‘ การลอบโจมตีสำเร็จ! ‘ เมื่อเห็นว่าซงซานาเ็ หยางเฉินก็เผยสีหน้ายินดีออกมาแม้ว่าจะฆ่าซงซานไม่ได้แต่นี่ก็เพียงพอแล้ว เมื่อเป็แบบนี้เขากับเถาเถาจะได้มีโอกาสหนีสักที
เถาเถาอยากจะควบคุมให้พู่กันโจมตีต่อแต่ตอนนั้นหมูที่คลั่งเพราะความเ็ปกลับพุ่งเข้ามา มันใช้กรงเล็บฟาดเข้าใส่พู่กันไม่ว่ากรงเล็บนั้นจะผ่านไปที่ไหนก็ทำให้เกิดเสียงตัดอากาศขึ้นมาที่นั่น
“ เ้าหมูนี่หาที่ตาย !”เถาเถาอดไม่ได้ที่จะฮึดฮัดออกมา พู่กันได้พลิกกลับหลบการโจมตีของหมูแล้วแทงเข้าใส่ที่าแบนแผ่นหลังของมัน
หมูไม่อาจจะหลบได้ปลายพู่กันได้แทงเข้าที่หลังของมันได้อย่างง่ายดาย และหมูโดนตัดออกเป็สองส่วนเืของมันได้กระจายไปทั่ว
เนื่องจากหมูตัวนี้ยังฝืนจะพุ่งเข้ามาต่อครึ่งหน้าของมันก็เลยไถลไปหลายสิบเมตร ก่อนจะแน่นิ่งไปกับพื้น เสียงร้องดังก้องไปทั่วทั้งถ้ำ
เมื่อซงซานและสหายเห็นว่าพู่กันจัดการกับหมูได้พวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะตกตะลึง อาวุธจิตนี้แข็งแกร่งจริงๆ!
อันที่จริงความแข็งแกร่งของเถาเถานั้นไม่เพียงพอที่จะฆ่าหมูได้ง่ายดายเช่นนี้หากไม่ใช่เพราะดาบของซงซานทำให้หมูาเ็อยู่แล้ว งั้นเถาเถาก็คงไม่อาจจะตัดหมูตัวนี้ออกเป็สองส่วนได้
และตอนนั้นที่หน้าอกของหมูกลับบวมเปล่งขึ้นมาพลังงานอันน่ากลัวได้รวมตัวกัน ในถ้ำเต็มไปด้วยพลังผันผวน เมื่อเห็นอกของหมูที่บวมเปล่งพวกเขาก็พบกับลูกปัดสีแดงเืที่กำลังส่องแสงออกมา
“ ผลึกเื!” ทุกคนต่างก็สีหน้าเปลี่ยนไปผลึกเืนั้นอัดแน่นมาจากหัวใจของสัตว์อสูร และมันมีพลังงานของสัตว์อสูรอยู่
หากมันะเิมันก็เพียงพอที่จะฆ่าผู้บ่มเพาะขอบเขตบรรพจารย์ได้อย่างง่ายดาย
“ เสี่ยวหยางรีบออกจากที่นี่เร็วเข้า !”พู่กันขยายขนาดขึ้นมาและบินไปตรงหน้าของหยางเฉิน พร้อมกับเสียงของเถาเถาที่เต็มไปด้วยความกังวล
หยางเฉินไม่กล้าที่จะรีรอเขารีบจับพู่กันเอาไว้แน่ การะเิผลึกเืไม่ใช่เื่ตลก หากเขาอยู่ที่นี่ต่อเขาคงต้องตาย
ซงซานและสหายก็ไม่กล้าที่จะอยู่ต่อเช่นกันพวกเขารีบพุ่งออกมาที่ทางออกของถ้ำ ในเวลาเดียกวันพู่กันที่แบกหยางเฉินอยู่ก็ได้พุ่งออกมาเช่นกัน
แต่ตอนที่พวกเขากำลังจะออกมานั้นก็มีอีกสองร่างที่พุ่งเข้ามาในถ้ำ ทั้งสองดูยินดีขึ้นมาทันที“ เราตามหาเ้ามานาน ไม่คิดเลยว่าสมบัติจิตจะซ่อนอยู่ที่นี่ ”
ทั้งสองคนที่โผล่มาคือเทียนหลินและหลงฉี !
“ เซ่ามู !” เมื่อหลินฉีเห็นชายคนแรก สีหน้าของเขาก็แสดงความแปลกใจออกมา
“ พวกมันกำจะชิงสมบัติจิตไปเราไม่อาจจะปล่อยให้พวกมันทำสำเร็จได้ เ้าไปหยุดพวกมัน ส่วนข้าจะชิงอาวุธจิตมา”เทียนหลินส่งข้อความบอกกับหลงฉี ตอนที่พูดนั้นเขาก็ได้พุ่งเข้าหาพู่กันทันที
หลงฉีเผยสีหน้าไม่สู้ดีออกมาก่อนจะหายตัวไป เขาเข้าโจมตีเซ่ามูและซงซานตามที่เทียนหลินสั่งทันที
หลงฉีไม่เห็นศพของอสูรหมูนี่ไม่ต้องนับผลึกเืที่กำลังจะะเิเลย
“ ช้าก่อน !ด้านในถ้ำ...” เซ่ามูยังพูดไม่ทันจบหลงฉีก็ได้ใช้ฝ่ามือโจมตีเข้ามา ไฟลึกลับก็ได้ลุกขึ้น ไฟได้บิดตัวเป็ลำหลายสิบอันแล้วพุ่งเข้าหาเซ่ามูและซงซานทันที!
“เลิกเสแสร้งได้แล้ว !” เซ่ามูและซงซานสีหน้าเปลี่ยนไปตอนแรกพวกเขาเกรงใจกองกำลังที่อยู่เื้ัของอีกฝ่าย แต่ตอนนี้พวกเขาไม่มีทางเลือกอื่นแล้วนอกจากต้องลงมือกลับ
ตอนที่หลงฉีโจมตีเซ่ามูและซงซาน เทียนหลินก็ได้อยู่ตรงหน้าพู่กันแล้วค้อนสีม่วงได้โผล่มาในมือของเขา ค้อนนี้มีลวดลายสายฟ้าสลักเอาไว้
“ แหวนมิติ !” เมื่อเห็นค้อนในมือของเทียนหลิน หยางเฉินก็มองไปที่นิ้วของอีกฝ่ายนิ้วของอีกฝ่ายมีแหวนมิติอยู่จริงๆ และคนที่มีแหวนมิตินั้นเพียงพอที่จะบอกได้ว่าฐานะไม่ธรรมดา
“ เสี่ยวหยางเขามีอาวุธขั้นสูงและแกร่งอย่างมาก ด้วยความแข็งแกร่งของข้าแล้ว เดาว่าข้าคงไม่อาจจะจัดการเขาได้” เถาเถาได้ควบคุมพู่กัน ฟรืด ! ตอนนั้นเองเขาก็บินถอยกลับเข้าไปในถ้ำอีกครั้ง
‘อย่าให้เราหนีไปได้ก็แล้วกัน ไม่อย่างนั้นแล้วสักวันข้าจะเอาคืนเป็สิบเท่า !‘ หยางเฉินะโในใจ เขาเป็คนที่พูดคำไหนคำนั้น พวกคนที่หาเื่เขาไว้ต้องโดนเขาแก้แค้นในภายภาคหน้า
“ คิดจะหนีรึ ?ต่อหน้าข้าแล้ว พวกเ้าจะมีโอกาสหนีรึ ?”เทียนหลินโคจรปราณไปที่เท้าแล้วบินตามเข้าไปในถ้ำ ในตอนที่ไล่ตามไปนั้นมันก็มีสายฟ้าแล่นไปทั่วทั้งตัวของเขา
‘ เร็วจริงๆ ! ’สีหน้าของหยางเฉินเปลี่ยนไปทันที ความเร็วของเทียนหลินนั้นมากกว่าพู่กันเสียอีก !
“ เสี่ยวหยางข้าจะปล่อยเ้าลงก่อน เขา้าข้า เขาคงไม่สนใจจะมาจัดการกับเ้า ”ในตอนที่พูดนั้นพู่กันก็ได้หดขนาดลง หลังจากนั้นหยางเฉินก็ร้องออกมาแล้วร่วงลงไปที่พื้น
ตอนนั้นเทียนหลินได้ชายตามองมาที่หยางเฉินเขาสนใจหยางเฉินแค่ชั่วครู่ ก่อนจะหันกลับไปมองพู่กันแล้วไล่ตามพู่กันไปต่อ
หยางเฉินเงยหน้าขึ้นเมื่อเขามองไปทางที่พู่กันหนีไป เขาก็สีหน้าเปลี่ยนไปอีกครั้งกลับเป็ว่าพู่กันคิดจะบินไปหาศพของอสูรหมู
เทียนหลินบินเข้ามากว่า10 เมตร เมื่อเห็นศพของหมู สีหน้าของเขาก็ไม่ได้เปลี่ยนแม้แต่น้อย แต่เมื่อเขาได้เห็นที่อกของหมูบวมขึ้นมาราวกับลูกบอลสีหน้าเขาก็ต้องเปลี่ยนไปทันที
“ผลึกเืะเิตัว !” เทียนหลินไม่คิดจะไปต่อ เขาได้หันกลับและหนีออกมาว่าอย่างไรเขาก็ต้องหนีออกมานอกถ้ำเพื่อความปลอดภัย เพราะการะเิตัวเองของสัตว์อสูรระดับปรมาจารย์นั้นรุนแรงอย่างมาก
แต่ตอนที่เขาหันกลับมานั้นเขาก็พบกับฉากที่ทำให้เขาต้องสะดุ้ง พู่กันกลับบินไปตรงหน้าของหมูปลายพู่กันสะบัดตัดเข้าที่หน้าอกของหมูทันที
ฟรืด ! เสียงราวกับลูกบอลที่แตกออก ตามมาด้วยพลังอันรุนแรงที่ถูกปลดปล่อยออกมาจากอกของหมูกระจายไปทั่วทั้งถ้ำ
ตูม ! ผลึกเืที่อกของหมูะเิออกพลังะเิกระจายไปทั่วทุกทิศทาง
คลื่นพลังงานกระจายไปทั่วทุกที่มันทำให้พื้นดินแตกออก หินงอกแตกออกเป็ผุยผงทันที พลังของะเินี้ราวกับคลื่นั์ที่ทำลายทุกอย่าง
เทียนหลินเร็วก็จริงแต่อยู่ใกล้กับจุดะเิคลื่นะเิจึงได้อัดเข้าที่แผ่นหลังของเขาราวกับหินที่มองไม่เห็นอัดเข้าที่หลังอย่างแรงและตอนนั้นก็มีแสงสีฟ้าส่องประกายขึ้นมาในมือของเขา กลองขนาดใหญ่ได้ปรากฏขึ้นมาในมือ
เทียนหลินหันกลับเขาใช้มือซ้ายยกกลองขึ้นแล้วใช้ค้อนในมือขวาฟาดลงไป ตูม ! ค้อนได้ฟาดเข้าใส่ที่ผิวของกลองจนกลองได้ปล่อยสายฟ้าเป็วงออกมา คลื่นสายฟ้าแผ่กระจายไปทุกทิศทาง !
พลังที่ะเิออกมาถูกกันโดยคลื่นสายฟ้านี้เทียนหลินมีสายฟ้าครอบคลุมในระยะ 10 เมตรรอบตัว เมื่อตีกลองอีกครั้งก็มีสายฟ้าแผ่ออกไปรอบตัวอีกครั้งพลังที่ะเิออกมาได้อ่อนแอลง แต่พลังงานที่เหลือจากะเิก็ยังอัดเข้าที่อกของเขาอยู่ดี
ปัง ! เทียนหลินถอยกลับไปกว่า 10 ก้าว ก่อนจะประคองตัวได้เขาถึงกับกระอักเืออกมา ถ้ำนั้นมีแต่หินตกกระจายลงมาอย่างต่อเนื่อง
หยางเฉินถึงกับรู้สึกเวียนหัวอกของเขาเหมือนจะะเิ แก้วหูของเขาก็ราวกับจะฉีกออกจากกัน
‘ บัดซบข้าต้องตายรึ ? เถาเถา หวังว่าเ้าจะไม่เป็อะไรไป... ’ สายตาของหยางเฉินเต็มไปด้วยความแค้นเคืองตาเขาแดงก่ำไปด้วยเื เขานั่งกองอยู่กับพื้นและไม่อาจจะลุกขึ้นยืนได้
เทียนหลินกุมอกของตัวเองและมองไปที่ใจกลางการะเิด้วยท่าทีไม่พอใจเขาไม่เชื่อว่าพู่กันจะมีกับดักเช่นนี้ แต่ตอนนั้นั์ตาของเขากลับหดลงราวกับว่ารับรู้ได้ถึงบางอย่างที่น่าเหลือเชื่อ
“ เถาเถา..” หยางเฉินที่ตกอยู่ในความสับสนนั้นสีหน้าเปลี่ยนไปหลังจากที่พลังจากการะเิสลายไป พู่กันก็ปรากฏขึ้นมาตรงหน้าของเขาโดยที่ไม่เป็อะไรเลย
“ เป็ไปได้อย่างไรกัน? มันแค่อาวุธจิตที่ได้รับความเสียหาย แต่เหตุใดมันถึงได้ต้านทานแรงะเิที่น่ากลัวแบบนี้ได้?” เทียนหลินอดไม่ได้ที่จะตกตะลึง “นี่มันอาวุธจิตแบบไหนกัน?”
’ อะแฮ่มข้าอยู่ระดับไหนน่ะรึ ? แรงะเิแค่เล็กน้อยนี้ทำไมข้าจะทนมันไม่ได้? ‘ ในพู่กันนั้นเถาเถาก็อดไม่ได้ที่จะสบถในใจ
เหตุผลที่ว่าทำไมเขาถึงทิ้งหยางเฉินไว้ก็เพราะไม่อยากให้หยางเฉินต้องมาาเ็ไปด้วยแท้ที่จริงแล้วเขาไม่ได้กลัวการะเิตัวเองของหมูนี่เลยแม้แต่น้อย
“สมบัตินี่ดีจริงๆ ข้าต้องเอามันมาให้ได้ !”เมื่อเห็นพู่กันไม่เป็อะไร เทียนหลินก็ราวกับมีไฟลุกไหม้ขึ้นมาในตา เขาทนต่อความเ็ปที่ได้รับแล้วพุ่งเข้าหาพู่กันทันที
“เมื่อเ้าาเ็เช่นนี้ เ้าคิดว่าจะทำอะไรข้าได้งั้นรึ !” เถาเถาฮึดฮัดออกมาเขาควบคุมพู่กันให้พุ่งเข้าหาเทียนหลิน แล้วแทงออกไปอย่างต่อเนื่อง หวังคิดจะฆ่าเทียนหลิน!
“ อย่าดื้อด้านไปเลยเ้าต้องเป็ของข้า !”เทียนหลินหัวเราะออกมา ค้อนในมือถูกฟาดออกไปอย่างรวดเร็ว ไม่ว่าค้อนนั้นจะผ่านไปที่ไหนก็มีสายฟ้ากระจายออกมาที่นั่นสายฟ้าทั้ง 7 ได้เปลี่ยนเป็ัสายฟ้ากว่า 7 ตัว มันคำรามออกมา ก่อนจะพุ่งออกไปทันที!
ัสายฟ้าเวียนว่ายไปมาในอากาศก่อนจะอ้าปากเพื่อกลืนกินพู่กันจากนั้นมันก็บิดตัวไปมาเพื่อฟาดเข้าใส่พู่กัน !
พู่กันพุ่งไปมาเสียงตัดอากาศดังขึ้นพร้อมกับพู่กันที่แทงเข้าใส่ัสายฟ้าอย่างต่อเนื่อง !
ัสายฟ้าโดนตัดออกเป็ชิ้นๆเปลี่ยนเป็เศษสายฟ้าที่กระจายไปทั่วถ้ำ
“ คมดี !” สีหน้าของหลินฉีเปลี่ยนไปหลังจากที่หน้าถอดสีได้ไม่นานก็ทำให้เขายิ่ง้าพู่กันนี้มากขึ้นกว่าเก่าเขาก้าวออกไปแล้วใช้ค้อนฟาดเข้าใส่พู่กัน การฟาดแต่ละครั้งนั้นก็มีัสายฟ้ากว่า7 ตัวโผล่มาในอากาศ
‘ เถาเถาไม่อาจจะเป็คู่ต่อสู้ของเขาได้เลย ! ’ หยางเฉินยังนั่งอยู่ที่พื้นสีหน้าเขาแสดงความกังวลออกมา
7K
