เย่หลี่ค่อนข้างเข้าใจนักสู้ที่มีพร์ระดับเล็กน้อยประเภทนี้แล้ว
พวกเขามักคิดว่าตนเองสามารถเอาชนะเขาได้แน่นอน แต่เมื่อถูกตบพ่ายด้วยท่าไม่กี่ท่า ก็ย่อมมีอารมณ์ไม่ยอมแพ้ฝังใจ
เพื่อหลีกเลี่ยงสถานการณ์ดังกล่าว เขาไม่เคยประหยัดความเมตตาในการต่อสู้ มุ่งมั่นทำลายความภาคภูมิใจของพวกเขาในครั้งเดียว และเก็บเกี่ยวค่าความชั่วร้ายจำนวนมาก
ครั้งก่อนๆ เขาทำสำเร็จเป็อย่างดี หวังเหริน เซียนหลัน รวมถึงหลิวหยางเต๋ ทั้งสามคนถูกตบจนหมดกำลังใจมาหาปัญหาอีกครั้ง
ถึงแม้จะยังมีแค้นคิดต่อเย่หลี่ ก็ไม่กล้าแสดงออกอย่างเปิดเผยอีกแล้ว
แต่ครั้งนี้ เจียงชิงจูกลับมาหาไม่นานนัก เย่หลี่จึงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย
เห็นได้ว่านักสู้ที่มีพร์แท้จริง ย่อมแตกต่างจากพวกไร้ค่าทั่วไป......
ขณะที่ความคิดหมุนเวียน เย่หลี่ถามด้วยอารมณ์สงบ
"มีเื่อะไรมาหาฉัน?"
พลังชีพในร่างกายของเขาไหลเวียนอย่างช้าๆ
แม้ว่าหลังจากเปิดใช้งาน【ฟื้นคืนิญญาทองคำ】ก่อนหน้านี้ ทำให้พลังชีพในร่างกายเหลือไม่ถึงครึ่งหนึ่ง เย่หลี่ก็ยังมั่นใจอย่างสมบูรณ์ว่าสามารถปราบคู่ต่อสู้ภายในสามท่าได้
"มีเื่ครับ"
เมื่อได้ยินคำพูด เจียงชิงจูหายใจลึกราวกับรวบรวมความกล้าหาญอย่างมาก กล่าวอย่างจริงจัง "ผมมาขอโทษคุณครับ"
"ขอโทษ?" เย่หลี่ยกคิ้ว ไม่เข้าใจว่าเธอกำลังเล่นอะไรอยู่
"ใช่ครับ ผมได้ยินทุกอย่างที่คุณพูดที่โรงพยาบาลแล้ว......"
เจียงชิงจูเอียงศีรษะเล็กน้อย กล่าวด้วยอารมณ์เสียดาย "ผมเรียกคุณมาเพราะคิดว่าต้องจบเื่นี้ให้เร็วที่สุด ไม่อยากเสียเวลาฝึกฝนมากเกินไปจริงๆ"
"เมื่อถูกคุณเอาชนะ ผมก็ไม่มีคำต่อโต้ แค่อยากขอให้คุณยอมรับคำขอโทษของผม"
เธอพูดประโยคเหล่านี้ด้วยความจริงใจมาก จนเย่หลี่ไม่เห็นร่องรอยการแสดงออกใดๆ
ถ้าหากเป็การแกล้งทำ ก็จะดูอึดอัดเกินไป......
"อ๋อเป็เช่นนั้นเหรอ" เย่หลี่รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย เขาคิดว่าเธอมาหาปัญหา
แต่เขาก็ยังไม่ละทิ้งความคิดนั้นอย่างสิ้นเชิง กล่าวด้วยอารมณ์เฉยเมย
"แต่ถ้านักเรียนเจียงตั้งใจขอโทษคนอื่น การคุกเข่าลงกราบเป็อย่างน้อยนะ คุณไม่รู้เื่นี้เหรอ?"
"การคุกเข่าลงกราบเหรอ?"
บนใบหน้าเ็าของเจียงชิงจูปรากฏสีหน้าสงสัย "นั่นคืออะไรเหรอ?"
"......ช่างเถอะ"
เย่หลี่ถอนหายใจ เมื่อเห็นว่าเธอมาขอโทษและทัศนคติค่อนข้างจริงใจ เขาก็ไม่อยากเรียกร้องอะไรเพิ่มเติม
สำหรับเขา การบังคับคนที่ไม่ยอมรับผิดทำเช่นนั้นถึงจะสนุก เช่น เซียนหลัน
คนเลวต้องใช้คนเลวจัดการ คนที่ยอมรับผิดเร็วอย่างเจียงชิงจู ให้โอกาสหนึ่งครั้งก็ไม่เป็ไร
คิดเช่นนั้นแล้ว เย่หลี่โบกมือ กล่าวด้วยอารมณ์รำคาญ
"ฉันยอมรับคำขอโทษของคุณแล้ว กลับไปได้แล้ว"
"รอสักครู่!"
เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังปิดประตู เจียงชิงจูรีบพูดออกมา
ในขณะเดียวกัน เธอยื่นมือออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจ เพื่อกั้นประตูที่กำลังปิด
แต่ทันทีที่มือััประตู เธอรู้สึกถึงพลังมหาศาลที่ไม่สามารถต้านทานได้ มือที่ยื่นออกมาถูกดันกลับทันทีโดยไม่มีโอกาสขัดขวาง
ตามมาด้วยเสียงประตูปิดสนิทดังโป๊ง!
【ทำให้สาวสวยลูกสาวตระกูลเจียงที่มีบุคลิกเรียบง่ายถูกปิดประตูขวางหน้า ค่าความชั่วร้าย +200!】
เจียงชิงจูยืนเฉยๆ มองประตูที่ปิดสนิท ก่อนมองฝ่ามือผอมบางของตนเอง
จากการต่อสู้บ่ายวาน พลังของอีกฝ่ายน่าจะใกล้เคียงกับตนเอง
แต่พลังมหาศาลนั้นมาจากไหน......
ขณะที่กำลังสงสัย——
เสียงประตูกรีดเปิดอีกครั้ง!
เย่หลี่ยืนมองเธอด้วยหน้าตารำคาญ ถามว่า "มีเื่อะไรอีก?"
ยังไม่ทันคิดทะลุปัญหาพลังมหาศาล เจียงชิงจูรีบพูด "ผมมีเื่อยากขอความช่วยเหลือคุณอีก"
"พูดมา"
"คุณพูดเมื่อบ่ายวานว่าการยิงปืนของผมเละเทะเหมือนของเสียใช่ไหมครับ?" สาวถามอย่างจริงจัง
"ฮะ?"
เย่หลี่เกิดความสนใจขึ้นทันที จากคำถาม เธอขอโทษเสร็จแล้วกำลังมาหาปัญหาเหรอ?
ดีนะ เรียนรู้วิธีทำความดีก่อนแล้วค่อยต่อสู้......
เย่หลี่เอียงศีรษะยิ้มเบา "ใช่ ฉันพูดเอง จะทำไม?"
เจียงชิงจูเอียงศีรษะ ก่อนพูดต่อเนื่องราวกับท่องจำไว้แล้ว
"คุณยังพูดว่าความรวดเร็วในการตอบสนองของผมช้าเท่าคนแก่ และผมชอบคิดว่าตัวเองเก่งกว่าคนอื่น"
"ถูกต้อง จะทำไม?"
"ขอให้คุณสอนผมครับ"
ภายใต้สายตาประหลาดใจของเย่หลี่ เจียงชิงจูยกใบหน้าขึ้น กล่าวอย่างจริงจัง "ถ้าการยิงปืนของผมดีขึ้น ผมยินดีทำทุกอย่าง"
"สอนการยิงปืนให้คุณเหรอ?"
หลังจากประหลาดใจชั่วครู่ เย่หลี่ขมับคิ้ว ปฏิเสธโดยไม่ลังเล "ฉันปฏิเสธ"
ล้อเล่นกัน เขาเองยังปวดหัวหาวิธีหาเทคนิคหายใจที่เหมาะสมไม่เจอ!
นอกจากนี้ เงินในกระเป๋าก็ใช้หมดง่ายมาก ไม่สามารถซื้อสิ่งของฝึกฝนหรือเทคนิคการต่อสู้คุณภาพดีๆ ได้
เย่หลี่แม้แต่คิดว่าจะออกจากเมืองไปล่าสัตว์ประหลาดที่ดินแดนลับเพื่อหาเงินแล้ว
ในเวลานี้ จะให้เขาสอนลูกสาวเศรษฐีเรียนยิงปืน? เป็ไปไม่ได้
"อีกอย่าง......"
"ฉันก็ไม่เก่งสอนคนหรอก" เย่หลี่สบศีรษะ "ไปหาคนอื่นสอนเถอะ"
พูดจบแล้ว เขาก็เตรียมปิดประตูอีกครั้ง
เห็นเช่นนั้น เจียงชิงจูรีบพูด "ผมสามารถสอนทุกสิ่งที่ผมรู้ให้คุณเป็การแลกเปลี่ยน ทุกอย่างได้หมด!"
ประตูที่กำลังปิดหยุดชะงักทันที เย่หลี่มองด้วยสายตาประหลาดใจ ถามเพื่อยืนยัน "ทุกอย่างจริงดิ?"
ถ้าเขาจำไม่ผิด เทคนิคหายใจระดับเอส หนึ่งชุดราคาขั้นต่ำห้าร้อยล้านเหรียญฮันเซีย และเป็สิ่งที่มีราคาแต่ไม่มีของขาย
โดยส่วนใหญ่จะเปิดสอนให้ลูกศิษย์พิเศษของสำนักหรือทายาทตระกูลใหญ่เท่านั้น ไม่เคยได้ยินว่ามีคนสอนให้คนภายนอกโดยง่ายดาย
ดังนั้น เขาไม่ค่อยเชื่อว่ามีคนเรียบง่ายขนาดนี้ มีโอกาสที่เธอแกล้งเล่นกับเขาสูงกว่า
"จริงครับ!"
ราวกับเห็นความหวัง ดวงตาใสของเจียงชิงจูเปล่งแสงสดใส ก่อนพูดต่อเนื่อง
"คุณเพิ่งขึ้นระดับสอง ยังไม่มีเทคนิคหายใจ ผมสามารถสอน【หมอกฝนและหิมะเยือก】ให้คุณได้
นี่คือเทคนิคหายใจระดับเอส ที่สืบทอดมาจากบรรพบุรุษตระกูลเจียง แน่นอนว่าช่วยเหลือคุณได้!
ผมยังรู้เทคนิคการต่อสู้ระดับสองคุณภาพสูงสามสี่ชุด และมีเทคนิคระดับสามหนึ่งชุดที่ฝึกเริ่มต้นสำเร็จแล้ว รอสักพัก ผมก็จะสอนทั้งหมดให้คุณ"
พูดจบแล้ว เจียงชิงจูมองเย่หลี่ที่เงียบเฉย ด้วยอารมณ์วิตกกังวล
ไม่ใช่เื่แปลกที่เธอรีบร้อน เจียงชิงจูรู้ชัดว่าความสามารถของตนเองติดขั้นมานานมากแล้ว
แม้ว่าจะมีพร์ด้านวิถีนักสู้และเทคนิคหายใจ ทำให้ระดับวิถีสูงกว่าคนรุ่นเดียวกัน แต่ความชำนาญในเทคนิคการต่อสู้กลับย่ำแย่มาก
เทคนิคระดับสองอันล้ำค่าหลายชุด ยังอยู่แค่ระดับเชี่ยวชาญ ไม่สามารถฝึกสำเร็จขั้นสูงสุดได้
สมาชิกผู้ใหญ่ในตระกูลที่ฝึกเทคนิคเหล่านี้ทั้งหมดต้องปฏิบัติงานป้องกันสัตว์ประหลาดที่แนวหน้า ไม่มีเวลามาสอนเธอ
เมื่อการสอบวุฒินักสู้ใกล้เข้ามา เจียงชิงจูย่อมรู้สึกวิตกกังวล เธอจึงฝึกฝนหนักทุกวัน ไม่ใส่ใจเื่ทีมโรงเรียน หวังพัฒนาเทคนิคแต่กลับได้ผลน้อยมาก
ถ้าดำเนินแบบเดิม เมื่อเจอคู่ต่อสู้ที่ระดับและพร์เท่าเทียมกัน ก็จะเสียเปรียบได้ง่าย
เจียงชิงจูตระหนักดีและค้นหาทางแก้ไขมาตลอด ในบรรดาคนที่เธอรู้จัก เย่หลี่เป็คนเดียวที่กล่าวว่าการยิงปืนของเธอเละเทะ
นอกจากนี้ เขายังฝึก【วิธีก้าวทะลุฟ้า์】ให้ใกล้สำเร็จได้ด้วยตำราเก่าๆ ที่ขาดหายไปหลายส่วน!
ดังนั้น แม้โอกาสจะน้อยมาก เจียงชิงจูก็อยากลอง
มองหนุ่มชุดเสื้อขาว เธอกัดริมฝีปากเบา กล่าวด้วยความกล้าหาญ "ขอ... ได้ไหมครับ?"
ท่าทางเช่นนี้ยากที่จะเห็นร่องรอยการโกหก
เมื่อยืนยันแล้ว——
ภายใต้สายตาที่คาดหวังอย่างสูงของลูกสาวตระกูลเจียง
เย่หลี่หายใจลึก กล่าวคำตอบสุดท้าย
"ทุกอย่างจริงดิ?"
"ทุกอย่างจริงครับ!"
"ถ้าอย่างนั้น ฉันจะฝึกฝนเธอให้กลายเป็นักยิงปืนเก่งที่สุดของโรงเรียนแน่ๆ"