“ที่พักนี้พอใจหรือไม่ เสื้อผ้าตัวนี้ใส่ดูพอดีนี่หาก้าอะไรบอกแม่ได้ แม่จะจัดการให้เ้า”
หลินซื่อเอ่ยกับกู้สุ่ยเย่ว์แววตาเป็มิตรนางมีฐานะเป็นายหญิงใหญ่จวนตระกูลกู้ แต่ก่อนที่ไม่ให้นางกิน ปล่อยคนรังแกนางพูดเหมือนเพราะยุ่งมากจัดการไม่ทั่วถึงจริงๆ อย่างไรอย่างนั้น
หลินซื่อใบหน้ายิ้มแย้ม ทว่าพอออกจากเรือนกู้สุ่ยเย่ว์สีหน้าพลันเย็นชา “ฮูหยิน แค่หญิงพิการนางหนึ่งเท่านั้น ต้องให้ท่านดีกับนางขนาดนี้ด้วยรึ ต่อให้แต่งกับอวิ๋นอ๋อง นางที่เป็นเช่นนั้นไม่มีทางได้รับความโปรดปรานหรอกเจ้าค่ะ” มามาชราข้างกายหลินซื่อเอ่ยสีหน้าไม่เข้าใจ เปลี่ยนที่อยู่ใหม่ เพิ่มเสื้อผ้า ทุกวันมีของกิน ตอนนี้ฮูหยินยังไปหานางถึงที่ มามาชราคิดว่าหลินซื่อดีเกินไปแล้วเอาใจนางโง่นั่นจนตัวลอย“ตอนนี้แต่ละวันข้าได้ยินเสียงร้องโหยหวนดังจากเรือนหม่าซื่อฝั่งนั้นรู้สึกอารมณ์ดี สิ่งเหล่านี้ถือเป็ผลงานกู้สุ่ยเย่ว์” หลินซื่อเอ่ย
ชั่วชีวิตนี้นางไม่เคยสะใจขนาดนี้มาก่อน
นางที่มีฐานะเป็ภรรยาใหม่แต่งเข้าจวนตระกูลกู้ฐานะชาติกำเนิดสู้ภรรยาเก่าไม่ได้แต่เปรียบกับหม่าซื่อที่เป็หญิงตระกูลพ่อค้าแล้ว นับว่าสูงกว่าหลายระดับตอนนางเข้าจวน หม่าซื่อยืนหยัดในจวนตระกูลกู้ได้แล้ว หลินซื่อเข้าจวนวันที่สองหม่าซื่อก็มาอวดเบ่ง ทว่ากู้เชียนโปรดปราน หลินซื่อทำอะไรไม่ได้
อี๋เหนียงฐานะต่ำต้อยนางหนึ่งใส่ผ้าไหมที่ดีที่สุด บุตรสาวอยู่จวนที่ใหญ่ที่สุด ยังได้หมั้นหมายกับตระกูลสูงศักดิ์ร่ำรวยแม้แต่ลูกสาวตนยังชื่นชมนาง ในใจหลินซื่อ ไม่รู้ว่าข่มกลั้นความโกรธมากเท่าไรแต่ตอนนี้นางกลับแพ้พ่ายภายใต้เงื้อมมือหญิงสติไม่ดีนางหนึ่งเพราะจุดนี้ หลินซื่อจึงไม่อาจดูเบากู้สุ่ยเย่ว์ได้
นางยกกู้สุ่ยเย่ว์ขึ้นมาก็ถือเป็การตบหน้าหม่าซื่อ
เหตุใดหลินซื่อจะไม่ทำ
“ฮูหยิน นายท่านเรียกหาท่าน”
หลินซื่อเพิ่งกลับถึงเรือนตนก็เห็นด้านในมีคนสองคนนั่งอยู่ แบ่งเป็นกู้เชียนและหม่าซื่อไม่พบหน้าหลายวัน หม่าซื่ออิดโรยไปมากไม่มีท่าทางอวดดีเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว แอบอิงอยู่ในอกนายท่านกู้ ดูบอบบางน่าสงสารยิ่งนัก
นายท่านกู้มองนางอย่างห่วงใยตอนที่มองหลินซื่ออีกครั้ง สีหน้ากลายเป็ขึงขังขึ้นมา “เ้ายังขังชิงอวี้อยู่รึ”
หลินซื่อเห็นทั้งหมดอยู่ในสายตา ใจหนาวเหน็บนานแล้วทว่าชินชาแล้ว นางเอ่ย “นายท่านตอนนี้ทั้งจวนต่างรู้ว่ากู้ชิงอวี้แอบมีอะไรกับบ่าวรับใช้ ข้าอยากถามท่านควรจัดการเื่นี้อย่างไรดี”
“นายท่าน ชิงอวี้ถูกคนปองร้าย ท่านเห็นนางเติบใหญ่ ชิงอวี้ยึดถือศักดิ์ศรี จะต้องตาคนเทกระโถนได้อย่างไร เดิมทีชิงอวี้ก็ถูกใส่ร้าย ตอนนี้ถูกขัง นางเองป่วยอยู่หากปล่อยไปเช่นนี้เกรงว่าคงต้องจบชีวิตแน่ หากชิงอวี้เป็นอะไรข้าที่เป็นแม่คงมีชีวิตต่อไปไม่ได้” เดิมทีนายท่านกู้รังเกียจที่ชิงอวี้ทำตระกูลกู้เสียหน้าเช่นกันแต่ทนการรบเร้าของหม่าซื่อไม่ไหว หม่าซื่อเกิดในตระกูลพ่อค้ามารดานางเป็นหญิงคณิกา เข้าใจการเอาใจบุรุษที่สุดหม่าซื่อยังได้เรียนรู้หลักการพวกนั้นมา พอนายท่านกู้ตกเข้าสู่ห้วงวาบหวาม ใจก็อ่อน กู้ชิงอวี้เด็กอกตัญญูกลายเป็นลูกสาวแท้ๆ อีกครั้ง หม่าซื่อเอ่ยขึ้นอีก “นายท่าน หากวันนี้พี่หญิงไม่ปล่อยชิงอวี้ ข้าก็จะโขกเสาตายอยู่ที่นี่” หม่าซื่อบอกว่าจะไปโขกเสาตาย นายท่านกู้พลันร้อนใจรีบดึงหม่าซื่อสุดที่รักเข้าอ้อมกอด เอ่ยกับหลินซื่อ “รีบปล่อยชิงอวี้ออกมา”“นายท่าน เื่นี้ข้าคงไม่อาจตัดสินเองได้”หลินซื่อหัวเราะเสียงเหี้ยมในใจ ใบหน้ายังคงอ่อนโยน
นายท่านกู้มองนาง “เ้าหมายความว่าอย่างไร”
“กู้ชิงอวี้รังแกกู้สุ่ยเย่ว์ฐานะกู้สุ่ยเย่ว์ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว นางเป็ว่าที่ชายาอ๋องจวนอวิ๋นอ๋องหากปล่อยชิงอวี้ ก็ต้องให้กู้สุ่ยเย่ว์พยักหน้าก่อน” หลินซื่อเอ่ย
เื่ในจวนส่วนหลังเป็หลินซื่อตัดสิน นางยกอวิ๋นอ๋องมากู้เชียนรู้สึกยำเกรงอยู่บ้าง ทำได้เพียงเอ่ย “เรียกกู้สุ่ยเย่ว์มา”
กู้สุ่ยเย่ว์ถูกเรียกมาอย่างรวดเร็ว
ตอนกู้สุ่ยเย่ว์เดินเข้ามา คนทั้งหมดนิ่งอึ้งไป
เห็นเพียงนางสวมชุดกระโปรงสีครามหม่นด้านนอกห่มเสื้อคลุมตัวเล็กสีขาว ผมเกล้าสูง ปิ่นเขียวมรกตส่องประกายวาววับ ที่สะดุดตาที่เป็ใบหน้านางคิ้วตาเลิกสูงเล็กน้อย ั์ตาคมใส จมูกปากจิ้มลิ้มผิวพรรณแต่ละจุดเหมือนขัดเกลามาอย่างประณีตแต่ก่อนทุกคนสนใจแค่นางสติไม่ดี ไม่ได้สนใจรูปโฉมนางกู้สุ่ยเย่ว์มีเค้าหญิงงามจริงๆ มารดานางปีนั้นยังเป็หญิงงามมีชื่อในเมืองหลวง
ระยะเวลาอันสั้น กู้สุ่ยเย่ว์เหมือนเปลี่ยนเป็คนละคนความโง่งมบนตัวและความขลาดเขลาจางหายไปสิ้นงามสง่ามากกิริยาดุจราวคุณหนูตระกูลใหญ่ ยังแฝงความน่าเกรงขามส่วนหนึ่ง
จิ้งจอกเฒ่ากู้เชียนเห็นนางแล้วยังอยากผละสายตาหลบ
กู้สุ่ยเย่ว์เข้าประตูมา นั่งลงบนเก้าอี้ตรงๆเลิกคิ้วมองคนอื่นๆ อีกสามคน “เรียกข้ามามีเื่อะไรหรือ”
กู้เชียนได้สติกลับมาก่อน “น้องสาวเ้าสำนึกผิดแล้วเื่นี้ปล่อยให้ผ่านไปแล้วกัน” แม้กู้สุ่ยเย่ว์จะเปลี่ยนไปแต่เขายังเป็นายใหญ่ของบ้านเช่นเดิม อยู่ในบ้านนี้มีอำนาจเบ็ดเสร็จเด็ดขาด
“นางใจแตกในที่พักข้า ทำข้ากินข้าวไม่ลงสะอิดสะเอียนหลายวันจวนตระกูลกู้ไม่สนชื่อเสียง ทว่าข้าขยะแขยงที่ต้องพักอยู่ใต้ชายคาเดียวกับนาง”กู้สุ่ยเย่ว์เอ่ยเสียงเรียบ
หม่าซื่อโกรธจนหน้าเปลี่ยนสี “หญิงชั้นต่ำนางนี้ทั้งหมดล้วนเป็เพราะเ้า”
กู้สุ่ยเย่ว์ไม่สนใจการด่าว่าของนาง เท้าศีรษะครุ่นคิด“หากนางขอโทษข้า ข้าจะให้อภัยนาง”
นายท่านกู้เอ่ย “ฮูหยิน ทำตามที่สุ่ยเย่ว์บอกแล้วกัน”
ขอโทษรึ ปล่อยหญิงชั้นต่ำหม่าซื่อกับกู้ชิงอวี้ง่ายดายเช่นนี้เลยหรือ
แม้หลินซื่อไม่ค่อยเต็มใจทว่าก็ยังเรียกให้คนพากู้ชิงอวี้มา
“ท่านแม่ ท่านแม่ข้าไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อแล้ว” พอกู้ชิงอวี้เข้ามาก็พุ่งเข้าไปในอ้อมอกหม่าซื่อ
คุณหนูรองตระกูลกู้ที่แต่เดิมอวดดีไม่สนหัวผู้ใด ตอนนี้ช่างน่าอนาถนัก ผมเผ้ายุ่งเหยิง เสื้อผ้ายับยุ่งบนใบหน้าเรียวจิ้มลิ้มเต็มไปด้วยผื่นแดง สภาพร้องไห้โวยวายประดุจหญิงป่าเถื่อนั้แ่เล็กจนโตกู้ชิงอวี้ไม่เคยอนาถขนาดนี้มาก่อนชื่อเสียงเสื่อมเสีย ยังถูกขังอยู่ในสถานที่มืดมิดไร้ตะวัน กินของน่าขยะแขยงบ่าวรับใช้ที่เดิมเทิดทูนนางยังแสดงสีหน้ารังเกียจ กู้ชิงอวี้สาบาน รอนางออกมานางจะต้องแก้แค้นให้สาสม
“ท่านแม่ ท่านต้องทวงความเป็ธรรมให้ข้า ลูกอนาถนักล้วนเป็เพราะกู้สุ่ยเย่ว์ กู้สุ่ยเย่ว์หญิงชั้นต่ำนั่น ข้าจะสับนางเป็หมื่นๆชิ้น”
“นายท่านกู้ ข้ารอฟังกู้ชิงอวี้ขอโทษอยู่ตรงนี้ ไม่ได้อยากฟังนางพูดว่าจะสับข้าเป็นหมื่นๆ ชิ้นคิดร้ายต่อชายาอ๋อง ความผิดนี้ไม่น้อยเลยไม่ใช่แค่ไม่เห็นข้าอยู่ในสายตาแล้ว ยังไม่เห็นอวิ๋นอ๋องอยู่ในสายตา” กู้สุ่ยเย่ว์ลูบผมยาวตนเอ่ยเสียงเรียบนิ่ง กู้ชิงอวี้หันขวับไปมองกู้สุ่ยเย่ว์ใบหน้าอัปลักษณ์ฉายแววเคียดแค้น“กู้สุ่ยเย่ว์หญิงชั้นต่ำอย่างเจ้ายังคิดให้ข้าขอโทษรึ เจ้าถือเป็นตัวอันใด นางโง่นางชั้นต่ำ ข้าต่างหากที่เป็นคุณหนูจวนตระกูลกู้”นางหันไปมองกู้เชียนและหม่าซื่อ “ท่านพ่อท่านแม่ พวกท่านต้องคืนความเป็นธรรมให้ข้า ฆ่านางเป็นหญิงชั้นต่ำนางนี้ที่ทำให้ข้าตกต่ำเพียงนี้ ทำให้ข้าถูกถอนหมั้นทำให้ข้าเสียชื่อเสียง”นายท่านกู้และหม่าซื่อที่เอ็นดูนางมาโดยตลอดต่างไม่ได้ช่วยนางแก้แค้น
กู้เชียนเอ่ย “กู้ชิงอวี้ เ้าเหตุใดทำตัวเช่นนี้รีบขอโทษพี่สาวเ้าเสีย”
“ขอโทษรึ ฮ่า ฮ่า ข้าไม่มีทางขอโทษ ข้าไม่ผิดพวกท่านไม่ช่วยข้าแก้แค้น เช่นนั้นข้าทำเอง” ความเกรี้ยวกราดปะทุเสียดฟ้าในใจกู้ชิงอวี้ พูดแล้วก็พุ่งเข้าใส่กู้สุ่ยเย่ว์ หมายจะทึ้งผมนางข่วนหน้านาง ฉีกทึ้งนางให้แหลกเละ “อ๊า!” ทว่าอยู่ๆ กู้ชิงอวี้กลับร้องเสียงหลงขึ้นมา ดวงตาเบิกกว้างเผยใบหน้าเหลือเชื่อ นางก้มหน้า มองมีดเล่มหนึ่งที่แทงเข้าหน้าอกตน โลหิตแดงฉานไหลอาบตามคมมีดก่อนหยดลงไปบนพื้นกู้ชิงอวี้หยุดเคลื่อนไหวแล้ว
กู้สุ่ยเย่ว์ดึงมีดในอกอีกฝ่ายออกใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดเืบนมีดจนสะอาด ถีบกู้ชิงอวี้ออกไปในเท้าเดียวทำเหมือนถีบผ้าเน่าสกปรกผืนหนึ่ง
ชั่วขณะนั้น ทั้งห้องเงียบสงัดลงทันใด
กู้สุ่ยเย่ว์สังหารคนแล้ว บนใบหน้ายังประดับรอยยิ้มบนร่างแผ่ไอสังหารพุ่งสูง คนอื่นๆ ต่างรู้สึกเหมือนมีไอเย็นะเืแผ่พุ่งมาไม่กล้าขยับเคลื่อนไหว
ชีวิตที่แล้วกู้เทียนหลานฆ่าคนมาไม่น้อย
กู้ชิงอวี้รังแกนาง หลู่เกียรตินางถึงขั้นคิดทำลายความบริสุทธิ์นาง สมควรตายนานแล้ว
วันนี้นางเชือดไก่ให้ลิงดูที่นี่ บอกคนทั้งจวนตระกูลกู้ผู้ใดกล้าหลู่เกียรตินางอีกก็จะมีจุดจบเช่นนี้
กู้สุ่ยเย่ว์เสียบมีดกลับเข้าสู่ฝักแล้วสะบัดแขนเสื้อเดินจากไป