พิชิตภพสยบสวรรค์ ภาค1 ดินแดนแห่งท้องฟ้า

ดวงตาของเจิ้นเทียนก็กระพริบเป็นสีแดงด้วย และเขาสลบไปในทันที มู่เหวินเห็นดังนั้นจึงรีบคว้าตัว แล้วประคองอย่างรวดเร็ว“เจิ้นเทียน เจ้าได้รับบาดเจ็บหรือเปล่า” มู่เหวินรีบตรวจดูชีพจรแล้วก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก “เฮ้อ ! สงสัยจะสลบไปเหมือนเดิม เด็กคนนี้ร่างกายอ่อนแอ ซ้ำยังเป็นลมทุกครั้งที่เห็นเลือด อาจารย์เป็นห่วงเจ้าจริงๆ ” มู่เหวินมองเจิ้นเทียนแล้วส่ายหน้าเบาๆตั้งแต่เด็กเจิ้นเทียนมีโรคประหลาดอย่างหนึ่ง คือทุกครั้งที่มีการฆ่าสัตว์ต่อหน้า เจิ้นเทียนจะเป็นลมแล้วสลบตลอด แต่หากมีใครเอาเลือดใส่ถ้วยแล้วไปให้ดู อาการของโรคนี้จะไม่เกิดขึ้น “สวรรค์คงอยากให้เจ้าเป็นคนธรรมดา” มู่เหวินพูดพึมพำเบาๆ แล้ววางเจิ้นเทียนให้นอนพักข้างๆ ส่วนตัวเองนั่งฟื้นฟูลมปราณอยู่เงียบๆในชนเผ่าทั้งหลายที่ตั้งอยู่ภายใต้ดินแดนแห่งท้องฟ้า ชายหนุ่มทุกคนจะถูกสอนให้เป็นนักรบ โดยมีทั้งหมด 4 ระดับ ได้แก่1.ระดับนักรบฝึกหัด เน้นฝึกกระบวนท่าและร่างกาย2.ระดับนักรบ เริ่มฝึกลมปราณแบ่งเป็นขั้นต้น กลาง ปลาย3.ระดับหัวหน้านักรบ เน้นความแข็งแกร่งของร่างกายและลมปราณแบ่งเป็นขั้นต้น กลาง ปลาย4.ระดับขุนศึกจะสามารถสร้างพลังปราณออกมาเป็นรูปร่างได้ ซึ่งระดับขุนศึกนี้ในดินแดนท้องฟ้ายังไม่เคยมีใครไปถึงมาก่อนตัวของมู่เหวินเป็นระดับหัวหน้านักรบขั้นต้น ซึ่งตั้งแต่ก่อตั้งเผ่ามาถือว่าเป็นระดับที่สูงที่สุด มีเพียง หวังเย่ พ่อของ หวังอู่เท่านั้นที่มีระดับเดียวกัน ซึ่งแม้แต่เผ่าใหญ่ๆก็ยังมีหัวหน้านักรบเพียงไม่กี่คน นั่นทำให้เผ่าฟ้าคำรามที่เป็นเผ่าขนาดเล็กไม่มีผู้รุกรานและเป็นที่น่าเกรงขามของทุกเผ่าในดินแดนแห่งนี้ส่วนเพลงดาบของมู่เหวินเป็นวรยุทธ์ประจำเผ่าที่สืบทอดกันมา โดยแต่ละเผ่าจะมีการใช้วรยุทธ์ที่แตกต่างกันขึ้นอยู่กับการสืบทอดและภูมิปัญญาของเผ่านั้นๆหนึ่งชั่วยามผ่านไป มู่เหวินก็สัมผัสได้ว่าเจิ้นเทียนเริ่มฟื้นขึ้นมา“หากเจ้าตื่นแล้ว เรารีบออกเดินทางตามกลุ่มของเผ่าเราไปที่เผ่าภูผาเถิด ป่านนี้ทุกคนคงจะเป็นห่วง” มู่เหวินกล่าว พลางลุกขึ้นพร้อมหยิบดาบ“ครับอาจารย์ ศิษย์ขอโทษที่สลบไปทำให้เสียเวลา ” เจิ้นเทียนรีบลุกแล้วเร่งเดินตามในขณะที่ทั้งสองกำลังจะออกเดินทางนั้นก็ได้ยินเสียงตะโกนเรียก“อาจารย์ ! เจิ้นเทียน!... รอข้าด้วย” พลันก็มีร่างเด็กชายจ่ำม่ำวิ่งออกมาหลังพุ่มไม้“อู๋ต้า !!!” เจิ้นเทียนเมื่อเห็นร่างนั้นก็ส่งเสียงประหลาดใจอู๋ต้า เป็นเด็กชายคนหนึ่งในเผ่าฟ้าคำราม รูปร่างจ้ำม่ำ ขี้คุยและรักสนุก อู๋ต้าเป็นเพื่อนสนิทของเจิ้นเทียน บ้านของอู๋ต้าถือว่ามีฐานะพอสมควรในเผ่า พ่อของอู๋ต้า ชื่อ อู๋เหลียงเป็นคนเจ้าชู้มีภรรยาหลายคน บุตรชายหญิงก็เยอะตามจนนับไม่ไหว กลายเป็นครอบครัวใหญ่พอๆกับหัวหน้าเผ่าอู๋ต้าสนิทกับเจิ้นเทียนก็เพราะตอนเด็กป่วยเป็นโรคประหลาด ไม่ยอมกินและไม่พูดจา ท่านปู่ของเจิ้นเทียนจึงช่วยรักษาให้ ไม่รู้ว่าท่านปู่ของเจิ้นเทียนรักษาแบบใด หลังอู๋ต้าหายก็กินเอาๆและพูดได้ทั้งวัน ด้วยความที่ไปบ้านของเจิ้นเทียนบ่อยๆ ตั้งแต่เล็กๆ ทั้งสองจึงสนิทกันมาก“อู๋ต้าทำไมเจ้าถึงได้อยู่หลังสุด!! ” มู่เหวินทำหน้าเคร่งเครียดเพราะรู้นิสัยเหลวไหลของอู๋ต้า“แหะๆ !! อาจารย์ ตอนที่ทุกคนพักกัน ข้าก็แอบกินเสบียงนิดหน่อย แล้วเผลอหลับ รู้สึกตัวอีกทีทุกคนก็วิ่งไปแล้ว ข้าตัวอ้วนวิ่งไปคงตามไม่ทัน เลยแอบอยู่หลังพุ่มไม้ รอเรื่องเงียบแล้วก็ออกมานี่แหละ” อู๋ต้าพูดแบบอายๆ แล้วทำท่าทางตัวลีบๆ เดินเข้าไปหามู่เหวินมู่เหวินรู้สึกปวดหัวกับลูกศิษย์คนนี้เป็นอย่างยิ่ง หลังส่ายหน้าเบาๆ ก็นำศิษย์ทั้งสองมุ่งหน้าสู่เผ่าภูผา“เจ้านี่กล้าใช้ได้ รู้ว่าหวังอู่มันร้ายขนาดนั้น ยังกล้าไปมีเรื่องกับมัน สมแล้วที่เป็นคู่ซี้ของข้า” อู๋ต้ากระซิบเบาๆกับเจิ้นเทียน พลางยกนิ้วโป้ง“มีเรื่องกับมันที่ไหน มันต่อยข้าหมัดเดียวข้าก็ร่วงไปแล้ว แถมตอนข้าโดนต่อย เจ้าก็หายเงียบไปไม่เห็นหัว” เจิ้นเทียนพูดตอบอย่างหัวเสีย“พี่อู๋ต้าคนนี้ตอนนั้นกำลังวางแผนอยู่ ข้าหลับหลังกินเสบียงไหนเลยจะช่วยเจ้าได้ ถ้าตอนนั้นข้าอยู่นะรับรองว่าเจ้าหวังอู่ต้องเรียกข้าเป็นปู่คนที่สองของมันแน่ๆ” อู๋ต้าพูดโอ้อวด“เจ้าหลับแล้วรู้ได้อย่างไรว่าข้ามีเรื่องกับหวังอู่” เจิ้นเทียนสงสัย“ไม่ยากๆ...ในกลุ่มที่เรามา มีอาจารย์อยู่ทั้งคนแล้วยังกล้าทำร้ายเจ้า ก็มีมันคนเดียวนี่แหละ ไม่ต้องกลัวนะเด็กน้อย พอกลับไปที่เผ่าเดี๋ยวข้าจะให้ลูกพี่ลูกน้องข้ารุมมันเอง” อู๋ต้าพูดด้วยตาเป็นประกายเจิ้นเทียนรับฟังพร้อมส่ายหน้า ใครใช้ให้อู๋ต้าเป็นเพื่อนซี้ของเขาล่ะ ในเมื่อเป็นเพื่อนซี้ก็ต้องรับฟังความขี้โม้ไปด้วย แต่ทุกครั้งที่อู๋ต้าขี้โม้ เจิ้นเทียนก็มีความสุขราวกับโลกนี้ยังมีสิ่งดีๆเหลือให้คนอย่างเขาได้สัมผัสบ้าง ในขณะเดียวกันกลุ่มของมู่ปิงและหวังอู่ก็เดินทางมาถึงเผ่าภูผา ขณะที่กำลังเดินทางเข้าไปในเขตของเผ่าภูผานั้น ทั้งหมดก็ได้ยินเสียงตะโกนเรียกด้วยความเย้ยหยัน“หยุด!! เด็กน้อยบ้านนอกเช่นพวกเจ้า มาทำอะไรที่เผ่าของเรา ทิ้งของแล้วไสหัวไปให้หมด”..........................................................................

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 4 อู๋ต้า

นิยายแนะนำ

พิชิตภพสยบสวรรค์ ภาค1 ดินแดนแห่งท้องฟ้า

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 4 อู๋ต้า

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้