ผ่านมานานกว่า2อาทิตย์ ที่ไอเด็กชื่อนิคไม่มาโรงเรียน หลังจากวันที่ผมไปเจอมันกำลังซื้อยา มันมาโรงเรียนแค่วันเดียว โดยไม่สนใจพวกเพื่อน ๆ เลย มาถึงมันก็เอาแต่นั่งฟุบที่โต๊ะ พอคาบบ่ายมันก็หายไปเลย จริง ๆ พวกผมพยายามตามหามันมาตลอด เบอร์พ่อค้ายาที่เคยขโมยมันมา ก็ไม่สามารถติดต่อได้แล้ว พวกผมไปดักรอมันแถวบ้านตลอดวันหยุดเสาร์อาทิตย์ ก็ไม่เคยเจอมันออกมาเลย
“ไอทีม มึงเอาไงวะ กูติดต่อไอนิคไม่ได้เลย” เสียงไอวินลอยมาแต่ไกล ก่อนที่มันจะวิ่งมาหาผมที่นั่งอยู่บนโต๊ะหินอ่อนประจำแกงค์
“มึงจะะโทำไม”
“ก็กูเป็ห่วงมัน”
“ก็ห่วงกันทั้งหมดนี่แหละ เดี๋ยวรอพวกไอมอสไอปาล์มมาก่อน มึงนั่งเงียบ ๆ เลยนะ อย่าเสียงดัง กูปวดหัว” ไอเด็กเวรนี้ เสียงดังตลอดเวลาประหนึ่งกลัวคนไม่รู้ว่าเป็ลูกของเ้าของบริษัทที่เป็ผู้ผลิตลำโพงชื่อดังของโลก
ผ่านไปประมาณ10นาที ไอปาล์มก็วิ่งไล่ไอมอสมาั้แ่หน้าประตูโรงเรียน ถ้าให้ผมเดาไอมอสมันคงขโมยขนมไอปาล์มแล้ววิ่งหนีมา พวกมันวิ่งไล่กันมาจนถึงโต๊ะประจำ
“เล่นเหี้ยไรกัน” ไอวินเปิดฉากด่าพวกมันทันที
“ก็ไอมอสมันแย่งขนมกูอะ” ไอปาล์มวิ่งไปที่ไอมอสก่อนจะแย่งขนมกลับคืน
“ปัญญาอ่อน โตจนหมาเลียตูดไม่ถึงเล่นอะไรกันก็ไม่รู้”
“พอทั้งหมดนั่นแหละ ปัญญาอ่อนทั้งหมด” ผมพูดปรามพวกมันทั้ง3ตัว เพราะจากที่ดูอีกสักพักมันจะนั่งด่ากันไฟแลบแน่
“มึงทักหาไอนิคได้ยัง แง่มๆ”
“ไอปาล์มมึงหยุดแดกก่อน พูดดีๆ ดิ”
“ไอวินเสียงเบาๆ ดิ หนวกหู”
“โอ้ย ไอพวกเวร มึงไม่ทะเลาะกันสัก2นาที ไม่ได้เลยหรอ”
“เออ ๆ แล้วสรุปมีใครติดต่อไอนิคได้บ้าง”
“ไม่มีเลย”
“ไอวินมึงมาโรงเรียนกับมันทุกวันนิ่ รู้ไหมบ้านมันอยู่ไหน” ผมหันหน้าไปถามมัน
“กูแค่แวะไปรับมันตรงป้ายรถเมล์แถวบ้านมันเฉยๆ แต่กูไม่รู้จักบ้านมัน”
“นี่มึงคบกันมากี่ปีวะ”
“พวกเราสนิทกันมาั้แ่ ป.1 อะมึง ง่ำ ๆ” เสียงสร้อยของการเคี้ยวไปพูดไปทำให้รู้เลยว่าใครเป็ตอบ
“แล้วไม่มีใครรู้บ้านมันเลยหรอ”
“ไม่มีหรอกมึง มันไม่ยอมให้ใครไปบ้าน”
ออดดดดด~~~~~
เสียงออดดังขึ้น เพื่อแจ้งว่าวิชาแรกได้เริ่มขึ้นแล้ว
“ไปกันเถอะมึง ขึ้นห้อง”
“โห เป็อะไรที่ว้าวมากคุณชายธนาธิป เข้าห้องเรียนในวิชาโฮมรูม” ไอมอสพูดแซวผม
“ปกติกูไม่ไปหรอ”
“อุ้บ ฮ่าฮ่า มึงไม่เคยเข้าเรียนด้วยซ้ำ”
“เหอะ ช่างเหอะตอนนี้เข้าเรียนก่อน” ผมพูดก่อนจะคว้ากระเป๋าแล้ววิ่งขึ้นห้องไป โดยที่พวกมันก็ตามกันมาติดๆ
ครูประจำชั้นสุดโหดนั่งรออยู่ในห้อง ผมกับพวกมันค่อย ๆ เดินเข้าไปทางประตูหลัง แต่ก็ไม่พ้นสายตาของคุณครูจอมดุคนนี้จริง ๆ
“ครูดีใจนะที่เห็นเธอเข้าโฮมรูมบ่อย ๆ”
“แหะ ๆ ครับ” ผมตอบก่อนจะวางกระเป๋าลงบนเก้าอี้ของตัวเอง
“นนทิวัฒน์ไปไหน ไม่เข้าเรียนมาสองสัปดาห์แล้ว พวกเธอรู้เื่บ้างไหม”
“ไม่สบายครับ เย็นนี้พวกผมจะไปเยี่ยมครับ” ผมรีบชิงตอบก่อนที่พวกมันจะเฉลยเื่ราวให้ครูรู้
“เอ่อ ครูครับ!! บ้านนนทิวัฒน์อยู่ที่ไหนครับ ผมจะได้ไปถูกครับ!!”
“วรบดินทร์เธอช่วยลดเสียงลงหน่อยเถอะ พ่อเธอผลิตลำโพงติดมาที่ปากเธอด้วยหรือไง” เป็คำพูดที่เรียกเสียงหัวเราะได้อย่างเต็มที่ ไอวินกวาดสายตามองไปรอบๆ พร้อมถลึงตาใส่เพื่อขู่ว่า ออกจากห้องก่อนเถอะพวกมึง
“ถามคุณภัทรเอา อยู่ข้างบ้านกันนิ่”
“ครับ” ผมมองไปตามเสียง คุณภัทรคือเด็กที่ไอเ้าของร่างเดิมมันเคยลุมด่าว่าลูกกะหรี่ไว้ พวกผมหันมามองหน้ากันเลิ่กลั่กแบบหมดหวัง เพราะคงไม่มีใครกล้าไปขอความช่วยเหลือแน่ ๆ
การเรียนในตอนเช้าผ่านไปอย่างยากลำบากสุด ๆ เพราะไอวิชาเวรคณิตศาสตร์มันดันมีอยู่ในชั่วโมงแรก และชั่วโมงต่อมาเป็คณิตเพิ่มเติม ผมไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าคนเราจะเรียนคณิตเยอะแยะขนาดนี้ไปทำไม ผมกล้ำกลืนฝนทนเรียนจนจบคาบเช้า พอพักเที่ยงผมก็เดินไปร้านก๋วยเตี๋ยวร้านโปรด ก่อนจะสั่งเมนูโปรดของยัยหนูที่มันอร่อยล้ำเลิศ จนผมสั่งกินแทบทุกวัน ผมเดินถือก๋วยเตี๋ยวไปที่โต๊ะประจำในโรงอาหาร ก่อนที่เพื่อนคนอื่น ๆ จะตามมา
“เอาไงดีวะมึง” ไอมอสเป็คนเริ่มเปิดประเด็น
“อย่างเหี้ยอะ!! เป็ใครไม่เป็ดันเป็ไอ้เวรนั้น”
“มึงก็พูดดี ๆ หน่อย ตอนนี้เราต้องพึ่งเขานะ ง่ำๆ” ไอปาล์มมันพูดไปกินไป ผมไม่เข้าใจจริงๆ ว่าพ่อแม่มันไม่สั่งสอนมารยาทมั่งเลยหรอ
“พวกมึงคิดวิธีอะไรออกมั่งละ ถ้าไม่อยากไปคุยกับเขา”
“กูคิดออกนะ อาจจะดีกว่า แต่ก็แย่พอกัน”
“อะไรวะ” ผมหันไปถามไอมอสที่นั่งยิ้มกริ่มกับความฉลาดของตัวเองอยู่
“แพรวา” เป็คำพูดสั้น ๆ ที่ทำให้ทุกคนหยุดกินอาหาร รวมถึงไอปาล์มด้วย
“หนักกว่าเลย ไอเหี้ยทีมจิกหัวนางขนาดนั้น” ไอปาล์มมันตอบก่อนจะหันไปแดกข้าวต่อ เพราะมันมองความคิดของไอมอสเป็หนทางที่สิ้นหวังมาก
“ไม่แน่นะมึง ตอนกู นางยังพาไปเปลี่ยนชุดเลย!!!”
“ก็ใช่ไงครับ แพรน่าจะเป็ทางออกที่ดีที่สุด แถมตอนนั้นคนที่ช่วยไอคุณไว้ก็เป็แพร”
“แล้วใครจะไปพูด”
“ก็มึงไงทีม มึงอยู่บ้านเดียวกับแพรนิ่ ตอนนี้”
“เหอะ ก็เหี้ยและ แค่กูถามสารทุกข์สุกดิบ แพรก็ไม่เคยจะตอบกูเลย”
“งั้นก็ต้องไอวิน แพรเคยช่วยวินไว้ ถ้าช่วยเื่นี้อีกเื่ก็ไม่น่าจะยากอะไร”
“เออว่ะ!!! มึงฉลาดจังวะมอส” ผมเห็นไอมอสมันนั่งกอดอกภาคภูมิใจกับความคิดของตัวเองสุด ๆ มีแต่ไอปาล์มมั้งที่ไม่ออกความคิดเห็นอะไรเลย เอาแต่แดก
“นั่นไง แพรเดินมาแล้ว” ไอมอสชี้ไปที่ยัยหนู ที่กำลังเดินถือก๋วยเตี๋ยวอยู่
“แพรร!!!! มานี่นั่งด้วยกัน” ไอวินะโเรียกเธอจนสุดเสียง ทำให้คนทั้งโรงอาหารมองมาที่โต๊ะพวกผม แล้วสภาพคือไอมอสหลบไปอยู่ใต้โต๊ะด้วยความอับอาย ผมไม่เข้าใจจริงๆ ว่าพวกมันห้าตัวเป็หัวโจกโรงเรียนได้ยังไง ทั้ง ๆ ที่ปัญญาอ่อนกันขนาดนี้
“แพร!!!! โต๊ะอยู่ทางนี้ เธอเดินไปผิดแล้ว!” มันะโตามไปอีกรอบ หลังจากที่เห็นยัยหนูเดินหนีไปอีกทาง
“วิน มึงฟังกูนะ แพรไม่ได้ไปผิดโต๊ะแต่ไม่อยากนั่งกับมึง เขาอาย” เสียงไอมอสดังขึ้นมาจากใต้โต๊ะ ผมอดขำไม่ได้กับการกระทำอันแปลกประหลาดของไอสามตัวนี้จริง ๆ
“แพร!!!!!” มันะโอีกรอบ จนสุดเสียง ผมเห็นยัยหนูจำใจเลี้ยวกลับมาที่โต๊ะด้วยความอับอาย
“วิธีนี้ได้ผลเฉยเลยว่ะ ฮ่าฮ่า ไอมอสมึงขึ้นมานั่งดี ๆ เถอะ ฮ่าฮ่า” ผมพูดไปหัวเราะไปจนน้ำตาเล็ด ก่อนที่ยัยหนูจะเดินมาถึงโต๊ะ
“มีอะไร”
“นะ..นั่งก่อนเถอะ ง่ำ ๆ” เป็ไอปาล์มที่ชวนเธอนั่งข้าง ๆ ที่ว่างอยู่ เธอจำใจลงมานั่ง แล้ววางชามก๋วยเตี๋ยวลง ก่อนจะเงยหน้ามามองพวกผมทั้งสี่คน
“สรุป มีอะไร”
“เื่ไอ้เ้าคุณน่ะ เราอยากให้แพรไปช่วยถามให้หน่อยว่าบ้านนิคอยู่ไหน”
“ทำไมไม่ไปถามเอง”
“แพรก็รู้นี่น่าว่าพวกเราเคยทำอะไรไว้”
“ก็ไปขอโทษสิ”
“พวกเราไม่กล้า แพรขอร้องแหละ ช่วยพวกเราทีนะ ตอนนี้ไม่มีใครติดต่อไอนิคได้เลย” พวกเราทั้งสี่คนยกมือไหว้เธอ เพราะจนหนทางจริง
“แล้วไหนบอกว่านิคไม่สบาย” เธอหันมองพวกเราด้วยท่าทีสงสัย
“โกหกน่ะ ที่จริงคือ…” ไอมอสมันหยุดพูดไป ก่อนจะหันหน้ามามองที่เพื่อนคนอื่นๆ ผมพยักหน้าตอบไป เพื่อเป็สัญญานให้มันพูดความจริงกับยัยหนูไป
“คืออะไร”
“ไอนิคมันติดยา พวกกูจับได้แล้วมันก็ขาดการติดต่อไปเลย ขอร้องเถอะแพร ช่วยพวกกูที กูหมดหนทางจริงๆ” ไอมอสพูดไปสะอื้นไป น้ำตามันคลอเบ้าเล็กน้อย จากที่ผมเห็นมาพวกมันรักเพื่อนมาก ๆ เลยนะ แต่ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงทำเหี้ยกับคนอื่นขนาดนั้น
ยัยหนูอึ้งไปสักพัก ไม่มีการตอบกลับใด ๆ จนไอปาล์มที่นั่งอยู่ต้องสะกิดเธอ
“นี่ช่วยหน่อยได้ไหมอะ ขอร้องล่ะนะ” มันหยุดกินข้าวก่อนจะยกมือไหว้เธอ
“ช่วยได้ แต่พวกนายต้องไปขอโทษเขาด้วย”
“แพร ให้มันน้อย ๆ หน่อย!” ไอวินตะคอกใส่เธอ ที่เธอทำท่าทางต่อรองกับพวกเรา
“เราจะไปขอโทษ และเราก็ขอโทษเธอด้วยแพรวา” ผมพูดก่อนจะลุกขึ้นโค้งให้เธอ ทำให้เพื่อนคนอื่น ๆ ทำตามผม เว้นแต่ไอวินที่ไม่ยอมทำดี ๆ แต่แรก จนผมต้องหันไปมองค้อนมัน มันถึงยอมลุกขึ้นมาขอโทษเธอ
“ไม่ต้องขนาดนี้ก็ได้”
“เราเต็มใจจริง ๆ แพรวา เรารู้แล้วว่าที่ผ่านมาเราทำไม่ดีกับเธอและก็เ้าคุณไว้มาก” มอสพูดก่อนจะโค้งให้เธออีกครั้ง
“พวกเราผิดจริง ๆ แต่เราไม่กล้าพอที่จะไปขอโทษ เราขอเวลาหน่อยได้ไหม เราจะไปขอโทษเ้าคุณด้วยตัวเอง”
“เข้าใจแล้ว โอเค ๆ แพรจะไปพูดให้แล้วกัน” เธอพูดพร้อมทำสัญญาณมือ เพื่อบอกให้พวกผมนั่งลง
“ไม่ต้องหรอกแพรวา เรายินดีบอกั้แ่ที่ครูพูดแล้ว” เสียงปริศนาดังขึ้นจากข้างหลัง ทำให้ทุกคนหันไปมอง ก็เห็นไอเ้าคุณมันนั่งอยู่ข้างหลังโต๊ะเราั้แ่แรก
“เื่ของนนทิวัฒน์ที่พวกนายเล่าให้แพรวาฟัง เราพอรู้มาอยู่บ้าง”
“รู้!! มึงรู้อะไรบ้าง!! มึงพูดมาให้หมดเลยนะ” ไอวินพูดก่อนจะปรี่ตรงเข้าไปหาเ้าคุณ
“ใจเย็น ๆ ไอวิน” ผมต้องปรามมันก่อนที่มันจะลุกไปกระชากคอเสื้อไอเด็กนั่น
“ไม่เป็ไรหรอกเราชินแล้ว”
“เอ่อ ขอโทษนะ กับเหตุการณ์ที่ผ่านมา แต่ตอนนี้นายรู้อะไรมาบ้างช่วยบอกพวกเราทีได้ไหม”
“เมื่ออาทิตย์ก่อน เราเห็นนนทิวัฒน์ออกไปกับผชกลุ่มนึง แล้วก็ไม่เห็นเขาอีกเลย จนเมื่อ2-3วันต่อมา แม่ของเขาก็ออกมาร้องไห้อยู่หน้าบ้าน เพื่อตามหาเขา ข้าวปลาไม่ยอมกิน แม่ฉันเอาข้าวไปให้ก็ไม่เคยแตะแม้แต่คำเดียว”
พอเ้าคุณพูดเสร็จ พวกเราทุกคนก็นั่งลงและถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะหันมามองหน้ากัน หนักสุดก็คงเป็ไอมอสมันนั่งน้ำตาไหล ตาเริ่มแดงก่ำ จนไอปาล์มที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ต้องเข้ามาปลอบ
จากที่เล่ามาผมพอเดาเหตุการณ์ออกได้เลยว่า ไอนิคตอนนี้น่าจะผันตัวจากผู้เสพไปเป็ผู้ค้า จากสภาพคงไปเป็เด็กเดินยาเพื่อแลกยาแลกข้าวไปวัน ๆ
“เราจะเอาไงกันต่อ”
“กูรู้เหตุการณ์ตอนนี้แล้ว สิ่งที่พวกเรา้าคือตัวล่อ”
“ตัวล่ออะไรวะ แล้วมึงรู้ไรไอทีมพูดออกมา!!”
“ใจเย็น ๆ ไอสัตว์นี่ กูคิดว่าตอนนี้ไอนิคมันต้องไปเป็เด็กเดินยา เราต้องออกไปล่อซื้อมันมา แล้วล็อกตัวมันไว้”
“แล้วใครจะเป็คนไปล่อ”
“พวกเราสี่คนไม่ได้แน่ ไอพ่อค้ายาที่เราเคยขโมยเบอร์มาจากนิคไปมันไหวตัวทันแน่”
“เราช่วยได้นะ” ลูกสาวคนสวยของเพื่อนสนิทผมพูดขึ้น หลังจากนั่งเงียบอยู่นาน เืตำรวจมันแรงล่ะมั้ง เธอถึงได้ออกตัวช่วยขนาดนี้
“จะบ้าหรอยัยหนู ลุงไม่ยอมให้เธอไปเสี่ยงอันตรายหรอกนะ” สิ้นเสียงทุกคนหันมาทางผมทันที
“ลุงอะไรของมึงไอทีม” ไอปาล์มเงยหน้าจากขนมหวาน ขึ้นมาถามผมด้วยสีหน้าสงสัย ฉิบหายละไง ดันหลุดไปจนได้
“กะ..ก็พ่อกูไง พ่อกูก็เป็ลุงยัยหนูนี่ไง”
“โอ้ย ๆ ช่างมันเถอะ แต่เธอจะช่วยเราจริง ๆ หรอแพร”
“ไม่ได้ ยังไงก็ไม่ได้มันอันตรายไป”
“แม่เราช่วยได้นะ” คราวนี้เป็เสียงของไอเ้าคุณที่ดังขึ้นมา
“ช่วยยังไง” พวกเราสี่คนหันไปทางมันแล้วพูดออกมาพร้อมกัน
“เอาเถอะ แม่เราช่วยได้จริง ๆ ถ้า้าเลิกเรียนไปที่บ้านเราด้วยกันไหม เราจะไปถามแม่ให้”
ออดดด~~
มันพูดจบพร้อมเสียงออดที่ดังขึ้น สรุปวันนี้พวกผมไม่มีใครได้กินข้าวเที่ยง ยกเว้นไอปาล์มคนเดียว แถมมันยังมีขนมตบท้ายอีกด้วย พวกเราพากันขึ้นห้องเรียน คนในแก๊งไม่มีใครสนใจที่ครูสอนสักคน ต่างรอเวลาเลิกเรียนเพื่อไปที่บ้านของเ้าคุณ
3K
