บทที่ 4 : หลับและลืมตา
เป็อีกหนึ่งคืนที่เหมือนกับทุกวันั้แ่ที่เดเรคออกจากงาน เขาใส่สูทใหม่ที่ซื้อมาแล้วออกไปเดินเล่นรอบๆเมือง เมื่อเขารู้สึกเบื่อ ก็แค่เรียกรถแท็กซี่เพื่อกลับบ้าน
ไม่จำเป็ต้องมีเหตุผลเมื่อทำอะไร เดเรคก็แค่ทำในสิ่งที่เขาอยากทำ เขาอยากรู้ว่ามะเร็งกับความครียด อะไรจะฆ่าเขาได้ก่อนกัน
ในขณะที่เดเรคกำลังเดินเล่นอยู่บนถนนในเมือง มีกลุ่มวัยรุ่นถือขวดเหล้าเดินสวนทางผ่านไป หนึ่งในนั้นคือคริส เวนไรล์! เดเรคไม่มีวันลืมใบหน้านี้ไปตลอดชีวิต
คริสกำลังหัวเราะสนุกสนานอยู่กับเพื่อนของเขา ไม่นานพวกเขาก็เดินไปขึ้นรถ มันเป็รถคาเมโร่คันใหม่ที่ผ่านการแต่งเป็อย่างดี
เสียงล้อรถกรีดกับพื้นถนน รถคาเมโร่พุ่งออกไปบนถนนอย่างรวดเร็ว ตัดหน้าหญิงชราคนหนึ่งที่กำลังเดินข้ามถนน เธอใกลัวจนล้มลงกับพื้น
เสียงหัวเราะน่ารังเกียจดังลั่นออกมาจากรถคาเมโร่ เดเรคกัดฟันแน่น ไฟที่เคยดับลงลุกโชนขึ้นอย่างเงียบเชียบ
'ฉันลืมมันไปได้ยังไง?'
เดเรคกลับไปที่บ้านแล้วติดตามคริสในอินเตอร์เน็ต ค้นหาที่อยู่ ตารางชีวิตประจำวัน
เดเรคหาโอกาสตอนที่คริสจอดรถทิ้งไว้ ติดตั้งสัญญาณ GPS ไว้ใต้รถ
หลังจากสะกดลอยตามได้ไม่กี่วัน เดเรคพบการละเมิดข้อตกลงของกับศาลอย่างน้อยก็ 50 ครั้ง มีกระทั่งการดื่มเหล้าและใช้ยาเสพติด
การแจ้งตำรวจเป็วิธีการที่โง่มาก ตำรวจจะทำอะไรได้? ผ่านไม่นานคริสก็จะถูกปล่อยตัวอีก แล้วทำให้เขาระวังตัวมากกว่าเดิม
และเดเรคไม่ไช่คนโง่ เขาไม่คิดจะพึ่งศาลงี่เง่าอีก
หนึ่งสัปดาห์หลังจากการตามติดชีวิต เดเรครู้ชีวิตประจำวันของคริสทุกอย่าง เขาสามารถคาดเดาสถานที่ล่วงหน้าได้
หลังจากตรวจสอบว่าไม่มีอะไรผิดพลาด เดเรคเดินไปขึ้นรถคันใหม่ของเขา เชฟโรเลต อิมพาลา ปี 1967 สีดำ
รถสำหรับการไล่ล่า สถานที่ทิ้งร้าง และอุปกรณ์ที่เตรียมเอาไว้ ตอนนี้เป็เวลาเหมาะสมในการเริ่มขั้นตอนสุดท้าย
เดเรคขับรถไปดักรอคริสในสถานที่หนึ่ง เมื่อรถคาเมโร่แล่นผ่านมา เดเรคขับรถของเขาตามไปอย่างใกล้ชิด
ผ่านไปไม่นาน บนถนนก็เหลือเพียงรถของพวกเขาสองคน มันเป็ถนนเล็กๆในสถานที่ปลอดคน
ทันใดนั้น เดเรคเหยียบคันเร่งพุ่งชนรถคาเมโร่จากด้านข้าง บังคับให้รถคาเมโร่หยุดลง
ทันทีที่คริสลงจากรถมา เดเรควิ่งเข้าหาเขาพร้อมกับเครื่องช็อตไฟฟ้าในมือ เขากระตุกแล้วสลบไปก่อนที่จะได้โวยวาย
เป็โชคดีของเดเรค ในรถคาเมโร่มีคริสเพียงแค่คนเดียว ไม่อย่างนั้นแผนของเขาจะยุ่งยากมากขึ้น
เดเรคทำลายสัญญาณ GPS และมือถือตัวเอง เขาค้นเสื้อผ้าของคริส ทำลายอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ทุกอย่าง ก่อนมัดแขนมัดขา แล้วโยนเด็กหนุ่มไว้หลังรถเชฟโรเลต
เดเรคขับรถตรงไปยังสถานที่ที่เขาเตรียมไว้ เพื่อเริ่มงานปาร์ตี้สุดท้ายกัน 2 คน
...
โกดังร้างแห่งหนึ่งในเขตอุสาหกรรมเก่า กลางประตูโกดังมีกุญแจโซ่ขนาดใหญ่ที่ปิดตายไว้
ภายในโกดังมีเก้าอี้สองตัวยึดติดกับพื้นปูน ใกล้กันมีแท็งน้ำขนาดใหญ่กับถังใบหนึ่งตั้งไว้
เดเรคเปิดท้ายรถเชฟโรเลตออก เขาลากคริสไปนั่งลงกับเก้าอี้ ใช้เชือกรัดตรึงเขาไว้กับเก้าอี้เหล็กและปิดปากเขาแน่น
ถังที่บรรจุน้ำไว้เต็มสาดใส่เด็กหนุ่มที่หมดสติอยู่บนเก้าอี้
"สวัสดีคุณเวนไรท์"
คริสสะดุ้งตื่นขึ้น เขามองไปรอบๆแล้วพยายามดิ้นรนออกจากเชือกที่มัดอยู่
เดเรคใช้ท่อนไม้ฟาดที่หน้าแข็งของคริสอย่างแรง เขาร้องออกมาด้วยความเ็ป
"ผมคือเดเรค แม็กคอย ครั้งสุดท้ายที่เราเจอกันก็หลายปีแล้ว คุณจำผมได้มั้ย?" ใบหน้าของคริสบิดเบี้ยว
"เรามาเล่นเกมส์กัน" เดเรคเดินไปหยิบเครื่องจับเวลา 2 เครื่องจากในรถ เครื่องแรกตั้งไว้ที่ 30 นาที และเครื่องสอง 2 ชั่วโมง 44 นาที
เดเรคหยิบปืนสั้นเก็บเสียงขึ้นมาจากกระเป๋า ปลายกระบอกปืนจ่อที่หน้าท้องของคริส เสียงกรีดร้องดังสะท้อนไปทั่วโกดังเมื่อเขาลั่นไกปืน
เดเรคกดปุ่มให้เครื่องจับเวลาทำงาน เขาเดินเข้ามาใกล้ๆเพื่อดูาแ เืสีดำไหลออกมาไม่หยุด ประเมินได้ว่าตับถูกยิงทะลุ
"ก่อนเราจะเริ่ม ผมจะอธิบายกฎของเกมให้ฟัง ดูเวลาที่กำลังถอยหลังให้ดี พวกมันสำคัญมาก" คริสร้องไห้และครวญครางเหมือนคนบ้า เดเรคต้องสาดน้ำใส่หน้าเด็กหนุ่มอีกครั้ง แล้วกระชากผมของเขาขึ้นมา
"เครื่องแรกแสดงเวลาชีวิตที่เหลืออยู่ของคุณ ทันทีที่มันดัง แม้ว่ามีคนบุกเข้ามาในโกดังแล้วช่วยคุณออกไปได้ แต่คุณก็ต้องตายอยู่ดี ระบบในร่างกายจะเป็พิษเมื่อตับหยุดทำงานเป็เวลานาน ต่อให้ปลูกถ่ายตับใหม่ก็ช่วยชีวิตไม่ได้ เครื่องที่สองเป็เซอร์ไพรส์ มันคือเวลาที่เราต้องพยายามอยู่ให้ถึง ในระหว่างนี้คุณต้องตื่นอยู่ตลอดเวลาและลิ้มรสความเ็ปเหมือนน้องชายของผม"
คริสกรีดร้องไม่หยุด เสียงสัญญาณของเครื่องแรกดังขึ้น
เวลาค่อยๆผ่านไป คริสเริ่มหมดแรงกรีดร้อง บางครั้งเขาก็สะอึกสะอื้น บางครั้งเขาก็เงียบ สติเริ่มเลือนลางจากการเสียเืมาก
เดเรคจะคอยพูดเื่ราวชีวิตของตัวเองให้เขาฟัง และบางครั้งก็ลุกขึ้นเดินไปเดินมา
ทุกครั้งที่คริสหมดสติไป เดเรคจะสาดน้ำและใช้สารพัดวิธีเพื่อปลุกเขา
ผ่านไปไม่นาน สัญญาณของตัวจับเวลาอีกเครื่องดังขึ้น
เดเรคเดินเข้าไปหาคริสใกล้ๆ แววตาของเด็กหนุ่มดูเลื่อนลอย
"ผมมีทั้งข่าวดีและข่าวร้าย ข่าวร้ายคือผมโกหก ผลของการวิจัยบอกว่าเมื่อตับถูกทำลายมันก็ไม่มีหวังที่จะมีชีวิตรอด ต่อให้ผมยิงคุณที่หน้าโรงพยาบาลที่ดีที่สุดใน USA คุณก็ต้องตาย ส่วนข่าวดีคือคุณกำลังจะได้ตาย ผมอยากให้คุณรับรู้ความทรมานที่น้องชายผมได้รับ และตอนนี้มันเพียงพอแล้ว"
เดเรคเล็งปืนสั้นไปที่ศีรษะของคริสแล้วลั่นไก เืพุ่งทะลักออกมาย้อมเสื้อของเด็กหนุ่มจนเป็สีแดง
เดเรคมองดูร่างไร้ิญญาของคริสเงียบๆ สักพักเขาก็หันปืนเข้าหาศีรษะของตัวเอง
"คาร์ล พี่ชายคนนี้กำลังไปหานายแล้ว" และลั่นไกครั้งสุดท้าย
ศีรษะของเดเรคสะบัดไปตามแรงของะุปืน ภาพในจิตสำนึกของเขามองเห็นทุกอย่างเป็สีขาว เขารู้สึกเหมือนกำลังลอยอยู่กลางอากาศ
ความโศกเศร้า ความทุกข์ทรมาน และความเ็ปหลายปีที่ผ่านมา หายไปอย่างสมบูรณ์
เดเรคมีพอใจกับความรู้สึกที่เขากำลังได้รับอยู่ ทุกอย่างเงียบสงบ ไม่มีถูกไม่มีผิด ไม่มีสำเร็จหรือล้มเหลว
...
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน แต่เดเรคก็รู้สึกว่าตัวเองกำลังหายใจ
อารมณ์และความรู้สึกนึกคิดทั้งหมดถูกดึงกลับคืนมา เดเรคพยายามลืมตามอง แต่ภาพในสายตาของเขาเป็สีดำ
'ทำไมฉันไม่ตาย? หรือมีคนช่วยชีวิตฉันไว้?' แต่เมื่อสายตาของเดเรคปรับสภาพได้ เขาก็โยนความคิดก่อนหน้านี้ทิ้งไปทันที
เดเรคอยู่ในทางเดินโลหะขนาดใหญ่ บนพื้นเต็มไปด้วยศพนอนตายเกลื่อนกลาด ศพทั้งหมดไม่ใช่มนุษย์ ร่างกายของพวกมันเหมือนกับเอเลี่ยน สวมเกราะที่เหมือนกับชุดนักรบอวกาศที่เขาเคยดูในหนังไซไฟ
'ฉันอยู่ที่ไหน? นี่มันหมายความว่าไง?' เดเรคพยายามลุกขึ้น แต่เขาทำไม่ได้
เดเรคมองก้มมองตัวเองแล้วเงียบไป เขาพึ่งสังเกตว่าตัวเองกำลังสวมชุดนักรบอวกาศเหมือนกัน ประสาทััที่ฟื้นคืนมาทำให้เขารู้ว่า ตอนนี้เขามีแขน 4 ข้าง! และมือแต่ละข้างมีแค่ 3 นิ้ว!
"นี่มันเหี้*อะไรเนี่ย!"