พิราลัยสาวสวยทำหน้าตาตื่นเมื่อเห็นบันทึกข้อความที่ออกมาจากความรู้สึกของน้ำตาลโดยบังเอิญ เพราะไดอะรีเล่มนั้นตกลงที่พื้นแล้วหน้ากระดาษเปิดอ้าออก น้ำตาลรีบก้มลงมาเก็บแล้วยัดใส่ลิ้นชักของโต๊ะอย่างรวดเร็ว
“น้ำตาล นี่แสดงว่า เธอชอบพี่ณิชเข้าแล้ว”
“ชูว์ เบา ๆ หน่อยยายลัย ใครได้ยินเข้าเราคงอยู่ที่นี่ไม่ได้”
“ทำไมจะอยู่ไม่ได้ในเมื่อเธอเป็น้องสาวเ้าของบริษัท”
“เราก็จะอาย จนหน้ามุดลงไปในพื้นดินสิไม่เอาล่ะ ไม่พูดเื่นี้ เก็บเอาไว้เป็ความลับ”
“ย่ะ แม่คนขี้อาย แค่นี้ทำเป็หน้าบางไปได้แต่ขอถามนิดนึงเถอะนะ เธอชอบเขาขนาดนี้ ทำไมไม่แสดงออกมาให้เขารู้ล่ะ”
แม้ว่าพยายามให้เพื่อนรูดซิปปิดปากในเื่ดังกล่าวแต่เพื่อนตัวแสบดันถามเกี่ยวกับเื่นี้ น้ำตาลถลึงตาใส่ทันที
“ไม่เอา อย่าพูด ไม่ไหวแล้ว อายเขา”
“เกลียดนัก รักเขา แต่ไม่กล้าแสดงออกถ้าเขามีผู้หญิงอื่น เธอจะแย่เอานา”
“เอาน่า เื่ของเรา”
น้ำตาลตัดบทอีกครั้งซึ่งก็ทำให้พิราลัยมีความอยากรู้มากยิ่งกว่าเดิม จับมือน้ำตาลเอาไว้แน่น พยายามสบตาเพื่อนและบอกสอนในเื่ของความรัก
“แอบรัก แอบมอง ถ้าเขามีใหม่จะมีแต่ความเ็ป”
“ช่างเถอะ เรามีความสุขที่จะให้เป็อย่างนี้”
“ย่ะ แม่นางเอก แต่ขอเตือน ให้เตรียมใจกับความผิดหวังเอาไว้ไม่อย่างนั้นเธอจะช้ำ น้ำตาตกใน เราพูดด้วยความหวังดีนะ”
เมื่อพิราลัยพูดออกมาอย่างนั้นหญิงสาวเกิดอาการอ้ำอึ้งขึ้นมาทันที อยากจะแสดงความรู้สึกดี ๆ ให้แก่สุวณิชได้รับรู้แต่ก็กลัวเขาหาว่าเป็ผู้หญิงไม่ดี กล้าเดินเข้ามาหาผู้ชายก่อน ในเวลานี้เธอทำอะไรไม่ถูกและว้าวุ่นใจอย่างที่สุด
เธอรู้ว่าในสภาวะหลงรักผู้ชายเพียงฝ่ายเดียวไม่มีใครช่วยเธอได้เลย นอกจากตัวเอง ว่าจะทำอย่างไรกับการแอบรักในครั้งนี้
1K
