ผลการตรวจร่างกายทำให้ฉินซูเม่ยคล้ายกับโดนฟ้าผ่าลงมาที่กลางศีรษะ เธอไม่รับรู้อะไรอีกเลยนอกจากความเสียใจ ชาติที่แล้วเธอแต่งงานและอยู่กินกับซูซ่างจิ่นหลายสิบปี ถึงแม้เธอกับเขาจะไม่เคยมีอะไรกันเลยสักครั้ง แต่เธอคิดว่าแค่เธอกับเขาอยู่กันด้วยความรักก็เพียงพอแล้ว
แต่พอเธอรู้ความจริงว่าการแต่งงานของเธอเป็เื่โกหกที่ซูซ่างจิ่นสร้างขึ้น และลูกบุญธรรมที่เธอเลี้ยงดูมาด้วยความรักกลับเป็ลูกชายที่เกิดจากสามีและน้องสาวแท้ๆ เมื่อเธอมีโอกาสได้ย้อนเวลากลับมาแก้ไขอดีตอีกครั้ง เธอจะไม่ยอมแต่งงานกับซูซ่างจิ่นแล้วใช้ชีวิตอย่างไร้ทายาทเหมือนชาติที่แล้วอย่างแน่นอน เธอจะต้องได้แต่งงานกับคนที่เธอรักและเธอจะต้องมีลูกเป็ของตัวเอง
แต่ผลการตรวจร่างกายกลับออกมาว่าเธอมีภาวะเป็หมันมาแต่กำเนิด ความหวังที่เธอจะแต่งงานแล้วมีลูกเป็ของตัวเองมันพังทลายลงตรงหน้า ไม่ว่าชาตินี้หรือชาติไหน เธอก็จะไม่มีลูกเป็ของตัวเองแล้วอย่างนั้นหรือ ทำไม์ช่างโหดร้ายกับเธออย่างนี้ ฉินซูเม่ยกอดลี่เยี่ยนฟางแล้วร้องไห้ออกมาอย่างหนัก
“พี่เยี่ยนฟาง” ฉินซูเม่ยกอดลี่เยี่ยนฟางแล้วร้องไห้ “มันไม่ใช่เื่จริงใช่ไหมคะ”
ลี่เยี่ยนฟางก็ไม่รู้จะปลอบใจฉินซูเม่ยอย่างไรเหมือนกัน จะบอกว่าไม่ให้อีกฝ่ายเสียใจหรือคิดมากก็คงไม่ได้ ผู้หญิงที่ให้กำเนิดบุตรไม่ได้ยังจะคาดหวังถึงชีวิตครอบครัวที่มีความสุขได้อีกหรือ แล้วยังเื่ที่น้องสาวต่างสายเืคนนี้กำลังจะแต่งงาน หากครอบครัวของคู่หมั้นรู้ความจริง การแต่งงานยังจะเกิดขึ้นได้ไหม ยังไม่พูดถึงว่าหากมีคนอื่นรู้เื่นี้ขึ้นมา ชื่อเสียงต่อจากนี้ของน้องสาวจะเป็อย่างไร คิดถึงตรงนี้ลี่เยี่ยนฟางก็ร้องไห้ไปกับฉินซูเม่ยด้วยอีกคน
“ซูเม่ย เธอยังมีพี่นะ”
“ฉันท้องไม่ได้ ฉันมีลูกไม่ได้” ฉินซูเม่ยยังพูดคำเดิมและยังร้องไห้หนักขึ้นเรื่อยๆ จนเธอหมดสติไป
ฉินซูเม่ยนอนหลับฝันไปถึงชีวิตในชาติที่แล้วที่เธอต้องทำงานหนักเพื่อเลี้ยงดูครอบครัวของสามีและครอบครัวของเธอเอง ทั้งยังต้องทนกับคำพูดดูถูกของพ่อสามีและแม่สามี รวมถึงคำพูดของน้องสาวที่บอกว่าเธอเป็ผู้หญิงไร้ความสามารถที่ให้กำเนิดลูกชายไม่ได้ ความดีเพียงอย่างเดียวที่เธอมีคือเธอสามารถเลี้ยงดูคนทั้งสองครอบครัวให้อยู่ดีกินดีได้เท่านั้นเอง
คำพูดเสียดแทงหัวใจจากทุกคนที่เธอได้รับในชาติที่แล้วมันกลับมาวนเวียนในความฝันเพื่อตอกย้ำกับการไร้ความสามารถที่จะมีลูกของเธอ ฉินซูเม่ยร้องไห้อยู่ในฝันจนเธอสะดุ้งตื่นขึ้นมาทั้งน้ำตา
“ซูเม่ย เธออย่าเป็อย่างนี้สิ ฉันไม่สบายใจเลย” ลี่เยี่ยนฟางเดินเข้าห้องพักคนไข้มาก็เป็ฉินซูเม่ยนั่งเช็ดน้ำตาอยู่
“พี่เยี่ยนฟาง ฉันไม่เป็อะไรแล้วค่ะ พี่ไม่ต้องเป็ห่วงฉันนะคะ ฉันทำใจได้แล้ว”
“เธอจะบอกเื่นี้กับคู่หมั้นของเธอหรือเปล่า”
“บอกสิคะ ฉันจะบอกความจริงกับครอบครัวของฉันและครอบครัวของเขาด้วย” ฉินซูเม่ยตอบลี่เยี่ยนฟาง
“อยากให้ฉันช่วยอะไรไหม”
“ไม่เป็ไรค่ะ เดี๋ยวฉันจัดการเอง”
“ก็ได้ ถ้า้าความช่วยเหลืออะไร เธอมาหาฉันได้ตลอดเลยนะ” ลี่เยี่ยนฟางจับมือฉินซูเม่ยไว้อย่างให้กำลังใจ “ซูเม่ย ฉันเห็นเธอเป็เหมือนน้องสาวของฉัน ต่อให้ใครๆ จะไม่้าเธอ แต่พี่สาวคนนี้ยัง้าเธออยู่นะ เธอเข้าใจไหม”
“ฉันขอบคุณพี่มากนะคะ”
ฉินซูเม่ยพยายามปรับอารมณ์ของตัวเองอีกครั้ง ถึงแม้ตอนนี้เธอจะรู้แล้วว่าเธอไม่สามารถมีลูกได้ แต่ความ้าที่จะถอนหมั้นกับซูซ่างจิ่นก็ยังเหมือนเดิม ต่อให้ตลอดชีวิตนี้เธอจะไม่ได้แต่งงานและไม่มีลูก เธอก็เลือกที่จะใช้ชีวิตอยู่คนเดียว ดีกว่าต้องกลับไปใช้ชีวิตเหมือนชาติที่แล้วอีก
ฉินซูเม่ยกลับมาบ้านโดยไม่มีใครไปรับ และเมื่อเดินเข้ามาในเขตรั้วบ้าน เธอก็เห็นแม่กับว่าที่แม่สามีกำลังพูดคุยกันอย่างสนุก
“อ้าว...แกกลับมาแล้วเหรอ หมอบอกว่าแกป่วยเป็อะไรไปล่ะ” หลูเหนียงถามลูกสาว
“หนูซูเม่ย ป้าไม่รู้ว่าหนูจะกลับบ้านวันนี้ ไม่อย่างนั้นป้าคงให้ซ่างจิ่นไปรับหนูแล้ว” หูเสี่ยวเถาพูดขึ้น
“เมื่อวานหนูบอกเขาแล้วว่าคุณหมอจะให้หนูกลับบ้านวันนี้ แล้วตอนนี้เขาอยู่ที่ไหนเหรอคะ”
“เขายังไม่กลับจากโรงเรียนเลยจ้ะ”
“แล้วซิ่วหลานไปไหนล่ะคะแม่” ฉินซูเม่ยถามหาน้องสาว
“ซิ่วหลานบอกว่า่นี้ที่โรงเรียนมีกิจกรรมสอนเสริมหลังเลิกเรียนทุกวัน เวลากลับบ้านก็จะค่ำกว่าปกติ แม่ก็เลยขอคุณป้าหูให้ซิ่วหลานกลับบ้านพร้อมกับซ่างจิ่นเลย”
“แล้วซ่างจิ่นเขาว่ายังไงบ้างคะ”
“เขาจะว่าอะไรได้ เขาก็ตอบตกลงน่ะสิ ตอนนี้งานแต่งงานของแกกับซ่างจิ่นกำหนดวันเรียบร้อยแล้ว ไม่มีชาวบ้านคนไหนกล้าเอาเื่ของซ่างจิ่นกับซิ่วหลานไปนินทาอีกแล้วล่ะ ว่าแต่แกเถอะ ยังไม่ได้ตอบคำถามฉันเลยว่าตกลงแล้วแกป่วยเป็อะไร ทำไมหมอถึงให้แกนอนอยู่โรงพยาบาลตั้งหลายวัน”
“ไม่มีอะไรหรอกค่ะแม่ แค่พักผ่อนน้อยเท่านั้นเอง” ฉินซูเม่ยยังไม่อยากพูดเื่อื่น ไม่ใช่ว่าเธออยากปิดบังเื่อาการป่วย แต่มันยังไม่ถึงเวลาที่เธอจะบอกความจริงกับทุกคน
“ถ้างั้นหนูกลับไปพักก่อนเถอะจ้ะ เอาไว้วันหลังป้าจะพาหนูไปตัดชุดไว้ใส่วันแต่งงานนะจ๊ะ” หูเสี่ยวเถาบอก
“หนูพักมาหลายวันแล้วค่ะ ตอนนี้ร่างกายก็แข็งแรงดีแล้ว ขอบคุณคุณป้าที่เป็ห่วงนะคะ” ฉินซูเม่ยหันไปพูดกับแม่ “แม่คะ หนูจะไปตักน้ำมาไว้ใช้สักหน่อย เดี๋ยวมื้อเย็นหนูจะกลับมาทำอาหารเองนะคะ”
ฉินซูเม่ยเดินไปหยิบถังแล้วเดินออกจากบ้านเพื่อไปที่บ่อน้ำของหมู่บ้าน แต่ความจริงแล้วเธออยากไปสถานที่หนึ่งที่เธอเพิ่งนึกได้ สถานที่นั้นจะใช่สถานที่ที่ซูซ่างจิ่นกับฉินซิ่วหลานใช้พลอดรักกันหรือไม่ หากใช่...เธอจะได้เริ่มลงมือเสียที เธอ้าถอนหมั้น
ฉินซูเม่ยเดินไปที่แปลงนาของครอบครัวแล้วไปหยุดอยู่ที่หน้าโรงเก็บอุปกรณ์ที่พ่อเธอสร้างเอาไว้ โรงเก็บอุปกรณ์นี้พ่อเธอสร้างเอาไว้เก็บอุปกรณ์การเกษตรและยังเป็ที่นอนเวลาที่พ่อต้องมานอนเฝ้าพืชผลในนา โรงเก็บแห่งนี้จึงสร้างออกมาได้แข็งแรงเป็อย่างมาก เธอจึงเดาว่าซูซ่างจิ่นกับฉินซิ่วหลานคงนัดมาเจอกันที่นี่
เวลานี้เป็เวลาเย็นแล้ว ทุกคนในแปลงนาก็เริ่มทยอยกลับบ้าน ฉินซูเม่ยจึงไม่ได้กลัวว่าจะมีใครมาเห็นเธอยืนอยู่ตรงนี้ เพียงแต่ไม่ไกลออกไป มีชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังยืนมองเธออยู่ ทีแรกเขาก็ตั้งใจจะกลับบ้านแล้วเหมือนกัน แต่พอเขาเห็นเธอ เขาก็เปลี่ยนใจแล้วกลับไปทำงานในนาต่อ รอให้เธอกลับบ้านเมื่อไหร่ เขาถึงจะกลับบ้านของตัวเองเหมือนกัน เขากลัวว่าเธอจะเป็ลมไปอีก
“พี่ซ่างจิ่น วันนี้พี่สาวของฉันจะกลับมาจากโรงพยาบาลแล้วไม่ใช่เหรอคะ พี่ไม่ไปรับเธอเหรอ” ฉินซิ่วหลานพูดกับซูซ่างจิ่น
“หล่อนอยากกลับก็กลับมาเองนั่นล่ะ ฉันยังโกรธที่หล่อนจะไปตรวจร่างกายบ้าๆ นั่นอยู่เลย ถึงเวลาฉันก็จะให้หล่อนเป็ฝ่ายมาง้อฉัน ให้หล่อนรู้ไว้ั้แ่ตอนนี้ว่าในอนาคตหล่อนต้องฟังคำของฉันคนเดียว”
“พี่ไม่กลัวว่าพี่ซูเม่ยจะไม่พอใจเลยเหรอคะ พี่สาวของฉันเป็คนใจแข็งเหมือนกันนะ”
“ก็เพราะรู้ว่าหล่อนใจแข็งน่ะสิ ฉันก็เลยอยากดัดนิสัยหล่อนสักหน่อย”
“พี่ซ่างจิ่น วันนี้อาจารย์แนะแนวบอกกับฉันแล้วว่าอีกไม่กี่เดือนจะมีการประกาศการสอบเข้ามหาวิทยาลัย ก่อนหน้านี้พี่รู้เื่นี้แล้วแต่พี่ไม่บอกฉันใช่ไหมคะ”
“ตอนนั้นฉันรับปากอาจารย์ไว้ว่าจะไม่บอกใคร แต่ที่อาจารย์แนะแนวบอกเธอตอนนี้ก็เท่ากับว่ามีประกาศจากทางการออกมาแล้ว”
“นี่เป็เหตุผลที่พี่อยากได้ที่ดินมรดกของพี่ซูเม่ยใช่ไหมคะ”
“เธอเข้าใจถูกแล้ว”
“แสดงว่าพี่ตั้งใจจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยปักกิ่งใช่ไหมคะ ถ้างั้นฉันจะเลือกสอบเข้ามหาวิทยาลัยเดียวกันกับพี่ หลังจากที่เราได้ไปอยู่ที่ปักกิ่ง เราก็จะให้พี่ซูเม่ยโอนที่ดินแปลงนั้นเป็ชื่อพี่ หลังจากนั้นพี่ก็จะหย่ากับเธอมาแต่งงานกับฉันใช่ไหมคะ”
“ถ้าเธอสอบเข้ามหาวิทยาลัยปักกิ่งได้ ฉันก็จะหย่ากับฉินซูเม่ยแล้วมาแต่งงานกับเธอ จากนั้นเราก็จะใช้ชีวิตในปักกิ่งด้วยกัน”
ฉินซูเม่ยที่ยืนฟังคู่หมั้นกับน้องสาวคุยกันอยู่ก็น้ำตาไหล แม้เธอจะรู้เหตุผลที่ซูซ่างจิ่นเลือกที่จะแต่งงานกับเธอแล้วก็ตาม แต่เมื่อได้ฟังคำพูดนั้นอีกครั้ง มันก็อดที่จะทำให้เธอเสียใจไม่ได้
ฉินซูเม่ยหันหลังเพื่อเดินกลับบ้าน เธอเดินผ่านไป๋จิ้งถิงไปโดยที่ไม่ทันได้มองเห็นเขา เป็ไป๋จิ้งถิงที่ขมวดคิ้วแล้วมองเธอที่กำลังร้องไห้สลับกับมองไปที่โรงเก็บอุปกรณ์ที่ปลายนา ด้วยความสงสัย เขาจึงเดินไปที่โรงเก็บอุปกรณ์นั้นอย่างเงียบที่สุด ยังไม่ทันที่เขาจะเดินเข้าไปใกล้ เขาก็ได้ยินเสียงชายหญิงคู่หนึ่งที่ทำให้เขาหน้าแดง เขารีบเดินถอยหลังแล้วกลับไปนั่งหลบอยู่ใต้ต้นไม้ พักใหญ่...สองคนที่อยู่ในโรงเก็บอุปกรณ์ก็เดินออกมา ‘ที่แท้ว่าที่พี่เขยกับน้องภรรยาก็ทำเื่บัดสีกันอยู่นี่เอง ผู้หญิงคนนั้นก็น่าสงสารเหมือนกันนะเนี่ย’
ฉินซูเม่ยใช้เวลาสังเกตพฤติกรรมของซูซ่างจิ่นกับฉินซิ่วหลานอยู่หลายวัน จนเธอแน่ใจแล้วว่าทั้งสองคนแอบมาพลอดรักกันทุกวัน ต่อให้ตอนนี้ฉินซิ่วหลานจะยังไม่ท้อง แต่เธอไม่อยากรออีกแล้ว เธอจะต้องถอนหมั้นกับซูซ่างจิ่นและทำให้คนที่เคยทรยศหักหลังเธอทั้งคู่ต้องอับอาย
“ซานเหลียง ฉันขอยืมเคียวกับคราดมือเสือของนายหน่อยสิ พอดีที่บ้านฉันอุปกรณ์มันไม่พอใช้ เดี๋ยวใช้เสร็จแล้วฉันจะรีบเอามาคืน” ลุงใหญ่ฉินเดินเข้ามาพร้อมกับลูกชาย
“อุปกรณ์ทำการเกษตรทุกอย่างอยู่ที่โรงเก็บที่ปลายนาครับพี่ใหญ่ เดี๋ยวผมไปเอามาให้ก็ได้ หรือไม่งั้น...ซูเม่ย ว่างอยู่หรือเปล่า เธอไปเอาเคียวกับคราดมือเสือที่โรงเก็บอุปกรณ์มาให้ลุงใหญ่หน่อยสิ” ฉินซานเหลียงะโบอกลูกสาว
“ได้ค่ะพ่อ” ฉินซูเม่ยแอบยิ้มอย่างดีใจ เธอกำลังคิดอยู่ว่าจะเปิดโปงเื่ของซูซ่างจิ่นกับฉินซิ่วหลานตอนไหน ลุงใหญ่ฉินก็มาได้เวลาพอดี
“ไม่ต้อง ไม่ต้อง เดี๋ยวฉันกับเ้าใหญ่เดินไปกับหนูซูเม่ยเลยก็แล้วกัน จะได้ไม่ต้องเดินกันหลายเที่ยว” ลุงใหญ่ฉินบอก “ว่าแต่หนูซูเม่ยไม่ได้ยุ่งอยู่ใช่ไหม”
ฉินซูเม่ยเป็เด็กสาวที่ชาวบ้านต่างก็สงสารและเอ็นดู พวกเขาจึงไม่อยากสร้างปัญหาหากว่าเธอยังมีงานที่ต้องทำค้างอยู่
“หนูทำงานบ้านเสร็จหมดแล้วค่ะคุณลุง เรารีบไปเอาอุปกรณ์กันเถอะค่ะ คุณลุงจะได้รีบใช้งาน ก่อนกลับมาจากทุ่งนา หนูเห็นพี่ต้าจื้อกำลังเกี่ยวหญ้า คุณลุงคงยุ่งกับการเกี่ยวหญ้าไปให้วัวอยู่ใช่ไหมคะ”
“่นี้ข้าวกำลังงอก ลุงปล่อยวัวออกไปหาหญ้ากินเหมือนเมื่อก่อนไม่ได้แล้ว กลัวว่ามันจะไปเล็มต้นข้าวของชาวบ้านหมด ลุงกับลูกชายก็เลยต้องออกมาไปหาเกี่ยวหญ้ามาให้มันกิน”
ฉินซูเม่ย ลุงใหญ่ฉิน และฉินต้าจื้อเดินมาจนใกล้จะถึงโรงเก็บอุปกรณ์ ทั้งสามคนได้ยินเสียงที่ไม่ควรได้ยิน ฉินต้าจื่อจูงมือฉินซูเม่ยให้เดินห่างออกไปไกลๆ เขารู้ว่าเสียงนั้นคืออะไร แต่เขาไม่อยากให้เด็กสาวบริสุทธิ์อย่างฉินซูเม่ยต้องมาได้ยินเสียงแบบนี้
ส่วนลุงใหญ่ฉินที่โมโหจนหนวดกระดิก เขาไม่ได้เป็เพียงแค่ผู้าุโในหมู่บ้าน แต่เขายังเป็ผู้ใหญ่บ้านอีกด้วย มีคนมาทำเื่บัดสีในโรงเก็บอุปกรณ์ของคนอื่นแบบนี้ มันใช้ได้ที่ไหนกัน เมื่อเดินไปถีบประตูให้เปิดออกก็ต้องใ “ซูซ่างจิ่น ฉินซิ่วหลาน พวกเธอทำอะไรกัน!”
1K
