เมื่อไม่มีงานเลี้ยงสังสรรค์คฤหาสน์ใต้เท้าสวีก็กลับมาเงียบสงบเหมือนดังเดิม หากแท้จริงแล้วใต้เท้าสวีมิใช่ผู้ที่ชื่นชอบการเข้าสังคมมากนักทั้งหมดที่ทำไปล้วนเพื่อผลประโยชน์ทั้งสิ้น
เขายอมฝืนใจในสิ่งที่มิชอบแลกกับผลลัพธ์ที่ดีเกินคาด นั่นคือสิ่งที่เขาทำ
"คืนนี้สำรับอาหารกับสุราชั้นดีที่จะส่งไปที่เรือนหลังจัดให้มากกว่าเคยหน่อยนะ "
บรรยากาศรอบโต๊ะกลมที่เต็มไปด้วยอาหารเลิศรสเหมือนหยุดนิ่ง เมื่อได้ยินคำสั่งจากชายหนึ่งเดียวที่นั่งอยู่สตรีหลายนางต่างลอบมองกันละกันอย่างรู้ความนัยก่อนจะแสร้งทำเหมือนไม่มีอันใดเกิดขึ้น ทานอาหารของตนต่อไป
"เ้าค่ะ" ฮูหยินใหญ่เสียนลู่ตอบรับคำสามีอย่างรู้หน้าที่
"คืนนี้เรือนหลังจะมีแขกหรือเ้าคะพี่หญิงใหญ่"
"แน่สิ มิเช่นนั้นท่านพี่จะมีคำสั่งออกมารึ"
"พวกเ้าทานอิ่มแล้วก็แยกย้ายกันไปได้แล้วมัวแต่นั่งคุยกันในเื่ไม่เป็เื่ ประเดี๋ยวท่านพี่กลับมาจะเป็ปัญหาอีก” เสียนลู่ไล่บรรดาอนุทั้งหลายให้พากันกลับเรือนตนไป
หลังจากจบมื้ออาหารเช้าสามีของพวกนางก็รีบเข้าวังไปคุยหัวข้อราชการต่อ มิเช่นนั้นสตรีเหล่านี้หรือ จะกล้ามีปากเสียงขึ้นมาได้
เมื่อนึกถึงคำสั่งสามีมิรู้ว่าเขาพบเจอปัญหาอันใดเข้า ถึงได้มีแขกมาเยือนเรือนหลังเช่นนี้
แม้เป็สามีภรรยากันมานานทว่าเขากลับมิเคยเอ่ยถึงชีวิตการทำงาน หรือกิจการใดกับนางสักครั้งนางมีหน้าที่เพียงดูแลคฤหาสน์ให้ดีและรับฟังคำสั่งจากเขาเท่านั้น
ถึงแม้จะมีคำสั่งให้จัดหาอาหารส่งไปที่เรือนหลังแต่นางเองยังมิเคยได้เยียบเข้าไปด้านในเรือนหลังนั้นสักเพียงครั้ง ตอนไปส่งอาหารก็ส่งให้เพียงหน้าเรือนเท่านั้นก่อนจะมีบ่าวรับใช้มารับเข้าไปอีกที หากไม่มีคำสั่งจากสามีไม่ว่าผู้ใดก็มิมีโอกาสเข้าไป
เรือนด้านหลังเพิ่งถูกสร้างมาได้ไม่กี่ปีเท่านั้นคราแรกนางหลงดีใจ คิดว่าสามีจะนึกเอาใจใส่นางขึ้นมาบ้าง สร้างเรือนไม้ให้นางไว้พักผ่อนคลายเหนื่อย
ตัวเรือนสร้างด้วยไม้หอมเนื้อดี รอบเรือนถูกตกแต่งด้วยไม้ดอกนานาพันธุ์ เครื่องเรือนที่ถูกยกเข้าไปดูแล้วล้วนมีราคาทว่าเมื่อทุกอย่างสร้างเสร็จสิ้น กลับมีเกี้ยวไม้ธรรมดา ๆ หลังหนึ่งถูกหามผ่านหน้าเรือนนางไป มุ่งสู่เรือนด้านหลังเข้าพักอาศัยเป็เ้าของเรือนไม้ชั้นดี ที่เข้าใจว่าเป็ของนาง
หลังจากนั้นเวลาเพียงไม่นานก็มีแขกแวะเวียนมาที่เรือนหลังอยู่บ่อยครั้งจะมาเพียงเวลากลางคืนและจากไปก่อนตะวันโพล่พ้นดิน
นางเคยเห็นผู้ที่อาศัยอยู่ในเรือนนั้นเพียงครั้งเดียว เป็วันที่นกน้อยบินหนีออกจากเรือน ทำให้มีสตรีร่างบางนางหนึ่งต้องวิ่งตามออกมาเพื่อจะรีบจับมันกลับไปเข้ากรงดังเดิม
สตรีนางนั้นปล่อยผมดำเงายาวสยายเต็มแผ่นหลังขณะที่วิ่งหน้าอกทั้งสองกระเพื่อมขึ้นลงจนเห็นเนื้อนูนที่โพล่พ้นเกาะอกตัวบางที่นางสวมใส่ โดยไม่มีแม้เสื้อคลุมตัวนอกช่วยปกปิด
ผิวกายขาวผ่องยามต้องแสงตะวัน ร่างบางที่้าแทบจะเปลือยเปล่า ยังจับยกชายกระโปรงขึ้นสูง เพื่อวิ่งตามนกน้อยที่บินหนีให้เห็นขาเรียวขาวด้านล่างเข้าไปอีก
เสียนลู่กำลังคิดจะเดินเข้าไปเพื่อดูใบหน้าสตรีนางนั้นให้ชัดยิ่งขึ้นกลับถูกสามีรั้งดึงไว้จากทางด้านหลัง เขาออกคำสั่งเสียงเข้มบังคับให้นางกลับเรือนก่อนที่เขาจะเดินเข้าไปหาสตรีนางนั้น ช่วยนางจับนกน้อยที่บินหนีออกมาให้จนได้
เพราะนางมิได้หันหลังกลับตามที่สามีสั่งวันนั้นจึงเป็วันที่เสียนลู่เพิ่งรับรู้ ว่าสามีของนางสามารถมีรอยยิ้มที่อ่อนโยนเช่นนั้นได้สามารถมีการกระทำที่แสนอบอุ่นเช่นนั้นได้ ทำให้ดวงตาของหญิงที่คิดว่าตนเองเข็มแข็งอย่างฮูหยินใหญ่มีน้ำใสเอ่อล้นไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัว
"ฮูหยินเ้าคะ"
"อืม ว่าอย่างไร" เสียนลู่จมอยู่กับความคิดตนเองจนสาวใช้ข้างกายต้องสะกิดเรียก
"ให้บ่าวไปเองเถิดเ้าค่ะ ฮูหยินมิต้องไปเองเหมือนทุกครั้งแล้วหากทำเช่นนี้ต่อไป พวกฮูหยินรองกับอนุทั้งหลายจะยิ่งพูดดูถูกฮูหยินเพิ่มขึ้นไปอีก"
"ช่างเถิด ใครจะพูดอันใด ข้าหาใส่ใจ"
นางเข้าใจที่สาวใช้เป็ห่วงเป็อย่างดีเป็ถึงฮูหยินใหญ่กลับเดินเอาอาหารไปให้สตรีของสามีถึงเรือนหลังแต่นางพวกนั้นจะรู้อันใด แต่ละวันถึงสามีมาทานอาหารเช้าร่วมกันทว่าหลังจากนั้นถ้ามิไปทำงาน เขาก็จะหมกตัวอยู่แต่เรือนหลัง หากนางมิทำเช่นนี้ มีหรือสามีจะไว้หน้ากลับมาอยู่กับนางบ้าง
พวกที่เย้ยหยันนางอยู่นั้นจำได้หรือไม่ว่ายามค่ำคืน ครั้งสุดท้ายที่สามีไปหาคือเมื่อใดกัน
ในเรือนไม้ยามค่ำคืนต่างประดับไปด้วยโคมไฟหลากชนิด ส่งแสงสว่างไสวทั่วบริเวณโดยรอบกลิ่นหอมจากตัวเรือนไม้ผนวกกับดอกไม้ที่ผลิบานเมื่อสูดดมเข้าไปทำให้จิตใจสดชื่นปลอดโปร่ง
ประตูบานใหญ่หน้าเรือนเปิดออกกว้างเชื้อเชิญบุรุษทั้งสองที่แต่งกายภูมิฐานเข้าด้านในอาหารชั้นดีถูกจัดเตรียมไว้พร้อมต้อนรับ สุราเลิศรสถูกใส่ไว้ในไหหยกที่สลักลายวิจิตรงดงามเมื่อมองดูแล้วเ้าของเรือนน่าจะเป็ผู้ชื่นชอบในหยกมองไปทางไหนล้วนประดับด้วยหยกเนื้อดีราคาแพงทั้งสิ้น
"ท่านเ้ากรมเชิญนั่ง"
"ได้ยินว่าใต้เท้าสวีมีเรือนลับอยู่ท้ายคฤหาสน์มิคาดคิดว่าวันนี้จะได้มาเห็นเป็บุญตา"
"ท่านเ้ากรมก็กล่าวเกินไปแล้ว ก็แค่เรือนไม้ธรรมดาเท่านั้นเชิญทานอาหารก่อนเถิด จัดเตรียมไว้ให้ท่านโดยเฉพาะ"
ใต้เท้าสวีหรือสวีเจ๋อหยางกล่าวเชื้อเชิญอย่างเป็มิตรเขารู้ดีว่าที่เอกสารเื่สัญญาซื้อขายที่ดินแปลงใหญ่ ติดปัญหาเพราะเหตุใด
เ้ากรมที่ดินรับข้าราชการมาได้มิกี่ปีแต่กลับมีท่าทีอิดดอดพูดจายืดเยื้ออย่างมิเกรงกลัวอำนาจเขาเช่นนี้คงเพราะรู้เื่เรือนแห่งนี้เป็แน่
แต่เอาเถิดเห็นแก่เขาต้องรีบใช้พื้นที่ดินแปลงนั้นจะให้รอปรับเปลี่ยนเ้ากรมที่ดินคนใหม่ก็มิอาจรอได้ รอให้จบเื่นี้เขาได้ในสิ่งที่้าเรียบร้อยแล้ว ค่อยว่ากันใหม่อีกทีก็ยังมิสาย
"เป็อย่างท่านว่า อาหารชั้นดีทั้งนั้น"หยวนหลีรีบจับตะเกียบคีบทานอาหารบนโต๊ะอย่างคนมิเคยทาน
อาหารบนโต๊ะล้วนเป็ของที่คัดสรรมาอย่างดีมีทั้งกุ้งปลาหมึกที่เมืองห่างไกลทะเลเช่นนี้ ยากนักจะหาทานได้ง่ายเขารีบคีบทุกอย่างเข้าปาก จนอาหารติดคอสำลักใหญ่โต
"น้ำเ้าค่ะ"
คราแรกหยวนหลีรับจอกน้ำมาดื่มอย่างไม่ใส่ใจเพราะรีบเร่งจะให้ตนเองหายจากการสำลักอาหาร ทว่าเมื่อเขานึกกลับไปมือขาวที่ยื่นจอกให้เป็ผู้ใดกัน ความนุ่มนิ่มที่ััโดนนั้นอีกเล่า
ครั้นหันหลังมองกลับไปสตรีที่เป็เ้าของมือขาวเมื่อครู่ทำให้หัวใจเขากระตุกวูบ นางมิได้ขาวเพียงมือเท่านั้นทั่วผิวกายขาวเนียนละเอียดราวกับน้ำนมบริสุทธิ์ ใบหน้าเขาอยู่พอดีระดับหน้าอกใหญ่ที่นูนเด่นชัดที่ถูกบีบรัดแน่นด้วยเกาะอกกระโปรงยาวผ้าเนื้อบางทำให้เห็นจุกทั้งสองตั้งชี้มาที่หน้าเขาอย่างชัดเจน
"ขออภัยนายท่านเ้าค่ะ"
"มะ มิเป็ไร" หญิงสาวที่อยู่ยืนตรงหน้าก้าวเท้าถอยหลังออก เพราะคิดว่านางเข้าใกล้เขามากเกินไป นางย่อกายก้มหน้าอย่างรู้สึกผิด ทำให้เขารู้สึกเสียดายทั้งที่กำลังสูดดมกลิ่นหอมจากกายขาวอย่างเคลิบเคลิ้ม
"เ้าคือ...."
"นางจะมารับใช้ท่านเ้ากรมคืนนี้ แต่หากท่านมิชอบข้าจะได้ไล่นางออกไป"
หยวนหลีมองหญิงสาวที่ก้มหน้ารู้สึกผิดเมื่อครู่นางค่อย ๆ เงยใบหน้าขึ้นมองสบตาเขา ใบหน้ากลมรูปไข่ มีดวงตากลมโตขนตาหนายาวเป็แพร จมูกโด่งรั้นได้รูปสวย ริมฝีปากบางเป็กระจับสีชมพูอ่อน
มิรู้สายตานางมองเขาด้วยความรู้สึกเช่นไรแต่สำหรับเขานี่คือการยั่วยวน
"จะไล่ได้อย่างไร นางยังมิได้ทำอันใดผิด มาเถิดจะมารับใช้ข้ามิใช่หรือ" มือใหญ่ตบเก้าอี้ว่างข้างตนชวนเชิญให้หญิงสาวนั่งข้างกายเขา ให้นางได้ปรนนิบัติรับใช้อย่างที่้า
ร่างบางเดินเข้าหาตามที่เขาเอ่ย ทว่านางกลับมิได้นั่งบนเก้าอี้อย่างที่เขาคิด หญิงสาวเดินตรงแทรกเข้าระหว่างขาแกร่งขยับกายนั่งลงบนตักของเขาแทน
เมื่อเห็นอีกฝ่ายไม่ขัดขืนปล่อยให้นางนั่งลงโดยง่าย จึงจับมือใหญ่ให้คล้องไว้ที่เอวคอดกิ่ว สอดแขนเล็กโอบรอบลำคอเขาไว้ให้แก้มเนียนแนบชิดกับแก้มหยาบ ก่อนจะส่งเสียงหวานกระซิบที่ข้างใบหู
"ให้บ่าวป้อนอาหารให้นะเ้าคะ"
"ดะ ได้" หยวนหลีหัวใจสั่นเต้นไม่เป็จังหวะั้แ่เขารับราชการมา แม้นมิเคยเที่ยวสถานเริงรมย์แต่ก็มีพวก้าผลประโยชน์จากเขา นำสตรีมาเสนอให้ไม่น้อย
ทว่าเขากลับยังมิเคยเจอสตรีนางไหนมีเสน่ห์เย้ายวนได้ถึงเพียงนี้
ดวงตาจับจ้องการกระทำของร่างบางบนตักอย่างไม่วางตานางคีบชิ้นปลาขึ้นมาส่งเข้าปากตนเอง ก่อนจะหันมาระบายยิ้มหวานยื่นใบหน้าเข้าหาประกบริมฝีปากบางกับริมฝีปากเขาใช้ลิ้นดุ้นดันชิ้นปลาส่งต่อให้เขาอีกที ทั้งยังทิ้งท้ายใช้เรียวลิ้นเล็กตวัดเลียริมฝีปากหนาเขาก่อนผละริมฝีปากบางนางออก
"หวานหรือไม่เ้าคะ"
"อืม หวานมาก"
บนใบหน้าหล่อเหลาเจ๋อหยางมุมริมฝีปากยกยิ้มขึ้นอย่างพึงใจ
มีผู้ใดบ้างเล่าเข้าเรือนนี้มาแล้วมิชอบนาง หลังจากนี้คงต้องฝากนางจัดการเหมือนเช่นเคย
3K
