เ้าหญิงปีศาจ
ตอน ดาบเรียกสายฟ้า
รุ่งเช้าหมอกหนา อากาศโดยรอบเย็นะเื นกบินว่อนอยู่บนฟ้า กระรอกเดินเล่นบนกิ่งไม้ ป่าใหญ่ดูสดชื่นไปด้วยเหล่าสรรพสัตว์
โอ๊ง! หมีป่าตัวใหญ่ลุกขึ้นร้องอย่างดีอกดีใจเมื่อเห็นเ้าหญิงเดินออกมาจากบ้าน
"หนาวไหม" เ้าหญิงวิ่งไปซบหน้ากับพุงโตของหมีั์ เธอกอดมันไว้อย่างกับตุ๊กตาตัวเท่าบ้าน
อูง! หมีขนฟูร้องอย่างสุขใจและกอดตอบ ท่อนแขนั์ของมันพาดบ่าหนักอึ้งจนสาวน้อยจวนจะล้ม
อัศวินหนุ่มและเด็กชายถึงกับตะลึงจนปากหว๋อเมื่อเดินออกมาเห็นหมีป่าเชื่องยิ่งกว่าลูกแมว
"จะทำดาบได้รึยัง คิดเงินเท่าไร" อนาสตาเซียหันมาถามเด็กชายฟันหลอตัวผอมกระหร่อง
"เอิ่ม ไม่คิดหรอก ข้าขอเป็ลูกพวกท่านก็พอ" เด็กชายเอ่ยตอบ
"เอาจริงดิ" เ้าหญิงกับมิเรียเรสพูดพร้อมกันอย่างใ
"อื้ม แค่ลูกบุญธรรมเอง หรือว่าพวกท่านไม่อยากได้ดาบเรียกสายฟ้า" เด็กฟันหลอเอ่ย
เ้าหญิงก้มมองเด็กก็นึกสงสาร เค้าทนอยู่ในป่าคนเดียวหลังจากที่พ่อตายมานานมากแน่ๆ "ก็ได้นะ เ้าคงไม่รังเกียจนะ พวกข้ายากจน" เ้าหญิงตอบ อัศวินหนุ่มพยักหน้าตาม
เยส! เด็กน้อยชูสองมือขึ้นฟ้าไม่หรอก "ข้าขอแค่ได้ออกไปท่องโลกกว้างก็พอ"
โอ๊ง! ๆ ๆ หมีั์ชูมือเลียนแบบและร้องเชียร์ด้วยอีกคน
วันนี้ทั้งวันทุกคนช่วยกันเตรียมวัตถุดิบตีดาบทอง มิเรียเรสกับเด็กน้อยช่วยกันซ่อมเตาหลอมเหล็ก
เ้าหญิงเก็บฟืนและร่างแบบดาบยาวโง้งสีทองที่ในตำนานบอกว่าเรียกสายฟ้าฟาดได้
หมีั์ออกไปหาน้ำผึ้งและจับปลาที่น้ำตกกลับมาให้ นับว่าความแสนรู้ของมันมีประโยชน์มากจริงๆ ไม่นานทุกคนก็นั่งล้อมวงกองไฟที่ย่างปลา
ต่างถือกิ่งไม้ที่เสียบปลาย่างหอมฉุยคนละอัน กัดกินปลาและพูดคุยกันอย่างเฮฮา
"ตีดาบพรุ่งนี้เลยได้ไหม" มิเรียเรสถามเด็กชายที่นั่งข้างๆเขา
"ดาบสายฟ้าต้องตีในวันที่พายุโหม สายฟ้ากระหน่ำ ต้องตอนนั้น" เด็กตอบ
เ้าหญิงหลับตานึกถึงตำราพยากรณ์อากาศและนับนิ้ว "เอ๋ มันวันนี้นี่" เธอกล่าว
ทุกคนลุกขึ้นช่วยกันจุดเตาหลอม เด็กชายวิ่งเข้าไปเปิดหีบสมบัติและถือก้อนเหล็กออกมา เ้าหญิงถอดเครื่องประดับสีทองที่ซ่อนไว้มาหลอมในเตาไฟ
เด็กชายใส่ก้อนเหล็กที่เก็บมาจากยอดูเาไฟตามลงไปจนมันรวมกันกลายเป็น้ำโลหะสีแดงฉาน
มิเรียเรสวางแบบมีดลงบนโต๊ะแล้วยกหม้อหลอมเทน้ำโลหะลงไป ซักพักน้ำแดงค่อยๆแข็งกลายเป็แท่งยาว
ครืนน! ๆ ๆ เสียงฟ้าร้องตามมาพอดี เด็กชายปีนขึ้นไปบนหลังคาบ้านแล้วชี้นิ้วสั่งงาน "ตีเลย ตีดาบให้แบน ทำปลายแหลมๆไว้"
เป๊ง! เคร๊ง! คร๊าง! อัศวินกับหมีถือฆ้อนเหล็กคนละอันฟาดลงบนโลหะสีแดง มันแผ่ขยายใหญ่ออกเป็ใบดาบ
ซ่าาา! สายฝนพรำลงมาพร้อมลมพายุโบก ต้นไม้โยกเยก เสียงฟ้าผ่าลงมาโครมครามน่ากลัว
หมีและอัศวินรีบเร่งตีดาบแข่งกับสายฝน พอดาบได้รูปก็จับลับกับหินจนใบสีทองมันวาววับคมกริบ
"โยนมันขึ้นมาให้ข้า" เด็กชายฟันหรอสั่ง มิเรียเรสคีบดาบจุ่มน้ำแล้วมันก็กลับกลายเป็สีทองไปทั้งเล่ม
"รับไว้" ขวับ! ๆ ๆ ดาบโยนขึ้นหลังคา เด็กชายรับไว้ด้วยสองมือ มันหนักและยาวใหญ่จนเค้าแทบล้ม
"ข้า บุตรแห่งช่างตีดาบสายฟ้า ข้าขอสละเืแลกกับสายฟ้าทองพระเ้า" เด็กชายเงยหน้าะโใส่สายฟ้าที่ฟาดแปล๊บๆ
ฉับ! เค้าเอามือเล็กๆรูดคมดาบทอง เืไหลออกรินราดใบดาบ สองมือชูดาบขึ้นเหนือหัว
ทุกคนถึงกับอึ้งในสิ่งที่เด็กน้อยทำ เค้าเอาจริงเอาจังจนน่าขนลุก
เปรี๊ยงงง! สายฟ้าฟาดลงมาที่ดาบ เด็กน้อยปลิวกระเด็นลงมาจากหลังคา ร่างตกทับกองฟางพอดี
สัญชาติญาณความเป็แม่ของเ้าหญิงทำงานทันที เธอวิ่งไปตบแก้มและกอดเด็กไว้ "ฟันหลอ เป็อะไรไหมลูก"
"แฮร่! ๆ ข้าคือบุตรสายฟ้า" เด็กยิ้มแฉ่งทั้งๆที่หน้าดำปี๋ ผมเค้าไหม้จนหัวล้าน เสื้อผ้าขาดวิ่น ควันยังลอยออกมาฟุ้ง
มิเรียเรสปีนหลังคาขึ้นไปเก็บดาบสีทองที่อาบเืเด็กน้อย "ดาบชั้นยอด" เค้าลูบคมดาบและเชยชม
ดาบนี้ใหญ่ไม่เท่าดาบอันเก่าของอัศวินทอง แต่มันยาวพอกัน ความเบาทำให้ใช้งานได้ว่องไวขึ้นมาก ใบงอโง้งสีทองอร่าม ด้ามทำจากไม้โบราณหายากที่เป็ฉนวนไฟฟ้า
"มันใช้ได้เรียกสายฟ้าได้แน่ๆหรือ" เ้าหญิงเดินมากระซิบกระซาบมิเรียเรสเมื่อเค้าลงมาจากหลังคา
"ไม่รู้สิ อย่างน้อยก็คมพอจะตัดหัวคนชั่วนะ" อัศวินตอบอย่างปลอบใจตัวเอง
"ฮือ! ๆ ๆ ท่านพ่อท่านแม่ไม่เชื่อข้าหรือ ข้าอุส่าห์จำวิธีทำมาจากพ่อแท้ๆนะ" เด็กชายได้ยินก็ร้องไห้ขี้มูกโป่ง
อูงงง! หมีคำรามข่มเ้าหญิงแล้วเดินไปกอดเด็กชายเสียอย่างนั้น สุดท้ายทุกคนก็เก็บข้าวของแล้วพากันไปไหว้หลุมศพเทพนักตีดาบของจริง
เ้าหญิงและมิเรียเรสสาบานว่าจะดูแลเด็กชายเป็ลูกบุญธรรมต่อจากนี้ เปรี๊ยง! ๆ ๆ สายฟ้าขานรับลงมาถึงสามครั้งหลังคำสาบาน
ดั่งกับเด็กคนนี้เป็ผู้รับใช้สายฟ้าด้วยสายเืจากพ่อแท้ๆของเขา ทุกคนออกเดินทางออกจากป่าต่อทันที
ั้แ่เย็นย่ำจวบจนค่ำมืด พอย่ำรุ่งก็ทะลุออกมาเจอกับทะเลสีฟ้าครามกับหาดทรายขาว