ระบบอั่งเปาสะท้านภพ

บทที่36 เสี่ยวไป๋ สุนัขที่โดนคัดออก

      เชิญเข้าร่วมทีม

     เย่จื่อเฉินยกน้ำมะนาวขึ้นดื่มไปหนึ่งอึกแต่ไม่ได้จับมือกับจิงหว่าน

      "น้องจิงหว่าน เธอไม่ต้องรีบร้อนขนาดนั้นก็ได้ เรายังไม่เคยคุยอะไรกันเลย เธอก็มาชวนฉันเข้าร่วมทีมของเธอแล้วมันไม่ดูรีบร้อนไปหน่อยเหรอ?"

     "นายต้องการอะไร?"

     "เธอจะให้อะไรฉันล่ะ?"

      เย่จื่อเฉินเม้มปากยิ้ม

      "เดือนละแสน"

      จิงหว่านยกกำปั้นขึ้น เย่จื่อเฉินยักไหล่อย่างไม่สนใจ

     เงินเดือนหนึ่งแสนสำหรับนักศึกษาที่ยังเรียนไม่จบแน่นอนว่ามันเป็นเงินก้อนโตจำนวนมหาศาล

     ต่อให้เป็นรุ่นพี่ที่เรียนจบออกไปแล้วถ้าเจอเงินเดือนเดือนละหนึ่งแสนก็ต้องทุ่มเทสุดชีวิตเพื่อที่คว้ามันเหมือนกัน

     แต่ว่า...

     เย่จื่อเฉินชี้ไปทางปอร์เช่918 ที่จอดอยู่ข้างนอก

      "น้องจิงหว่าน เธอคิดว่าฉันขาดเงินเหรอ?"

      นี่...

     เมื่อเห็นรถสปอร์ตคันนั้นหัวใจของจิงหว่านก็ชาไปครึ่งดวงคนที่ขับรถแบบนี้ได้ไม่มีทางยอมก้มหัวให้เพื่อเงินแสนเดียวแน่นอน

     กลับกลายเป็นเซี่ยเขอเข่อข้างกายเสียเองที่มองรถสปอร์ตด้านนอกหน้าต่างด้วยดวงตาแวววาว

      "อาเสี่ย นั่นรถนายเหรอ?"

     "ใช่ไง"

     อาเสี่ย...

     หน้าของจิงหว่านเหวอไปอีกรอบ ถ้ารู้มาก่อนว่าเขาคืออาเสี่ยจะไม่เอาเงินเดือนมาโน้มน้าวเขาเด็ดขาดเลย

      "ดูจากทักษะของนายแล้ว นายจะต้องเปล่งประกายแน่นอนแล้วก็จะมีแฟนคลับติดตามหลายพันคน"

     จิงหว่านเอ่ยข้อเสนอทางด้านชื่อเสียงออกมาอีกเธอคิดว่าคำพูดแบบนี้เย่จื่อเฉินน่าจะรู้สึกลังเลบ้าง

     แต่ว่า...

     แปะๆๆ

     จู่ๆ เย่จื่อเฉินก็ปรบมือ แล้วพูด

      "คนในร้านเครื่องดื่มนี้มีใครรู้จักผมบ้างไหมครับ?"

     "อาเสี่ย ฉันเป็นแฟนคลับของคุณค่ะ"

      "อาเสี่ย เย็นนี้ว่างไหมคะ ฉันอยากเลี้ยงข้าวคุณ"

      "อาเสี่ย..."

     จากนั้นเย่จื่อเฉินก็หันมาแบมือแล้วยิ้มให้จิงหว่าน

      "เธอคิดว่าฉันไม่มีชื่อเสียงเหรอ?"

      ใบหน้ารูปไข่เรียวสวยของจิงหว่านบึ้งตึงขึ้นทันทีสิ่งที่เธอสามารถเอามาต่อรองได้ก็ดูเหมือนว่าจะมีแค่เงื่อนไขสองอย่างนี้เท่านั้น

     แต่อีกฝ่ายกลับปฏิเสธมันกลับมาทั้งหมด

     เซี่ยเขอเข่อสังเกตเห็นความไม่พอใจบนใบหน้าของจิงหว่านก็อยากให้เย่จื่อเฉินพิจารณาดูอีกสักหน่อย

     แต่เย่จื่อเฉินกลับเงยหน้าขึ้นส่ายหัวแล้วพูดกลั้วหัวเราะเบาๆ

      "ที่จริงจากคำพูดไม่กี่คำฉันก็รู้สึกได้ถึงความตั้งใจในการที่จะตั้งทีมของน้องจิงหว่านแล้วแต่มันก็เป็นความตั้งใจแค่ชั่ววูบเท่านั้น"

      "ฉันเปล่านะ ฉันคิดเรื่องนี้ด้วยความตั้งใจมากจริงๆ"

     จิงหว่านเอ่ยแย้ง

     เย่จื่อเฉินผายมือโดยไม่พูดอะไรก่อนจะเอื้อมมือไปเคาะโต๊ะและพูดกลั้วหัวเราะ

      "งั้นฉันจะพูดแบบนี้ก็แล้วกัน การตั้งทีมต้องใช้เงินจำนวนมาก เธอมีเหรอ?"

     "สองสามปีที่ฉันไลฟ์มาก็พอมีเงินเก็บอยู่บ้าง..."

      "เท่าไร?"

      "ต่ำกว่าสิบล้าน"

     เย่จื่อเฉินหลุดขำออกมา

      "ต่ำกว่าสิบล้าน แล้วเธออยากตั้งทีมเนี่ยนะ เธอไม่รู้สึกว่ามันเด็กไปเหรอ? หรือว่าเธอไม่ได้ไปเช็คดูทีมที่เข้าแข่งขันพวกนั้นเลยเบื้องหลังพวกเขามีทีมไหนบ้างที่ไม่มีสปอนเซอร์กระเป๋าหนักคอยสนับสนุนเงินแค่นี้ของเธอมันไม่พอที่จะดึงเอาตัวสมาชิกดีๆ มาได้หรอกนะ"

      "สปอนเซอร์จำเป็นต่อการตั้งทีมในครั้งแรกมากที่สุดเธอจะต้องจ่ายเงินให้กับผู้เล่น เธอจะต้องเลือกฐานที่เหมาะสมสำหรับผู้เล่นเธอต้องการสมาชิก...คืออย่างนี้นะ ยังไม่ต้องพูดถึงว่าเธอหาตัวสำรองไว้แล้วหรือยังเอาแค่สมาชิกหลักทั้งห้าคนก่อน เธอหาได้หรือยัง?"

      "ฉัน..." น้ำเสียงของจิงหว่านนิ่งไปเรื่องพวกนี้เธอยังไม่ได้คิดไว้จริงๆ แต่เธอที่ไม่อยากยอมรับก็ยังพยายามแย้งสุดชีวิต "เรื่องสมาชิกในทีมฉันจะพยายามหาให้ครบส่วนเรื่องเงินฉันก็จะรีบหาคนมาลงทุน"

      "นั่นก็แค่ตัวแทน ความจริงทุกอย่างที่เธอพูดมามันก็แค่การพูดปากเปล่านับประสาอะไรกับเรื่องทีม?"

     เย่จื่อเฉินดื่มน้ำมะนาวในแก้วจนหมดจากนั้นจึงลุกขึ้นโบกมือลาจิงหว่านและเซี่ยเขอเข่อ แล้วพูด

      "ขอโทษนะ ฉันไม่สามารถข้าร่วมทีมของเธอได้"

     พูดจากใจเย่จื่อเฉินไม่อยากเข้าร่วมกิจกรรมแบบนี้เลยถ้าเข้าร่วมทีมจริงๆ ชีวิตของเขาก็จะโดนผูกมัดไว้กับที่ไปตลอด

     มีวีแชทกลุ่มเทพเซียนที่สามารถเปล่งประกายได้ในทุกที่แล้วเขาไม่จำเป็นต้องเลือกเส้นทางที่ดูแล้วเหมือนจะล้มเหลว

     อีกอย่าง เมื่อครู่นี้ที่เขาพูดไปแบบนั้นก็เพราะหวังดีกับจิงหว่าน

     มีความกระตือรือร้นนั้นเป็นเรื่องที่ดี ถ้าอาศัยความกระตือรือร้นเพียงอย่างเดียวในการตั้งทีม

     มันก็มีความเป็นไปได้มากกว่าจะเสียไปโดยไม่ได้รับอะไรกลับมา

     เย่จื่อเฉินไม่ต้องการให้ผู้หญิงคนนี้เอาเงินที่หามาอย่างยากลำบากมาลงกับสิ่งนี้จนหมดบางทีการที่คิดเรื่องเงินอยู่ตลอดเวลา มันก็ค่อนข้างที่หยาบคายไปหน่อย

     แต่เย่จื่อเฉินก็เป็นคนหยาบคายแบบนี้แหละ

     เมื่อขับรถออกไปแล้วจิงหว่านและเซี่ยเขอเข่อที่อยู่ในร้านก็มองรถของเย่จื่อเฉินขับหายไปจากสายตาของพวกเธอด้วยอาการนิ่งอึ้ง

     ความเสียใจจางๆ ปรากฏขึ้นมาบนใบหน้ารูปไข่เรียวสวยนั้นของจิงหว่านเซี่ยเขอเข่อที่อยู่ข้างๆ พูดปลอบเบาๆ

      "จิงหว่าน เธอไม่ต้องไม่สนใจกับคำพูดของเย่จื่อเฉินมากนักหรอกที่จริงปกติเขาก็นิสัยโอเคเลยนะ ไม่รู้ว่าวันนี้ไปกินยาอะไรผิดมา"

      จิงหว่านยิ้ม ความหม่นหมองในใจถูกกวาดออกไปจนว่างเปล่า

     ในหูของเธอยังคงมีคำพูดจี้ใจดำอย่างไร้ความปรานีของเย่จื่อเฉินเมื่อครู่นี้วนเวียนไปมาอยู่อย่างนั้นแต่เธอก็ไม่ได้เอามาใส่ใจ

      "ที่เขาพูดมามันก็จริง ฉันอาจจะวู่วามมากเกินไป ฉันต้องกลับไปคิดดูดีๆ ก่อน"

      "อื้อๆ แต่ถ้าเธอยังต้องการสมาชิกอยู่ เธอมาหาฉันได้ตลอดเวลาเลยนะ"

      "ขอบใจนะ"

     เมื่อสวมหมวกแก๊ปไว้บนหัวแล้ว จิงหว่านก็เดินออกจากร้านกาแฟไป

     เธอยืนอยู่ข้างถนนมองจุดที่เย่จื่อเฉินเพิ่งจะจากไปอยู่นานกำปั้นของจิงหว่านบีบเข้าหากันจนแน่น

     สักวัน ฉันจะทำให้นายตอบตกลงให้ได้

     เมื่อขับรถกลับมาที่บ้าน

     เย่หรงกำลังยืนเหม่อลอยอยู่ที่ลานกว้างหน้าบ้านลูกมีอนาคตนั้นเป็นเรื่องดี แต่ไม่รู้ว่าทำไมในใจเธอถึงได้รู้สึกไม่สบายใจเลย

      "แม่ครับ ทำไมมายืนอยู่ตรงนี้ล่ะ"

     เย่หรงเงยหน้าขึ้น ความกังวลบนใบหน้าของเธอฉายชัดมากยิ่งขึ้นหลังจากได้เห็นรถสปอร์ตที่อยู่ข้างหลังเย่จื่อเฉิน

      "จื่อเฉิน ลูกทำอะไรอยู่กันแน่ แม่ไม่สบายใจเลย"

      "แม่ ผมเป็นยังไงแม่ยังไม่รู้จักอีกเหรอครับ? อะไรที่ไม่สะอาดพวกนั้นผมไม่มีทางแตะต้องมันแน่" เย่จื่อเฉินจับไหล่เย่หรงแล้วเดินไปที่ศาลาในลานบ้าน แล้วพูด "อยู่ที่นี่โอเคไหมครับ?"

     "ที่นี่สภาพแวดล้อมดีเลย แต่แค่ไม่ค่อยชิน"

      "ยังไงครับ?"

     "ในใจมันรู้สึกเคว้งคว้างน่ะแต่ก่อนตอนอยู่ที่หมู่บ้านก็ยังได้คุยเล่นกับพวกคุณป้าเขา แต่ตอนนี้..."

     เย่หรงจะพูดแต่ก็หยุดไป เย่จื่อเฉินก็รู้สึกจุกอยู่ในใจ

     ลูกชายอย่างเขาทำให้แม่มีชีวิตที่ดีได้ก็จริงๆแต่กลับไม่มีเวลามากพอที่จะอยู่กับท่าน

     ทันใดนั้น เย่จื่อเฉินก็นึกถึงสุนัขสวรรค์ที่แย่งมาได้

      "แม่ รอผมเดี๋ยวนะ ผมมีของขวัญจะให้แม่"

     เย่จื่อเฉินวิ่งเข้าไปในรถแล้วกดเปิดหีบสมบัติในวีแชท

     สุนัขของนักรบสวรรค์ที่โดนคัดออก

     กดรับ

     หมาพุดเดิ้ลสีขาวขนฟูตัวหนึ่งปรากฏขึ้นมาในอ้อมแขนของเย่จื่อเฉิน

     วินาทีแรกที่หมาพุดเดิ้ลปรากฏออกมา มันก็สำรวจดูพื้นที่ตามสัญชาตญาณแต่เมื่อเห็นเย่จื่อเฉินมันก็แสดงสีหน้าไม่สนใจเหมือนกับเขาเป็นอากาศ

      "เจ้าตัวเล็ก ต่อไปนี้แกอยู่กับฉันแล้วนะ"

     ไม่สนใจ ยังไม่สนใจอีก!

     "แกมันก็น่าสนใจอยู่นะเนี่ย" เย่จื่อเฉินอยากลูบขนของหมาพุดเดิ้ลดูสักเล็กน้อยแต่อีกฝ่ายกลับแสดงท่าทางดุร้ายออกมา โดยการเงยหน้าขึ้นมาแยกเขี้ยวใส่เขา

     แต่สุนัขพันธุ์พุดเดิ้ลแบบนี้ ต่อให้ทำเป็นดุ มันก็ยังน่ารักอยู่ดี

     "น่าสนใจดีนี่ ต่อไปนี้ฉันจะเรียกแกว่าเสี่ยวไป๋ก็แล้วกัน"