บทที่ 25 พวกสัตว์เดรัจฉานมารวมตัวกัน !
"สวัสดี !" ถังซีเหมียนยิ้มบาง ๆ
"สวัสดีพี่ !" ต้าชงพูดพลางมองไปที่เสิ้งหนานแวบหนึ่ง "เสิ้งหนาน เธอมาพูดจาเหลวไหลอีกแล้วใช่ไหม ?"
เสิ้งหนานหันหลังเดินไปอีกด้านหนึ่ง
ต้าชงมองหญิงสาวแวบหนึ่งแล้วพูดว่า "พี่ฉู่ พี่สะใภ้ ่นี้พวกเรางานน้อย ทุกคนบอกว่าอยากมาเยี่ยมพี่ แต่ถ้ามากันเยอะ ๆ กลัวพี่จะไม่สะดวก เลยให้พวกเรามาแค่สองคนน่ะ !"
"พวกนายยุ่งมากอยู่แล้ว ตอนนี้ฉันเป็แค่คนว่างงานเอง" ฉู่เจียงชวนมองไปที่เนื้อเสียบไม้ "เดี๋ยวย่างเสร็จแล้วนายก็กินด้วยนะ"
"ย่างเหรอ ? พี่จะทำปิ้งย่างเหรอครับ ?" ต้าชงรับเก้าอี้เล็ก ๆ ที่ฉู่เจียงหรงส่งให้แล้วนั่งลงช่วยอย่างเป็กันเอง
"ขอบคุณครับพี่ !"
"ย่างเนื้อเสียบไม้น่ะ ไม่รู้ว่าพวกนายเคยกินมาก่อนไหม ?"
"ไม่เคยแน่นอนครับ พวกเรายากจนจนแทบจะกินดินอยู่แล้ว !" ต้าชงชมอย่างออกนอกหน้า "พี่สะใภ้ ผมเห็นพี่ฉู่เดินได้ดีขึ้นกว่าแต่ก่อนเยอะเลย ขอบคุณที่ช่วยดูแลหัวหน้าของพวกเรานะครับ !"
ถังซีเหมียนมองดูฉู่เจียงชวน แล้วตบที่ขาของเขาเบา ๆ
"หน่วยของพวกคุณก็ไม่ได้เป็แบบนั้นทั้งหมดนี่ !"
ต้าชงมองเสิ้งหนานที่ดูเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็ยังลังเล จึงได้แต่พูดว่า "พี่สะใภ้ครับ ความจริงแล้วพวกเราทุกคนเป็ห่วงพี่ฉู่มาก แต่บางเื่มันก็ช่วยไม่ได้ เสิ้งหนานไม่ใช่คนไม่ดีหรอก แค่เธอพูดจาไม่เป็เท่านั้นเอง ขอโทษนะครับพี่สะใภ้ แต่อย่าทะเลาะกับพี่ฉู่ของผมเพราะเธอเลย พี่ฉู่น่ะ ถ้าตัดสินใจอะไรแล้วก็จะไม่เปลี่ยนใจง่าย ๆ แน่นอน !"
ถังซีเหมียนยิ้มพลางพยักหน้า
ฉู่เจียงชวนเอื้อมมือไปตีต้าชงเบา ๆ "นายนี่รู้ดีไปเสียทุกเื่เลยนะ"
"ฮ่า ๆ ๆ !" ต้าชงยังคงหัวเราะอย่างซื่อ ๆ
หลังจากที่เสียบเนื้อเสร็จหมดแล้วก็ต้องจุดถ่าน ขณะที่ถังซีเหมียนกำลังจะย่อตัวลงก็เห็นเสิ้งหนานถือไม้ที่จุดไฟแล้วเดินมา "พะ…พะ…พี่ คะ…คะ…คือ ให้ฉันทำเองเถอะ..."
"ขอบใจนะ"
ถังซีเหมียนไม่ได้พูดถึงเื่ก่อนหน้านี้อีก
สาวน้อยก็แบบนี้แหละ มักจะคิดว่าไอดอลในใจของตัวเองนั้นไม่มีใครคู่ควร
ไม่นานนักเนื้อย่างก็ส่งกลิ่นหอมฉุย ถังซีเหมียนนำยี่หร่าที่ตากแห้งมาบดละเอียด แล้วโรยลงบนเนื้อ ทันใดนั้นกลิ่นหอม ๆ ลอยตลบอบอวลเต็มอากาศ
"หอมจังเลย !" ต้าชงอยากกินให้ได้เสียตอนนี้ "แค่ได้กลิ่นก็หอมแล้ว !"
"ที่รัก เดี๋ยวเราจะดื่มอะไรกันดี ?"
"ยังเร็วไปนะ คุณไปชงน้ำหวานก่อนสิ" ถังซีเหมียนพูดพลางหันไปทางหญิงชรา
"แม่คะ แตงกวาบ้านเราอยู่ไหนคะ ?"
"หมดแล้ว เดี๋ยวฉันไปเก็บที่แปลงผักให้" ก่อนสวี่กวางเฟินจะไปยังเหลือบมองเสิ้งหนานอีกครั้ง เพราะกลัวว่าถ้าตัวเองไม่อยู่บ้านลูกสะใภ้จะถูกรังแก
ถังซีเหมียนหัวเราะชอบใจ "พี่คะ แม่ยังเป็ห่วงอยู่เลย"
"ก็ใช่น่ะสิ ถ้าเป็ฉันก็คงไม่วางใจเหมือนกัน" ฉู่เจียงหรงชี้ไปที่ห้องของตัวเอง "เสื้อผ้าของเธอเสร็จแล้วนะ ไปดูกันเถอะ"
หลังจากนั้นไม่นาน ถังซีเหมียนก็กลับมา "สวยมากเลยค่ะ รอฉันทำปิ้งย่างเสร็จก่อนค่อยใส่นะ"
ฝีมือของฉู่เจียงหรงนั้นดีมาก แม้เธอจะทำเองไม่ได้ แต่มันก็ทำให้เธอนึกขึ้นได้ว่าบางทีการตัดเย็บเสื้อผ้าอาจเป็ทางออกที่ดีก็ได้ !
แต่ก่อนอื่นที่บ้านต้องมีจักรเย็บผ้าก่อน !
พอคิดดูแล้ว ความจริงแล้วบ้านเรายังขาดของอีกเยอะแยะเลย
กลิ่นหอมของเนื้อย่างค่อย ๆ เข้มข้นขึ้นเรื่อย ๆ กลิ่นนี้โชยไปทั่วทั้งถนน !
"กลิ่นอะไรน่ะ !"
"ใช่แล้ว บ้านตระกูลฉู่กำลังทำอะไรอร่อย ๆ อีกล่ะ"
"ใครจะไปรู้ แต่หอมจริง ๆ !"
หลังจากโรยผงยี่หร่าลงไป กลิ่นของเนื้อย่างก็ยิ่งหอมขึ้นไปอีกระดับ
ครึ่งหนึ่งโรยผงพริก อีกครึ่งโรยแค่ผงยี่หร่า
"น้าสะใภ้คะ เนื้อนี่จะกินได้เมื่อไหร่คะ ?" น่าน่านั่งยอง ๆ ลงด้านข้างไม่ยอมไปไหน
"กลิ่นหอมมากเลยค่ะ หนูอยากกินจัง !"
"เดี๋ยวก็กินได้แล้วจ้ะ" ถังซีเหมียนยิ้มพลางลูบหัวน่าน่า
ถังซีเหมียนดูเวลา เมื่อเห็นว่าพอดีแล้วจึงหยิบเนื้อย่างเสียบไม้สองไม้ให้ฉู่เจียงชวน
"คุณลองชิมก่อนสิ ฉันไม่รู้ว่าพริกที่บ้านเราจะเผ็ดมากไหม"
ดวงตาของฉู่เจียงชวนเป็ประกายวาววับ
เขาจะไม่รู้ได้อย่างไร เธอก็แค่อยากให้เขาได้กินก่อนเท่านั้นเอง
"พวกคุณกินกันไปก่อนนะ ฉันจะเอาไปให้บ้านผู้ใหญ่บ้านหน่อย !" ถังซีเหมียนหยิบเนื้อย่างเสียบไม้ 10 ไม้ไปให้บ้านผู้ใหญ่บ้าน
แม้จะไม่มาก แต่กินกับเหล้าได้ดีนะ
"งั้นรอคุณกลับมาแล้วค่อยกินอันใหม่แล้วกัน ผมจะย่างให้เอง" น้ำเสียงของฉู่เจียงชวนอ่อนโยนลง
เสิ้งหนานรู้สึกเสียดายนิดหน่อย แต่ว่าเธอก็ทำอะไรไม่ได้
ถังซีเหมียนเดินมาได้ครึ่งทางก็เจอกับฟางเจวียนที่กำลังหิวโซกลับมาพอดี เมื่อเห็นเนื้อในมือของอีกฝ่าย ดวงตาของฟางเจวียนพลันเขียวปั้ด
"ถังซีเหมียน แบ่งเนื้อย่างในมือเธอให้ฉันครึ่งนึงสิ"
ถังซีเหมียนพยายามเดินเลี่ยงเธอ แล้วเดินไปข้างหน้าต่อ
"หยุดนะ !" ฟางเจวียนคว้าเสื้อของเธอไว้ "เธอมีเงินตั้งห้าสิบหยวนต่อเดือน จะขี้เหนียวไปทำไม !"
"นี่ฟางเจวียน เธอทำอะไรน่ะ !"
มีคนวิ่งมาจากที่ไกล ๆ และคนคนนั้นก็คือเซี่ยเหวินปัว
ถังซีเหมียน "...."
ช่างเถอะ พวกสัตว์เดรัจฉานมารวมตัวกันอีกแล้ว
เซี่ยเหวินปัวแสดงสีหน้าอ่อนโยน "เหมียนเหมียน เธอไม่เป็ไรใช่ไหม ? เธอจะไปไหน ให้ฉันไปด้วยไหม ?"
"ไปให้พ้น ทั้งคู่นั่นแหละ !"
ถังซีเหมียนจะทนมองหน้าคนที่เอาเงินของเธอไปเลี้ยงผู้หญิงคนอื่นได้ยังไง นี่เธอยังไม่ได้ตบหน้าเขาสักฉาดเลยนะ แต่เพราะในมือถือจานเนื้ออยู่เท่านั้นแหละ !
"เหมียนเหมียน !"
เซี่ยเหวินปัวะโเสียงดัง "เธอไม่ได้บอกหรอกเหรอว่าจะหย่ากับฉู่เจียงชวน แล้วจะแต่งงานกับฉัน ?"
ทุกคนรอบข้างต่างเงี่ยหูฟังในทันที
เื่นี่มันั้แ่เมื่อไหร่กัน ทำไมพวกเขาถึงไม่รู้อะไรเลย !
ถังซีเหมียนไม่ได้จะใช้ชีวิตดี ๆ กับฉู่เจียงชวนแล้วเหรอ !
"หน้าตาก็เหมือนแป้งหมั่นโถว แต่ทำไมถึงมั่นใจนักล่ะ !" ถังซีเหมียนหันหลังกลับ สายตาที่เธอมองเขาราวกับเห็นขยะที่มีอึติดอยู่ "ฉันชอบผู้ชายที่มีความเป็ชาย ไม่ชอบคนที่อยากให้ฉันมีความเป็ชายหรอก !"
เซี่ยเหวินปัวถึงกับอึ้งไป ใบหน้าฉายแววเศร้าสร้อย แต่ดูแล้วไม่สมจริงเท่าไหร่ "ใช่...ผมยอมรับว่าหน้าตาสู้ฉู่เจียงชวนไม่ได้ แต่คำที่คุณเคยพูดไว้ก่อนหน้านี้ไม่นับแล้วเหรอ ?"
"ตอนนั้นฉันโง่เขลา แต่ตอนนี้ฉันฉลาดขึ้นแล้ว ! อีกอย่างตอนนี้ฉันทำงานเลี้ยงตัวเองได้แล้ว ทำไมต้องหาคนมาเลี้ยงดูด้วย นายจะให้เงินฉันได้เดือนละห้าสิบหยวนหรือไง ?"
ถังซีเหมียนรวบเนื้อเสียบไม้ย่างในมือ "ถ้าไม่มีธุระอะไรก็อย่าเข้ามาใกล้ฉัน ฉันกลัวคนโง่ เห็นคนโง่ ๆ แล้วอยากจะอ้วก !"
เซี่ยเหวินปัวถึงกับตะลึงงันไป
ถังซีเหมียนไม่ได้พูดเล่น เพราะเธอจริงจังกับเื่นี้ !
แล้วอย่างนี้เขาจะไม่ได้เงินของเธอสักเฟินเลยเหรอ ? รวมถึงคูปองอาหาร และคูปองผ้าก็จะไม่ได้ด้วย !
ไม่ได้ เขาไม่สามารถปล่อยให้เธอจากไปแบบนี้ได้...
ถังซีเหมียนเดินห่างออกไปแล้ว แต่สายตาที่ฟางเจวียนมองแผ่นหลังของถังซีเหมียนก็เ็าไม่ต่างกัน ในเมื่อเธอไม่สามารถแย่งงานของถังซีเหมียนได้ ก็ต้องหาทางเอาชนะให้ได้ ถ้าทำไม่ได้จริง ๆ ก็ต้องทำลายเธอซะ !
ถังซีเหมียนรู้ดีว่าตัวเองกำลังถูกจับตามอง พูดให้ถูกคือไม่ใช่แค่ 2 คนนั้นที่จับตาดูเธออยู่
แต่มันจะเป็ไรไปล่ะ
เมื่อเดินมาถึงบ้านผู้ใหญ่บ้าน ถังซีเหมียนก็วางเนื้อย่างลงบนโต๊ะ "ลุงคะ ป้าคะ นี่เป็เนื้อย่างที่ฉันเพิ่งทำเสร็จ รสชาติอร่อยมาก เหมาะสำหรับกินกับเหล้าค่ะ !"
ภรรยาผู้ใหญ่บ้านหันไปมองผู้ใหญ่บ้านทันที
ผู้ใหญ่บ้านทำหน้าประจบประแจง "คุณดูสิ เหมียนเหมียนเอากับแกล้มมาให้แล้ว ช่วยหาเหล้ามาให้ผมดื่มหน่อยสิ !"
ถังซีเหมียนยกมือทั้งสองข้างขึ้น "เื่นี้ไม่เกี่ยวกับฉันนะ ! ฉันไม่รู้เื่อะไรทั้งนั้น !"
เมื่อเห็นเธอวิ่งจากไป ภรรยาผู้ใหญ่บ้านก็ถอนหายใจอย่างจนปัญญา "เด็กคนนี้ !"
เหมียนเหมียนรู้จักตอบแทนน้ำใจและมีมารยาทขึ้น แต่นั้นกลับทำให้เธอรู้สึกไม่คุ้นเคยเสียอย่างนั้น
4K
