รุ่งเช้า วันที่สามของการฝึก
ทุกคนมารวมที่ลาน
บรรยากาศเปลี่ยนไป
หลังผ่านหลายการทดสอบ ไม่มีใครมองอีกฝ่ายเป็คู่แข่งอย่างเดียวแล้ว
ทุกคนเริ่มระวังกันมากขึ้น
ฉีเหยียนยืนอยู่เหมือนเดิม
ข้างตัวมีหีบไม้ใบหนึ่ง
เขาเปิดออก
ด้านในมีป้ายเหล็กสิบสองอัน
แต่ละอันสลักคะแนน
100
90
80
…
จนถึง 10
ฉีเหยียนพูด
“วันนี้ง่าย”
ไม่มีใครเชื่อ
เขาพูดต่อ
“เลือกป้ายคนละหนึ่ง”
“พระอาทิตย์ตก ใครถือคะแนนรวมสูงสุด ชนะ”
เงียบ
ง่ายเกินไป
หลัวชิงกระซิบ
“ต้องมีอะไรแน่”
ฉีเหยียนพยักหน้า
“มี”
เขายิ้ม
“คนคะแนนต่ำสุด…”
“ลงโทษทั้งกลุ่ม”
ทุกคนเงียบ
ทันทีที่พูดจบ
ทุกสายตาเปลี่ยน
นี่ไม่ใช่แข่งเดี่ยว
แต่เป็เกมผลประโยชน์
ถ้ามีคนหยิบ 100
อีกคนหยิบ 10
ทั้งกลุ่มเสี่ยง
—
เริ่ม
ทุกคนเดินไปเลือก
หลายคนแย่งคะแนนสูง
บางคนลังเล
หลัวชิงหันมาถาม
“เอาเท่าไร”
หลินรุ่ยมองป้าย
ไม่ได้ตอบ
เฉินมู่เดินเข้าไป
หยิบ…
50
แล้วเดินกลับ
หลัวชิงงง
“ทำไมกลาง ๆ?”
เฉินมู่ตอบ
“ไม่โดด”
หลัวชิงคิดแล้วหยิบ 70
จากนั้นหันมาหาหลินรุ่ย
หลินรุ่ยมองหีบ
หยิบ…
10
ทั้งลานเงียบ
หลัวชิงแทบสำลัก
“เ้าบ้า?”
หลายคนหัวเราะ
“คนฉลาด?”
“กลัวแพ้?”
แม้แต่ฉีเหยียนยังมอง
แต่ไม่พูด
—
ครึ่งชั่วยามผ่านไป
ทุกคนเลือกครบ
คะแนนเริ่มเปิด
กลุ่มส่วนใหญ่เต็มไปด้วย 80–100
ทุกคนอยากชนะ
จนกระทั่ง…
ฉีเหยียนประกาศกติกาที่เหลือ
“ลืมบอก”
ทุกคนเงียบ
เขายิ้ม
“คนที่ถือคะแนนสูง…”
“ต้องแบกน้ำหนักตามคะแนน”
ทั้งลานหยุดหายใจ
คนถือ 100 ถูกเอาถุงเหล็กหนักมหาศาลวางใส่หลัง
คนถือ 90 หน้าเปลี่ยน
หลายคนเริ่มเดินแทบไม่ไหว
ส่วนหลินรุ่ย…
ได้รับถุงเบาแทบไม่มีน้ำหนัก
ฉีเหยียนประกาศ
“ถึงยอดเขา”
“คิดคะแนนจากเวลาทั้งกลุ่ม”
เสียงด่าดังทั่วลาน
—
เริ่มเดิน
ไม่ถึงครึ่งทาง
หลายกลุ่มพัง
คนถือคะแนนสูงหมดแรง
เพื่อนต้องช่วย
เวลาเสีย
หลัวชิงเริ่มเข้าใจ
“เดี๋ยว…”
“คะแนนสูงไม่ใช่รางวัล”
หลินรุ่ยพยักหน้า
“ยิ่งอยากชนะ…”
“ยิ่งแบกมาก”
จากนั้นเขาหันไปมองทั้งกลุ่ม
ออกคำสั่งทันที
“หลัวชิง ช่วยเฉินมู่”
“ข้าขนเสบียง”
ไม่มีใครเถียง
จังหวะเริ่มนิ่ง
เพราะคนที่เบา ไม่ได้พัก
แต่ช่วยรักษาความเร็วทั้งทีม
—
่สุดท้าย
กลุ่มหนึ่งที่มีคนถือ 100 ล้ม
หัวหน้าะโ
“ทิ้งเขา!”
คนทั้งกลุ่มวิ่งต่อ
แต่ฉีเหยียนยืนอยู่
เขาขีดชื่อทั้งกลุ่มออก
ทันที
ทุกคนชะงัก
“แพ้”
คนคนนั้นะโ
“แต่เราถึงก่อน!”
ฉีเหยียนตอบเรียบ ๆ
“ข้าบอกเมื่อไร”
“…ว่าคะแนนคือเข้าเส้นชัย”
ลานเงียบ
—
ตกเย็น
กลุ่มของหลินรุ่ยขึ้นถึงยอดเป็อันดับสอง
แต่เวลารวมดีที่สุด
ฉีเหยียนมองทั้งสาม
ถามหลินรุ่ย
“ทำไมเลือกสิบ”
หลินรุ่ยตอบ
“ถ้าทุกคนอยากเป็คนแบกธง”
“สุดท้ายจะไม่มีใครแบกกองทัพ”
ฉีเหยียนเงียบ
ก่อนพยักหน้า
“ดี”
“เริ่มเข้าใจแล้ว”
—
ระบบเด้งขึ้น
ภารกิจสำเร็จ
ได้รับ:
【สมดุลผลประโยชน์ Lv.1】
ผล:
เพิ่มประสิทธิภาพเมื่อบริหารคนหลายประเภท
—
กลางคืน
ก่อนแยกย้าย
ฉีเหยียนพูดประโยคหนึ่ง
“พรุ่งนี้…”
“เริ่มฝึกอาวุธจริง”
ทุกคนเงียบ
เขายิ้ม
“และจะมีคนเจ็บ”
หยุดเล็กน้อย
“…หรืออาจตาย”
หลินรุ่ยมองท้องฟ้า
การฝึกที่ผ่านมา
คือเรียนคน
พรุ่งนี้…
จะเริ่มเรียนาจริง
ตอนที่ 17 จบ
ตอนต่อไป: ตอนที่ 18 — อาวุธมีคม แต่คนต่างหากที่ตัดสินว่าแทงใคร
2K
