ตับ" ดังขึ้นเร็วและรุนแรงขึ้น ข้าคิดว่าคงเป็เสียงของการเคลื่อนไหวที่กระฉับกระเฉง อาจจะเป็การปีนป่ายหรือการเคลื่อนไหวในพื้นที่ที่ท้าทาย
"อ๊าา... ไม่ไหว... ไม่ไหวแล้ว..." เสียงเหม่ยซินดังมา ฟังดูเหมือนเธอเหนื่อยจากการสำรวจ
ข้าเริ่มกังวลเล็กน้อย เสียงของเหม่ยซินฟังดูเหนื่อยมาก ข้าคิดว่าการสำรวจคงจะหนักหน่วงกว่าที่คิด
"อีกนิดเดียว... เ้าทำได้... เกือบถึงแล้ว..." คาลิคให้กำลังใจ
ข้าคิดว่าพวกเขาคงจะเกือบสำรวจเสร็จแล้ว คาลิคดูเหมือนจะรู้ว่าเป้าหมายอยู่ที่ไหนและใกล้แค่ไหน
หลังจากเสียงการเคลื่อนไหวที่รุนแรงสักพัก ก็เงียบลงอย่างกะทันหัน ตามด้วยเสียงหายใจที่หอบหายใจของทั้งสองคน
"เยี่ยมมาก... เ้าทำได้แล้ว..." เสียงคาลิคดังมา ฟังดูพึงพอใจ
"ข้า... ข้าไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน..." เหม่ยซินตอบด้วยเสียงที่เหนื่อยแต่มีความสุข
ข้าคิดว่าการสำรวจคงจะสำเร็จลุล่วงแล้ว และเหม่ยซินคงจะได้เห็นสิ่งที่น่าประทับใจมาก การได้ประสบการณ์ใหม่ๆ เป็สิ่งที่ดีสำหรับการเรียนรู้
ข้าใช้เวลาอีกสักพักในการตักน้ำให้เต็มกระบอก ข้า้าให้แน่ใจว่าน้ำนั้นใสและเย็นที่สุด เมื่อเสร็จแล้ว ข้าก็เดินกลับไปหาเหม่ยซินและคาลิค
"เหม่ยซิน! ข้าตักน้ำมาให้แล้ว!" ข้าเรียกเสียงดัง
"ข้ามาแล้วค่ะ จื่อเหวิน!" เสียงเหม่ยซินตอบกลับมา
หลังจากนั้นไม่นาน เหม่ยซินก็เดินออกมาจากพุ่มไม้ เธอดูสดชื่นขึ้นมาก แม้ว่าจะยังมีเหงื่อเล็กน้อยจากการสำรวจ ใบหน้าของเธอเปล่งปลั่งด้วยความตื่นเต้นและความพึงพอใจ
"เ้าดูสดชื่นขึ้นมากเลยนะ! ข้าว่าการได้พักผ่อนและสำรวจโอเอซิสช่วยได้จริงๆ" ข้าพูดด้วยความดีใจ
"ใช่ค่ะ... จื่อเหวิน... ข้าได้เห็นสิ่งที่น่าทึ่งมาก... มันเป็ประสบการณ์ที่ไม่เคยมีมาก่อน..." เหม่ยซินตอบด้วยรอยยิ้มที่มีความหมายซ่อนเร้น
"ดีมาก! ข้าดีใจที่เ้าได้ประสบการณ์ใหม่" ข้าพูดขณะที่ยื่นกระบอกน้ำให้เธอ "ดื่มน้ำเถอะ เ้าต้องกระหายแน่ๆ"
เหม่ยซินรับกระบอกน้ำและดื่มอย่างกระหาย เธอดื่มน้ำเกือบหมดกระบอกในครั้งเดียว แสดงว่าเธอกระหายน้ำมากจริงๆ จากการสำรวจและการฝึกซ้อม
"ขอบคุณค่ะ จื่อเหวิน... น้ำนี้เย็นและหวานมาก" เธอพูดด้วยความขอบคุณ
คาลิคเดินออกมาจากพุ่มไม้ตามมาไม่นาน เขาดูพึงพอใจและมีความสุข ใบหน้าของเขาเปียกเหงื่อเล็กน้อยจากการช่วยเหลือเหม่ยซินในการสำรวจ
"ท่านคาลิค! ขอบคุณมากที่ช่วยดูแลเหม่ยซินและพาเธอไปสำรวจโอเอซิส" ข้าพูดด้วยความขอบคุณ
"เป็เกียรติของข้าครับ นายท่าน" คาลิคตอบด้วยรอยยิ้ม "คุณผู้หญิงของท่านเป็คนที่กล้าหาญและมีความสามารถมาก เธอเรียนรู้ได้เร็วและปรับตัวได้ดี"
"ข้าภูมิใจในตัวเธอมาก" ข้าพูดขณะที่มองเหม่ยซินด้วยความรัก
เมื่อแสงแดดเริ่มลับขอบฟ้า ขบวนคาราวานก็เริ่มเดินทางกลับสู่เมือง ข้าขี่ม้าตามไปข้างหลังอย่างระมัดระวัง เพื่อให้คาลิคและเหม่ยซินได้มีเวลาพูดคุยเกี่ยวกับบทเรียนที่ผ่านมา
ข้าสังเกตเห็นว่าเหม่ยซินนั่งบนหลังอูฐกับคาลิคในท่าทางที่ใกล้ชิดมากขึ้นกว่าตอนเช้า เธอเอนตัวไปทางหลังจนเกือบจะแนบชิดกับหน้าอกของคาลิค ข้าคิดว่าเธอคงจะเหนื่อยล้ามากจากการฝึกซ้อมที่หนักหน่วง จึงต้องพิงพาเขา
ระหว่างทาง ข้าได้ยินเสียงสนทนาที่แว่วมาตามลม
"เ้ารู้สึกอย่างไรบ้าง หลังจากบทเรียนวันนี้?" เสียงคาลิคถาม
"ข้า... ข้ารู้สึกแตกต่างไปจากเดิมค่ะ..." เหม่ยซินตอบด้วยเสียงที่ฟังดูหอบหายใจเล็กน้อย "มันเป็ประสบการณ์ที่... ที่ไม่เคยมีมาก่อน..."
"ดีมาก... นั่นแสดงว่าเ้าได้เรียนรู้สิ่งใหม่จริงๆ" คาลิคตอบ "การขี่อูฐจริงๆ นั้นต่างจากการจำลองมาก ใช่ไหม?"
"ใช่ค่ะ... มันลึกซึ้งกว่า... และเต็มไปด้วยความรู้สึกที่... ที่ข้าไม่เคยคิดว่าจะมี..." เหม่ยซินตอบ
ข้าฟังแล้วรู้สึกภาคภูมิใจมาก ภรรยาของข้าได้เรียนรู้สิ่งใหม่และมีประสบการณ์ที่ดี นี่คือสิ่งที่ข้า้าให้เธอได้รับ
ข้าสังเกตเห็นว่าการเคลื่อนไหวของอูฐทำให้ร่างกายของเหม่ยซินและคาลิคเสียดสีกันอย่างต่อเนื่อง ทุกครั้งที่อูฐก้าวเดิน ร่างกายของเหม่ยซินก็จะโยกไปมา และคาลิคก็ต้องใช้มือประคองเธอไว้ให้มั่นคง
"อ๊า... การเดินของอูฐ... มันทำให้รู้สึก..." เสียงเหม่ยซินแว่วมา ฟังดูเหมือนเธอกำลังปรับตัวกับการเคลื่อนไหวของอูฐ
"ไม่เป็ไร... ข้าจะช่วยประคองเ้า... ปล่อยให้ร่างกายเคลื่อนไหวตามธรรมชาติ..." คาลิคตอบ
ข้าเห็นคาลิคใช้มือทั้งสองข้างโอบรอบเอวของเหม่ยซินเพื่อช่วยให้เธอทรงตัวได้ดี การกระทำนี้ดูเป็ธรรมชาติและจำเป็สำหรับการขี่อูฐ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อผู้ขี่ยังไม่มีประสบการณ์
ข้าได้ยินเสียงแปลกๆ ที่ดังขึ้นเป็ระยะ เหมือนเสียงลมหายใจที่หอบหายใจ และเสียงครางเบาๆ ข้าคิดว่าเหม่ยซินคงจะยังเหนื่อยจากการฝึกซ้อมที่หนักหน่วง และการเคลื่อนไหวของอูฐก็ทำให้เธอต้องใช้แรงในการทรงตัว
"อืมม... อ๊า... มัน... มันเคลื่อนไหวต่อเนื่อง..." เสียงเหม่ยซินแว่วมา
"ใช่... นั่นคือเสน่ห์ของการขี่อูฐ... การเคลื่อนไหวที่ต่อเนื่องและเป็จังหวะ..." คาลิคอธิบาย
ข้าสังเกตเห็นว่าผ้าคลุมกันแดดที่คาลิคใช้ปกคลุมตัวเองและเหม่ยซินไว้เคลื่อนไหวไปมาตามจังหวะการเดินของอูฐ ข้าคิดว่าการใช้ผ้าคลุมนี้เป็ความคิดที่ดี เพราะช่วยป้องกันแสงแดดที่ยังคงแรงอยู่ใน่บ่าย
ข้าได้ยินเสียง "ตับ ตับ ตับ" ที่ดังขึ้นเป็ระยะๆ ข้าคิดว่าน่าจะเป็เสียงของอุปกรณ์หรือเครื่องมือที่คาลิคใช้ในการสอน หรืออาจจะเป็เสียงของการเคลื่อนไหวที่เป็จังหวะ
"เสียงนั้นคืออะไรหรือ?" ข้าถามตัวเอง แต่ก็ไม่ได้คิดมากนัก เพราะเชื่อว่าคาลิครู้ดีว่าเขากำลังทำอะไร
ข้าสังเกตเห็นว่าเหม่ยซินเริ่มเคลื่อนไหวในลักษณะที่ดูเหมือนเธอกำลังปรับตัวให้เข้ากับจังหวะการเดินของอูฐ เธอโยกเอวไปมาอย่างช้าๆ และดูเหมือนจะเริ่มเข้าใจเทคนิคการขี่อูฐมากขึ้น
"ดีมาก... เ้าเริ่มเข้าใจแล้ว... ให้ร่างกายเคลื่อนไหวไปกับจังหวะ..." เสียงคาลิคให้กำลังใจ
"อ๊า... แบบนี้หรือคะ... มันรู้สึก... รู้สึกแปลกๆ แต่ดี..." เหม่ยซินตอบ
ข้ารู้สึกภาคภูมิใจที่เห็นเหม่ยซินเรียนรู้และปรับตัวได้เร็วขนาดนี้ เธอเป็คนที่ฉลาดและมีความสามารถในการเรียนรู้สิ่งใหม่ๆ
ขณะที่ขบวนคาราวานเดินทางต่อไป ข้าสังเกตเห็นว่าการเคลื่อนไหวของเหม่ยซินและคาลิคดูสอดคล้องกันมากขึ้น พวกเขาเคลื่อนไหวในจังหวะเดียวกัน ราวกับเป็หนึ่งเดียวกับอูฐ
"เ้าทำได้ดีมาก... ตอนนี้เ้าเริ่มเข้าใจแก่นแท้ของการขี่อูฐแล้ว..." คาลิคชม
"ขอบคุณค่ะ... ท่านสอนดีมาก... ข้าไม่เคยคิดว่าจะรู้สึกแบบนี้ได้..." เหม่ยซินตอบด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจ
ข้าได้ยินเสียงการสนทนาที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นและการเรียนรู้ ข้ารู้สึกดีใจที่เหม่ยซินได้พบกับครูที่ดีและมีประสบการณ์เช่นคาลิค
เมื่อเข้าใกล้เมือง ข้าขี่ม้าเข้าไปใกล้พวกเขามากขึ้น ข้าเห็นใบหน้าของเหม่ยซินที่เปล่งปลั่งด้วยความสุขและความพึงพอใจ แม้ว่าเธอจะดูเหนื่อยล้าจากการฝึกซ้อมที่หนักหน่วง
"เหม่ยซิน! เ้าเหนื่อยมากไหม? ใบหน้าเ้าแดงมาก" ข้าพูดด้วยความห่วงใย
"ข้าแค่ร้อนจากแสงแดดค่ะ จื่อเหวิน" เธอตอบอย่างอ่อนหวาน "ข้าสนุกกับการเรียนรู้มาก"
"ข้าดีใจที่เ้ามีความสุข" ข้ายิ้มให้เธอ "ท่านคาลิคช่างเป็ครูที่ดีจริงๆ"
"ใช่ค่ะ... ท่านคาลิคสอนข้าได้ดีมาก... ข้าเรียนรู้สิ่งใหม่ๆ มากมาย" เหม่ยซินพูดด้วยความหมายที่ข้าไม่เข้าใจ แต่ข้าก็ดีใจที่เธอมีความสุข
ข้าสังเกตเห็นว่าเหม่ยซินดูแตกต่างไปจากเดิมเล็กน้อย เธอดูมั่นใจขึ้น และมีเสน่ห์ที่เพิ่มขึ้น ข้าคิดว่าการได้เรียนรู้สิ่งใหม่คงทำให้เธอรู้สึกดีกับตัวเอง
ข้ากลับมาถึงบ้านด้วยความรู้สึกที่เต็มไปด้วยความสุข ข้าเตรียมอาหารเย็นรอเหม่ยซินและคาลิค ข้าอยากจะฟังเื่ราวการผจญภัยของพวกเขา
เมื่อเหม่ยซินกลับมาถึงบ้าน ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าแต่ก็มีความสุข
"จื่อเหวิน" เธอพูดด้วยเสียงที่แหบพร่า "ข้าขอโทษที่กลับมาช้า บทเรียนวันนี้หนักหน่วงมากจริงๆ"
"ไม่เป็ไรหรอกเหม่ยซิน" ข้าตอบ "ข้าเห็นความพยายามของเ้า ข้าภูมิใจในตัวเ้ามาก"
ข้ากอดเธอไว้แน่น ข้าได้กลิ่นเหงื่อที่หอมหวานของเธอ กลิ่นที่ผสมผสานระหว่างความเหนื่อยล้าจากการออกแรงและกลิ่นลมทะเลทรายที่ติดมากับเสื้อผ้า ข้ารู้สึกอบอุ่นใจที่ได้กอดภรรยาที่รักหลังจากวันที่ยาวนาน
"เ้าได้เรียนรู้อะไรใหม่ๆ บ้าง?" ข้าถามด้วยความสนใจ
"ข้า... ข้าได้เรียนรู้มากมายค่ะ" เหม่ยซินตอบด้วยเสียงที่ฟังดูมีความหมายซ่อนเร้น "การขี่อูฐจริงๆ นั้นแตกต่างจากที่ข้าคิดไว้มาก มันลึกซึ้งกว่า... และเต็มไปด้วยความรู้สึกใหม่ๆ ที่ข้าไม่เคยััมาก่อน"
ข้าฟังแล้วรู้สึกดีใจมาก "นั่นดีมาก! ข้าดีใจที่เ้าได้ขยายขอบเขตการเรียนรู้ การได้ัักับสิ่งใหม่ๆ จะทำให้เ้าเป็คนที่สมบูรณ์ขึ้น"
"ใช่ค่ะ... ท่านคาลิคสอนข้าเื่ที่ข้าไม่เคยรู้มาก่อน เขาบอกว่าข้ามีความสามารถพิเศษ และสามารถเรียนรู้ได้เร็วกว่าคนอื่น" เหม่ยซินพูดด้วยรอยยิ้มที่เปล่งปลั่ง
ข้ารู้สึกภาคภูมิใจในตัวภรรยาของข้าอย่างมาก "ข้าไม่แปลกใจเลย เ้าเป็คนที่ฉลาดและมีความสามารถ ข้าเชื่อว่าเ้าจะเก่งในทุกสิ่งที่เ้าตั้งใจเรียนรู้"
"ขอบคุณค่ะ จื่อเหวิน" เหม่ยซินพูดขณะที่เอนตัวเข้ามาใกล้ข้า "การได้รับกำลังใจจากท่านทำให้ข้ารู้สึกมั่นใจมากขึ้น"
ข้าสังเกตเห็นว่าเหม่ยซินดูแตกต่างไปจากเดิมเล็กน้อย เธอดูมั่นใจขึ้น มีเสน่ห์ที่เพิ่มขึ้น และมีประกายในดวงตาที่ข้าไม่เคยเห็นมาก่อน ข้าคิดว่าการได้เรียนรู้สิ่งใหม่และได้รับประสบการณ์ที่ท้าทายคงทำให้เธอเปลี่ยนแปลงในทางที่ดี
"เ้าดูสดใสและมีชีวิตชีวามากขึ้นนะ" ข้าสังเกต "การออกไปข้างนอกและได้ัักับธรรมชาติคงทำให้เ้ารู้สึกดี"
"ใช่ค่ะ... การได้ออกไปจากบ้านและได้เรียนรู้สิ่งใหม่ทำให้ข้ารู้สึกเหมือนได้เปิดโลกใบใหม่" เหม่ยซินตอบ "ข้าอยากจะเรียนรู้ต่อไป... ท่านคาลิคบอกว่าข้ายังมีอีกหลายอย่างที่ต้องเรียน"
ข้าพยักหน้าด้วยความเห็นด้วย "ดีมาก! การเรียนรู้ไม่มีที่สิ้นสุด และข้าดีใจที่เ้าได้พบครูที่ดีเช่นท่านคาลิค"
ขณะที่เรากำลังสนทนากัน คาลิคก็เดินเข้ามาในบ้าน เขาดูพึงพอใจและมีความสุข ใบหน้าของเขายังคงมีเหงื่อเล็กน้อยจากการสอนที่หนักหน่วงในวันนี้
"ท่านคาลิค! ขอบคุณมากที่ดูแลเหม่ยซินและสอนเธออย่างดี" ข้าพูดด้วยความขอบคุณจากใจจริง
"เป็เกียรติของข้าครับ นายท่าน" คาลิคตอบด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่น "คุณผู้หญิงของท่านเป็ลูกศิษย์ที่ยอดเยี่ยม เธอเรียนรู้ได้เร็วและมีความสามารถพิเศษ ข้าไม่เคยพบใครที่สามารถเรียนรู้ได้เร็วเท่าเธอ"
ข้ารู้สึกภาคภูมิใจมากจนเกือบจะน้ำตาซึม "ขอบคุณมากท่านคาลิค ข้าโชคดีจริงๆ ที่มีท่านคอยดูแลเธอ"
"การสอนเธอทำให้ข้าได้เรียนรู้เช่นกัน" คาลิคพูดด้วยความหมายที่ลึกซึ้ง "เธอมีสัญชาตญาณที่ดีและสามารถปรับตัวได้อย่างรวดเร็ว บทเรียนวันนี้เป็ไปอย่างราบรื่นมาก"
"ข้าเห็นด้วยค่ะ" เหม่ยซินเสริม "ท่านคาลิคสอนด้วยความอดทนและให้คำแนะนำที่ดีมาก ข้ารู้สึกว่าได้เรียนรู้สิ่งที่มีค่ามาก"
ข้ามองดูภรรยาและครูของเธอด้วยความพึงพอใจ การเห็นพวกเขาเข้าใจกันดีและมีความสัมพันธ์ที่ดีในการเรียนการสอนทำให้ข้ารู้สึกอบอุ่นใจ
"ท่านคาลิค ข้าอยากเชิญท่านมาทานอาหารเย็นกับเรา" ข้าเสนอ "เป็การขอบคุณสำหรับความกรุณาที่ท่านมีต่อเหม่ยซิน"
"ขอบคุณครับ นายท่าน แต่ข้าคิดว่าวันนี้ควรให้คุณผู้หญิงได้พักผ่อน เธอใช้แรงมากในการฝึกซ้อม" คาลิคตอบอย่างเข้าใจ "ข้าจะกลับไปพักผ่อนเช่นกัน วันพรุ่งนี้เราจะมีบทเรียนใหม่อีก"
"บทเรียนใหม่หรือครับ?" ข้าถามด้วยความสนใจ
"ใช่ครับ ข้าคิดว่าคุณผู้หญิงพร้อมแล้วสำหรับบทเรียนที่ท้าทายมากขึ้น" คาลิคตอบด้วยรอยยิ้มลึกลับ "เธอมีพื้นฐานที่ดีแล้ว ตอนนี้เราสามารถไปสู่ขั้นตอนที่ซับซ้อนและลึกซึ้งมากขึ้นได้"
เหม่ยซินยิ้มด้วยความตื่นเต้น "ข้าตั้งตารอค่ะ ท่านคาลิค วันนี้ข้าได้เรียนรู้มากมาย และข้าอยากจะเรียนรู้ต่อไป"
ข้าดูการแลกเปลี่ยนระหว่างครูและศิษย์นี้ด้วยความประทับใจ ความกระตือรือร้นในการเรียนรู้ของเหม่ยซินและความเอาใจใส่ของคาลิคทำให้ข้ารู้สึกว่าการตัดสินใจให้เธอเรียนขี่อูฐเป็สิ่งที่ถูกต้อง
หลังจากที่คาลิคจากไป ข้าและเหม่ยซินก็นั่งทานอาหารเย็นด้วยกัน เธอเล่าให้ข้าฟังเกี่ยวกับประสบการณ์ในวันนี้ด้วยความตื่นเต้น
"จื่อเหวิน ข้าไม่เคยคิดว่าการขี่อูฐจะเป็เื่ที่ซับซ้อนขนาดนี้" เธอพูด "มันไม่ใช่แค่การนั่งบนหลังสัตว์ แต่เป็ศิลปะที่ต้องใช้ทั้งร่างกายและจิตใจ"
"เ้าหมายความว่าอย่างไร?" ข้าถามด้วยความสนใจ
"การขี่อูฐต้องใช้การประสานงานของกล้ามเนื้อทั้งตัว" เหม่ยซินอธิบาย "ต้องรู้จักการใช้เอว การทรงตัว และการเคลื่อนไหวให้สอดคล้องกับจังหวะของอูฐ มันเหมือนกับการเต้นรำ แต่ซับซ้อนกว่ามาก"
ข้าฟังด้วยความประทับใจ "ฟังดูยากมาก แต่เ้าสามารถเรียนรู้ได้เร็วขนาดนี้"
"ท่านคาลิคเป็ครูที่ดีมาก" เหม่ยซินพูดด้วยความชื่นชม "เขารู้จักจุดอ่อนและจุดแข็งของข้า และสามารถปรับวิธีการสอนให้เหมาะกับข้าได้ เขาอดทนและให้กำลังใจตลอดเวลา"
"ข้าดีใจมากที่เ้าได้พบครูที่ดี" ข้าพูด "การมีครูที่เข้าใจและสามารถนำทางได้ดีเป็สิ่งที่มีค่ามาก"
"ใช่ค่ะ และที่สำคัญคือเขาทำให้ข้ารู้จักตัวเองมากขึ้น" เหม่ยซินพูดด้วยความหมายที่ลึกซึ้ง "ข้าค้นพบความสามารถที่ข้าไม่เคยรู้ว่าตัวเองมี"
ข้ามองเหม่ยซินด้วยความรักและความภาคภูมิใจ เธอเปลี่ยนไปในทางที่ดี มีความมั่นใจมากขึ้น และดูมีชีวิตชีวา ข้าคิดว่าการได้เรียนรู้สิ่งใหม่และได้ออกไปััโลกภายนอกทำให้เธอเบิกบานขึ้น
"เ้ารู้ไหม เหม่ยซิน" ข้าพูด "ข้าภูมิใจในตัวเ้ามาก ไม่ใช่เพราะเ้าเรียนรู้ได้เร็ว แต่เพราะเ้ามีความกล้าที่จะลองสิ่งใหม่และมีใจที่เปิดกว้างต่อการเรียนรู้"
เหม่ยซินยิ้มอย่างอบอุ่น "ขอบคุณค่ะ จื่อเหวิน การได้รับกำลังใจจากท่านทำให้ข้ามีแรงใจที่จะเรียนรู้ต่อไป"
เมื่อเราทานอาหารเสร็จ เหม่ยซินก็ไปอาบน้ำและเตรียมตัวเข้านอน ข้าสังเกตเห็นว่าเธอดูมีความสุขและพึงพอใจมาก การได้ทำสิ่งที่เธอสนใจและได้รับการยอมรับในความสามารถของเธอทำให้เธอเปล่งปลั่ง
ข้านั่งอยู่ในห้องทำงาน คิดถึงเหตุการณ์ในวันนี้ ข้ารู้สึกขอบคุณคาลิคมากที่ให้โอกาสเหม่ยซินได้เรียนรู้สิ่งใหม่ การเห็นภรรยาของข้ามีความสุขและเติบโตเป็สิ่งที่ทำให้ข้าเต็มไปด้วยความสุขเช่นกัน
ข้าตัดสินใจว่าจะหาเวลาพาเหม่ยซินไปเที่ยวข้างนอกให้มากขึ้น เธอสมควรได้รับประสบการณ์ที่หลากหลายและได้เรียนรู้สิ่งต่างๆ ที่จะทำให้เธอเป็คนที่สมบูรณ์ยิ่งขึ้น
เมื่อเหม่ยซินกลับมาจากการอาบน้ำ เธอดูสดชื่นและผ่อนคลาย เธอเข้ามานั่งข้างข้าด้วยรอยยิ้มที่อ่อนหวาน
"จื่อเหวิน" เธอพูดเบาๆ "ข้าขอบคุณท่านมากที่ให้โอกาสข้าได้เรียนรู้สิ่งใหม่ วันนี้เป็วันที่พิเศษมากสำหรับข้า"
"ข้าก็ดีใจที่เ้ามีความสุข" ข้าตอบขณะที่โอบเธอไว้ในอ้อมแขน "เ้าสมควรได้รับสิ่งดีๆ ทั้งหมด และข้าจะพยายามทำให้เ้ามีโอกาสเรียนรู้และัักับสิ่งใหม่ๆ ให้มากที่สุด"
เหม่ยซินเอนตัวเข้ามาใกล้ข้า "ท่านดีกับข้ามากจริงๆ ข้าโชคดีที่ได้เป็ภรรยาของท่าน"
ข้าจูบหน้าผากของเธออย่างอ่อนโยน "ข้าต่างหากที่โชคดีที่ได้เ้าเป็ภรรยา เ้าทำให้ชีวิตของข้าสมบูรณ์และมีความหมาย"
เราทั้งสองนั่งกอดกันในความเงียบที่อบอุ่น ข้ารู้สึกเต็มไปด้วยความสุขและความพึงพอใจ การได้เห็นเหม่ยซินมีความสุขและเติบโตเป็สิ่งที่ทำให้ข้ารู้สึกว่าชีวิตนี้มีความหมาย
ข้าไม่รู้เลยว่าสิ่งที่ข้าเห็นและเข้าใจนั้นเป็เพียงผิวเผิน ความจริงที่แท้จริงซ่อนอยู่ใต้ผิวหน้าที่ข้ามองเห็น แต่ในความไร้เดียงสาและความรักที่บริสุทธิ์ของข้า ข้าเลือกที่จะเชื่อในสิ่งที่ดีงามและมองโลกในแง่บวกเสมอ
ข้ายังคงเป็สามีที่ไร้เดียงสาและมองโลกในแง่ดีเสมอมา และนั่นคือสิ่งที่ทำให้ข้ามีความสุขในการใช้ชีวิต ข้าเชื่อในความดีของคน เชื่อในความรักที่แท้จริง และเชื่อว่าทุกสิ่งที่เกิดขึ้นล้วนมีเหตุผลที่ดีงาม
คืนนั้น ข้าหลับไปด้วยความรู้สึกที่เต็มไปด้วยความสุขและความหวัง ข้าฝันถึงอนาคตที่เหม่ยซินและข้าจะได้เรียนรู้และเติบโตไปด้วยกัน ได้สำรวจโลกใบใหม่และได้ัักับประสบการณ์ที่หลากหลาย
98
