'ั้แ่ที่ฉันจำความได้ ก็มีภาพของแม่ที่เปลือยกายนอนอยู่บนเตียงในยามฟ้าสว่าง และใส่ชุดกึ่งเปลือยเมื่อแสงอาทิตย์ลับหายไป เป็เวลาที่ผู้ชายมากหน้าหลายตามักจะแวะเวียนเปลี่ยนมาที่ห้องเช่าเล็ก ๆ ทุกค่ำคืน'
"แจน กูหิวแล้ว เมื่อไหร่จะได้กินลูกชิ้นวะ"
เสียงเล็กๆ ของจิน สาวน้อยวัยหกขวบ ร้องขึ้นอย่างงอแงใส่พี่สาว ถึงแม้จะมีอายุน้อยกว่าพี่ถึง 3 ปี แต่จินก็ไม่เคยเรียกแจนว่าพี่นำหน้า เพราะไม่เคยถูกสอน เป็คำเรียกชินปากที่ได้เรียนรู้จากแม่ของตัวเอง
"มึงก็รออีกแปบนึง แม่เขาสั่งไว้ว่ายังไง ? ถ้าลุงยังไม่ออกมา ก็ห้ามเข้าไปในห้อง มึงอยากโดนแม่ตีอีกหรอ"
"ก็กูหิวแล้ว ั้แ่ตื่นมายังไม่ได้กินอะไรเลย ลุงเสือกมาแต่วันอีก ถ้ามึงหยิบเงินออกมาด้วยก็ไม่ต้องมานั่งบ่นแบบนี้หรอก"
"แล้วมึงไม่หยิบมาเองล่ะ โทษแต่กู รออีกสักแปบนึงลุงน่าจะออกมาแล้วล่ะ ทนหน่อย"
แจนตอบพร้อมส่ายหน้าด้วยความเอือมระอาในคำพูดของน้องสาว พร้อมกับนั่งกอดเข่าอยู่ตรงบันไดอพาร์ตเมนท์ ไม่ไกลจากหน้าห้องพักที่มีเสียงครางสวาทของผู้หญิงที่ทั้งสองเรียกว่าแม่ดังออกมานัก
สองพี่น้องผมบ็อบสั้น ร่างเรียวบางแคระแกนไม่สมวัย จากการที่ไม่ได้รับอาหารที่เหมาะสม ผิวเนียนคล้ำตามประสาคนที่เติบโตใกล้ทะเล เป็ที่รู้จักของชาวบ้านและผู้คนละแวกนั้นเป็อย่างดี
"ดู๊... แม่มันพาผู้ชายไปนอนเอากัน ให้ลูกนั่งฟังเสียงครางอีกแล้ว"
"กูเห็นตีหนึ่งตีสองมันยังไล่ให้ลูกสาวมันไปวิ่งเล่นในสวนอยู่เลย อีนี่มันใส่ใจที่ไหน นอกจากจะใช้ลูกไปซื้อเหล้าเบียร์ ไม่ห่วงลูกเต้าเลย"
"กูว่าอีสองคนนี้โตมาก็คงไม่พ้นเป็กะหรี่เหมือนแม่มันหรอก กูได้ยินมันสอนลูกแต่ละอย่างดี ๆ ทั้งนั้นล่ะ"
ล้วนเป็สิ่งที่ครอบครัวถูกกล่าวถึงอยู่บ่อยครั้ง สองพี่น้องมักจะได้ยินประจำจากพวกแม่ค้าและชาวบ้านหน้าห้องพักพูดคุยกันต่อหน้าทั้งสอง ทั้งคู่ไม่ได้สนใจหรือใส่ใจคำพูดของชาวบ้าน เพราะสิ่งที่แม่ของพวกเธอทำนั้นเรียกได้ว่าเป็ปกติกิจวัตรประจำวันมาั้แ่ที่ทั้งคู่รู้ความ ไม่ว่าจะเสียงด่าทออย่างรุนแรง ถ้อยคำหยาบคาย โดนทุบตีเมื่อทำสิ่งใดไม่ถูกใจ หรือแม้แต่การร่วมเพศของแม่และชายมากหน้า ทำให้ทั้งสองเห็นเป็เื่ปกติที่ต้องเกิดขึ้น เฉกเช่นพระจันทร์และพระอาทิตย์ที่ต้องขึ้นและตกในทุกวัน รวมถึงพวกเธอยังไม่เข้าใจว่าเจตนาของผู้พูดนั้น ดูถูก เวทนา ว่าร้าย รู้แค่ว่าถูกพูดถึง จึงไม่ได้รู้สึกยินดียินร้ายเท่าไรนัก
วันนี้ก็เป็อีกหนึ่งวันอันปกติเช่นกัน ที่แม่จะพาชายแปลกหน้าหรือคุ้นเคย มาร่วมรักกันอย่างไม่ปกปิด ถ้าไม่เมาก็จะไล่ตนเองและน้องสาวออกมาก่อน แต่ถ้าเมาแล้ว บางครั้งก็ละเลงสวาทกันอย่างไม่แคร์สายตาที่จับจ้องของเด็กทั้งสอง
เวลาล่วงเลยจากสี่ทุ่มไปจนถึงตีหนึ่ง แม่กับลุงก็ยังไม่มีทีท่าจะออกมาจากห้อง แจนและน้องหิวมากจนหน้ามุ่ย แต่ก็ไม่กล้าจะเคาะประตูเรียกแม่เพราะเคยโดนตีด้วยไม้แขวนเสื้ออย่างแรงจนแขนขาแตกเืมาแล้ว แจนจึงตัดสินใจลุกขึ้น
"เดี๋ยวกูไปขอมาม่าจากป้าเกดก่อนนะ แม่ออกมาแล้วค่อยเอาเงินไปซื้อลูกชิ้นมากินกัน"
แจนบอกน้องสาวก่อนจะลุกขึ้นและเดินลงบันไดไปยังร้านขายของชำในซอยที่ห่างออกไปไม่ไกลนัก ปล่อยน้องสาวนั่งหน้างอกอดเข่าไม่โต้ตอบใด ๆ ทั้งสิ้น
เดินสักพักจนถึงร้านของชำเล็ก ๆ มีหญิงวัยกลางคนใส่เสื้อกล้ามตัวบาง นั่งดูทีวีอยู่ภายในเคาท์เตอร์จ่ายเงินตรงหน้าร้าน เด็กหญิงเดินไปหยิบมาม่ารสต้มยำกุ้งสองห่อ แล้วเดินไปหาหญิงเ้าของร้าน
"ป้าเกด หนูเอามาม่าไปสองห่อนะ เดี๋ยวเข้าห้องแล้วเอาเงินมาจ่ายให้"
"เออๆ แล้วป่านนี้แม่เอ็งยังไม่ออกจากห้องอีกหรอ ยังฟัดกับหนุ่มไม่เสร็จรึไง" ป้าเกดทักถามอย่างคุ้นเคย
แจนยิ้มให้แทนคำตอบ พร้อมกับถือมาม่าสองห่อเดินกลับไปที่อพาร์ทเม้นท์ พอมาถึงบันไดที่เคยมีน้องสาวนั่งอยู่กลับว่างเปล่า เมื่อมองซ้ายมองขวาแล้วไม่เห็นน้อง แจนก็นึกขึ้นว่า
'หรือมันเข้าห้องไปแล้ว ? '
นึกขึ้นได้จึงตรงไปที่ประตูห้องสุดท้ายของชั้น ยังไม่ทันก้าวถึงหน้าห้อง ประตูก็ถูกเปิดพร้อมด้วยชายฉกรรจ์ร่างใหญ่ มีรอยสักสีเขียวและดำเป็ลวดลายถึงข้อมือข้อเท้า เดินสูบบุหรี่ออกมาจากห้องของแจน ตามหลังด้วยหญิงสาวหน้าคมแก้มตอบ ผิวคล้ำเนียนเดินตามหลังมาในชุดเสื้อเกาะอกและกางเกงขาสั้นที่รัดสะโพกบางจนเห็นทุกสัดส่วนชัดเจน ทั้งสองเดินสวนแจนไปโดยไม่ได้สนใจกันและกันเหมือนปกติ เหตุการณ์ทั้งหมดล้วนเป็สิ่งที่คุ้นชินสำหรับเด็กหญิง เหมือนเป็กฏเกณฑ์ที่เรียนรู้ได้เอง ถ้าแม่พาผู้ชายมายามค่ำคืน ทั้งสองต้องออกไปรอข้างนอก จนกว่าแม่และชายคนนั้นจะออกไป ซึ่งเป็เวลาเริ่มงานที่ร้านอาหารกลางคืนของแม่พอดี เด็ก ๆ จะต้องอยู่กันตามลำพังจนถึงเช้า จึงจะตื่นเตรียมตัวเดินทางไปโรงเรียน ซึ่งนอกจากความหิวแล้ว นอกนั้นก็ไม่ได้เป็ปัญหาอะไรมากมาย ถ้าตอนกลางคืนเข้าห้องไม่ได้ ทั้งสองก็จะไปวิ่งเล่นริมทะเล เดินเล่นในสวนสาธารณะ หรือเกาะกลุ่มกับพวกเด็กวัยรุ่นชายหญิงที่ชอบขี่มอเตอร์ไซค์มามั่วสุมกันยามค่ำคืน
แจนคิดในใจว่าวันนี้ยังดีที่แม่ไม่ได้เมา ไม่งั้นเธอคงต้องนั่งเช็ดอ้วกที่เละเทะเต็มห้องอีกแน่
หลังจากโล่งใจ แจนเปิดประตูพร้อมกับเหลือบมองดูนาฬิกา เป็เวลาเที่ยงคืนครึ่งแล้ว
'พามันออกไปซื้อลูกชิ้น รีบกินรีบกลับเข้ามานอนดีกว่า' แจนนึกถึงน้องสาว
แต่ทันใดที่กวาดตามองไปรอบห้อง กลับว่างเปล่า ไม่มีน้องสาวของเธออยู่ แจนเดินไปดูในห้องน้ำเล็ก ๆ ที่อยู่เกือบติดประตูระเบียง พบแต่ห้องน้ำที่ปิดไฟมืดสนิท แจนคิดว่าน้องของเธอคงเบื่อที่จะนั่งรอ จึงออกไปวิ่งเล่นแถวนี้ คิดได้แบบนั้นแจนก็รู้สึกี้เีที่จะเดินออกไปซื้อลูกชิ้น จึงต้มมาม่าที่ซื้อมาทั้งสองห่อแบ่งไว้คนละชาม เผื่อน้องสาวกลับมาจะได้กินแล้วเข้านอน หลังจากที่แจนกินมาม่าส่วนของตัวเองเสร็จพออิ่มท้อง เธอก็จัดการจัดเตรียมที่นอนตรงหน้าทีวีเครื่องเล็ก ที่ตั้งอยู่บนตู้ใส่ของที่สูงแค่เอวของเธอ เปิดทีวีนอนดูหนังจนผล็อยหลับไปด้วยความเพลีย
1K
