เนื่องจากพิมพ์ตื่นขึ้นจากฝันร้าย เธอก็ยังผวาไม่หาย เธอไม่กล้าที่จะหลับตาลงอีก จึงลุกไปล้างหน้าล้างตาในห้องน้ำ เพื่อให้รู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเป๋ามากยิ่งขึ้น ทันทีที่พิมพ์เดินเข้าห้องน้ำไปชายคนหนึ่งก็ได้คุยโทรศัพท์และเปิดประตูเข้ามา
"ครับ..ไม่มีปัญหาครับ เดี๋ยวผมจัดการให้ครับ..สวัสดีครับ เฮ้อ!!นี่ฉันต้องปั้นหน้าพูดดีกับไอ้บ้านี่ไปถึงเมื่อไหร่เนี้ย! บ้าเอ้ย!! ฟู่วว..เพลียทั้งวันเลยวุ้ย..อาบน้ำแล้วพักสายตาซักหน่อยก่อนดีกว่า..แล้วค่อยออกไปล่าลูกค้าสาวๆในคาซิโน….หืม...ฮืม..หืม ฮือเย่เย้!!" วายุจัดการถอดเสื้อผ้าออกหมด เหลือไว้เเค่บ็อกเซอร์ตัวเดียว เขาฮำเพลงและเดินเอามือถือไปชาร์จที่หัวเตียง...จังหวะนั้นวายุแอบเหลือบไปเห็นที่นอนของเขามันยับยู่ยี่ เหมือนมีอะไรบางอย่างมาตะกุยเตียงเขาเล่น
"ไอ้บ้ากำพล ลืมเก็บห้องนอนให้ฉันอีกแล้วสินะ ผ้าห่มยับยู่ยี่อย่างนี้ฉันจะทิ้งตัวลงไปนอนได้ยังไงเนี่ย..เฮ้อ!!เซ็งๆๆ!"
"อาาาาาาากรี๊ดดดดดดด นี่นายทำอะไรเนี้ย!!!" ในตอนนั้นเองเมื่อประตูห้องน้ำเปิดออก พิมพ์ได้เดินออกมาก็พบว่าชายคนหนึ่งกำลังยืนแก้ผ้าหันหลังให้เธออยู่ เธอกรีดร้องออกมาสุดเสียงพร้อมกับรีบเอามือขึ้นมาปิดตาไว้ เพราะทนเห็นภาพอุจาดตาตรงหน้าไม่ได้..ทางด้านวายุเองก็ได้หันหน้ามามองและร้องด้วยความใเช่นกัน เพราะเขาไม่คิดว่าเธอจะอยู่ในห้องนี้...และที่สำคัญในตอนนี้เขาไม่ได้ใส่อะไรเลย นอกจากบ๊อกเซอร์สั้นๆตัวเดียวเท่านั้น
"ย้า!!นี่เธออีกแล้วหรอ!!เข้ามาทำอะไรในห้องของฉันเนี่ย ออกไปเดี๋ยวนี้นะ!!"
"นายจะบ้าหรอ นี่มันห้องของฉัน นายนั่นแหละโรคจิตหรือเปล่า ถึงได้เข้ามาแก้ผ้าในห้องคนอื่นแบบนี้อ่ะ ออกไปเลยนะไอ้คนลามก"
"ห้องของเธองั้นหรอ เฮอะ!!ลองแหกตาดูดีๆซิ ข้าวของในห้องนี้ล้วนแล้วแต่เป็ของฉัน แล้วห้องนี้จะเป็ของเธอได้ไง!! ฉันถามเธอจริงๆนะเธอเป็อะไรกับฉันมากไหมเนี่ย ทำไมฉันต้องมาเจอแต่เธอทั้งวันเลย หรือว่า...เธอตั้งใจจะอ่อยฉันเพราะวาทีเบื่อเธอแล้วใช่ไหมเนี้ย..."
"พูดบ้าอะไรของนาย ฉันเนี่ยนะจะอ่อยปีศาจปากเสียอย่างนาย เพ้อเจ้อ!! ฉันจะบอกอะไรให้นะ พี่วาทีเป็คนให้แม่บ้านเตรียมห้องนี้ให้ฉันเองและเขาก็บอกฉันด้วยว่าห้องนี้คือห้องของฉัน นายรีบใส่เสื้อผ้าแล้วออกไปได้แล้ว ฉันอุจาดตา!!"
"นี่เธอจะยียวนกวนประสาทฉันไปถึงไหน ฉันบอกแล้วไงว่าห้องนี้เป็ห้องของฉัน ฉันอยู่มาั้แ่เกิด เธอนั่นแหละออกไป ยัยซื่อบื่อ!!"
"ได้..ถ้าเคลียร์กันไม่ลง ฉันก็จะรอให้พี่วาทีกลับมาก่อน.และฉันก็จะไม่ออกไปจากห้องนี้เด็ดขาด!!"
"ถ้าเธอจะรอวาที เธอก็ออกไปรอที่อื่น แล้วตอนนี้ฉันก็จะอาบน้ำ ออกไป!!"
"ไม่!!ห้องนี้เป็ห้องของฉันนะ!"
"นี่จะไม่หยุดใช่ไหม งั้นมานี่!!"
"นี่จะทำอะไรอ่ะ ไอ้บ้า!!ไอ้โรคจิต!!ถอยออกไปเดี๋ยวนี้นะ" ในสายตาของพิมพ์ เธอคิดว่าวายุกำลังจะเข้ามาข่มเหงร่างกายของเธอเพราะตอนนี้เขาแทบจะไม่ได้ใส่อะไรเลย นอกจากบ๊อกเซอร์สั้นๆตัวเดียว เเต่ทว่าวายุกลับไม่ได้คิดเช่นนั้น ในสายตาของวายุนั้น พิมพ์ก็ไม่ได้ต่างจากหนูสกปรกที่บังอาจเข้ามาในห้องส่วนตัวของเขานั่นเอง เขาถลกคอเสื้อเธอให้เดินตามมาที่หน้าตู้เสื้อผ้าพร้อมกับเปิดตู้เสื้อผ้าออกกว้างเผยให้พิมพ์เห็นว่าในตู้เสื้อผ้านั้นมีแต่ชุดของผู้ชายอยู่เต็มไปหมด รวมถึงลากเธอเดินเข้ามาที่ห้องรองเท้าและเปิดตู้รองเท้าให้เธอดู
"ไงล่ะ..ในตู้เสื้อผ้าก็มีแต่ชุดผู้ชาย ในตู้รองเท้าก็มีแต่รองเท้าของผู้ชาย ที่นี้รู้หรือยังว่าห้องนี้เป็ห้องของใครกันแน่" พิมพ์ทำตัวไม่ถูก พูดจาตะกุกตะกักและยังคงยืนยันว่าห้องนี้คือห้องที่วาทีเตรียมไว้ให้กับเธอ แต่เมื่อเธอมองบรรยากาศรอบๆห้องอีกที เธอก็เห็นว่าการตกแต่งหรือแม้กระทั่งรูปที่ติดอยู่บนฝาผนังก็มีแต่รูปของวายุทั้งนั้น เธอจึงพยายามคิดถึงประโยคที่วาทีพูดกับเธออีกครั้ง ซึ่งเมื่อไตร่ตรองดูดีๆแล้ว วาทีได้บอกกับเธอว่าเดินขึ้นบันไดมาแล้วห้องจะอยู่ซ้ายมือแต่ทว่าเธอกลับเลี้ยวมาขวามือ นั่นหมายความว่าเธอนั่นแหละที่เป็คนเข้าห้องผิด ไม่ใช่ชายที่อยู่ตรงหน้า ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าเธอเป็คนเข้าห้องผิดในใจลึกๆรู้สึกเสียหน้าและเขินเล็กน้อย แต่ทว่าถ้าเธอยอมรับผิดวายุก็จะยิ่งหัวเราะเยาะเธอจนเธอไปไม่เป็อีก
"อะไร? ก็แค่เข้าห้องผิดมันจะอะไรกันนักกันหนา ห้องนายจะเสื่อมโทรมหรือพังลงหรือไง..บ้าบอ เื่แค่นี้ถึงกับต้องโมโหเป็ฟืนเป็ไฟ ฉันแค่เดินออกไปก็จบแล้วใช่ป่ะ?"
"เดี๋ยว!!นี่เธออย่าบอกนะว่า ที่ผ้าห่มบนที่นอนของฉันมันยับยู่ยี่ได้ถึงขนาดนั้นก็ฝีมือเธองั้นหรอ?"
"ก็ใช่ไง ก็ฉันง่วงอ่ะ ทำไมล่ะ? ถ้านายไม่พอใจ เดี๋ยวฉันจะทำให้มันกลับมาเรียบเหมือนเดิมก็ได้ เื่แค่นี้สบาย เห็นแบบนี้ฉันก็เรียนสาขาการโรงแรมมานะ ไม่เกิน 5 นาทีรับรองเตียงกลับมาตึงเปรี้ยเหมือนเดิมแน่นอน!!"
"หรอ เธอเรียนการโรงแรมมางั้นหรอ? ฟังดูดีนี่นา..อืม..งั้นก็เปลี่ยนใหม่มันยกชุดนั่นแหละ ทำได้ไหมล่ะ..?"
"อะไรนะ? เปลี่ยนยกชุด!!นี่นายจะบ้าหรอ ที่นอนมันไม่ได้เปื้อนขนาดนั้นซะหน่อยและที่สำคัญฉันก็ขึ้นไปนอนไม่ถึง 10 นาทีด้วยซ้ำ นายจะโอเวอร์เกินไปรึป่าวย้ะ!!"
"พอดีว่าฉันเป็ประเภทไม่ชอบ นอนร่วมเตียงกับคนที่ไม่รู้จักน่ะ..เธอเป็คนทำให้มันยับเอง เธอก็ต้องรับผิดชอบ เรียนการโรงแรมมาไม่ใช่หรอ เื่แค่นี้ไม่น่ายากนะ"
"นี่นายแกล้งฉันป่ะเนี้ย!!"
"จุ๊ๆๆแกล้งอะไร เธอเป็คนทำตัวเองทั้งนั้น! ฉันให้เวลาเธอ 10 นาทีเปลี่ยนที่นอนให้ฉันยกเซ็ต เปลี่ยนใหม่ทั้งหมด!! อ่อ..อย่าทำให้เสียชื่อสาขาการโรงแรมของเธอล่ะ..ทันทีที่ฉันอาบน้ำเสร็จ หวังว่าชุดเครื่องนอนใหม่ของฉันจะต้องเสร็จเรียบร้อยพร้อมนอน แต่ถ้าฉันออกมาแล้วที่นอนยังไม่พร้อม เธอ..โดนฉันเล่นงานแน่!! ชิ" วายุเดินเยื้องย่างเข้ามาใกล้ๆพร้อมกับใช้นิ้วมือปาดไปที่คอเพื่อขู่เธอ ก่อนที่เขาจะเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวและหายเข้าไปในห้องน้ำ พิมพ์พิมลอยู่ในอาการทั้งโมโหไม่พอใจการออกคำสั่งของปีศาจร้ายตัวนี้มาก เธอได้แต่บ่นพึมพำในใจเพราะไม่สามารถพูดอะไรได้ เวลาในการอาบน้ำของคนปกติคือ 10 นาทีเพราะฉะนั้นเธอจะต้องรีบทำทุกอย่างให้เสร็จก่อน 10 นาที
"คนบ้าอะไร เอาตัวเองเป็ศูนย์กลางโลก แล้วนี่ฉันจะไปเอาชุดเครื่องนอนชุดใหม่จากที่ไหนเปลี่ยนให้นายเนี่ย..โอ้ยจะบ้าตาย !!จริงด้วย..ในบ้านหลังนี้มีแม่บ้านอยู่ เราไปถามแม่บ้านก็ได้นี่นา" พิมพ์เริ่มสตาร์ทและกำลังจะวิ่งออกจากห้องไป แต่ทว่าเธอกลับโดนบานประตูชนเข้าที่หน้าผากจนล้มหัวคะมำ เพราะประตูนั้นถูกเปิดออกจากทางด้านนอก พิมพ์เอามือหนึ่งข้างกุมหน้าผากไว้และเงยหน้าขึ้นมองคนที่เปิดประตู ซึ่งภาพที่เธอเห็นคือผู้หญิงที่ค่อนข้างดูมีอายุคนหนึ่งเปิดประตูเข้ามา เธอจึงคิดว่าต้องเป็แม่บ้านมาทำความสะอาดห้องแน่นอน เพราะในมือของเขานั้นถือถุงข้าวของอะไรมากมายเลย
"โอ้ยเจ็บๆๆ..เอ่อ..มาก็ดีแล้วค่ะ คุณป้าแม่บ้านรู้ไหมคะ ว่าไอ้พวกชุดเครื่องนอนปลอกหมอนและก็ข้าวของบนเตียงเราจะไปเอาที่ไหนมาเปลี่ยนน่ะค่ะ"
"ป้าแม่บ้านงั้นหรอ?..เธอจะบ้าหรือไง ฉันไม่ใช่แม่บ้านนะ!!นี่เธอเป็ใครเนี่ยเขามาทำอะไรในห้องของลูกชายฉัน เเล้วนี่วายุไปไหน วายุ!!"
"คุณวายุอาบน้ำอยู่ค่ะ เอ่อว่าเเต่..ที่นอนเซ็ตใหม่ หนูจะไปเอาจากที่ไหนมาเปลี่ยนได้บ้างคะ?"
"เปลี่ยน? เปลี่ยนทำไมหรือว่าเธอสองคนทำอะไรกันงั้นหรอ!! นี่ถึงขั้นต้องเปลี่ยนผ้าปูที่นอนใหม่ยกเซ็ตเลยน่ะหรอ มันจะมากเกินไปแล้วนะ วายุอยู่ไหนเนี้ย!!?" ผู้หญิงมีอายุคนนั้นเดินะโเรียกชื่อวายุทั่วทั้งห้องจนกระทั่งเธอเดินมาถึงหน้าห้องน้ำ หญิงมีอายุคนนั้นเคาะประตูห้องน้ำรัวไม่หยุด โดยไม่สนใจเลยว่าคนในห้องน้ำจะทำอะไรอยู่ สิ่งที่เธอ้าคือให้เขาเปิดประตูออกมาเดี๋ยวนี้และมันได้ผล วายุเปิดประตูออกมาพร้อมกับใช้ผ้าเช็ดตัวคาดเอวไว้ สิ่งที่วายุเห็นหลังจากที่เปิดประตูออกมาคือ หญิงมีอายุคนนั้นกำลังทำหน้าซีเรียสและพิมพ์พิมลยืนก้มหน้าอยู่ข้างหลังเธออีกที
"อ้าวแม่! มีอะไรครับ เคาะประตูเสียงดังมากเลย ผมอาบน้ำอยู่"
"มีแน่วายุ ตอบแม่มาซิว่า..ยัยเด็กคนนี้เป็ใคร แล้วทำไมถึงต้องเปลี่ยนผ้าปูที่นอนเซ็ตใหม่ด้วย พวกเเกสองคนทำอะไรกันงั้นหรอ ฮ้ะ!!" วายุทำหน้ามึนเพราะเขายังไม่ได้ทำอะไรเธอเลยและพิมพ์ก็เอาแต่ก้มหน้าเพราะกลัวว่าวายุจะดุอีกและผู้หญิงที่เดินเข้ามาก็คือคุณหญิงเดือนเพ็ญ แม่แท้ๆของวายุและวาทีนั่นเอง พิมพ์รู้สึกอกสั่นขวัญแขวนข้างในใจเพราะนอกจากเธอจะมีปัญหากับน้องชายของวาทีแล้ว ตอนนี้เธอยังบังอาจไปมีปัญหากับแม่บังเกิดเกล้าของวาทีอีกด้วย งานนี้ความรักของเธอจะดำเนินต่อไปอย่างไร ติดตามต่อได้ใน EP หน้านะคะ
13K
