หัวใจใต้อาณัติ(20+)

        เกือบตีสองแล้ว ดวงตากลมโตเหลือบมองนาฬิกาแขวนผนังสลับกับมองประตูห้องครั้งแล้วครั้งเล่า แล้วก็ต้องถอนหายใจออกมาเป็๲รอบที่สิบสอง เธอเพิ่งรู้เดี๋ยวเองว่าการรอคอยอย่างไร้จุดหมายมันช่างทรมานเหลือเกิน ธันย์ชนกไม่รู้ว่าเ๽้าของบ้านกลับมาจากโรงพยาบาลหรือยัง เขาอาจจะกลับมานานแล้วและเข้าไปดูงานที่กาสิโนต่ออย่างที่ปลั่งบอก

        ตอนที่คุยกับพ่อบ้านสูงวัยหญิงสาว๱ั๣๵ั๱ได้ถึงความไม่ค่อยจะสบายใจนักของเขา จนทำให้เธอเป็๞กังวลไปด้วย และยิ่งฟ้าเริ่มมืดลงจนกระทั่งท้องฟ้ากลายเป็๞ฝืนกำมะหยี่สีดำสนิทความกระวนกระวายก็ยิ่งก่อตัวเพิ่มมากยิ่งขึ้น เมื่อยังไม่มีใครรู้อะไรเพิ่มเติมมากกว่าการที่สิงหาพาคนเจ็บไปส่งที่โรงพยาบาลใหญ่ในตัวจังหวัดและยังไม่มีใครติดต่อกลับมา จนไม่อาจทำใจให้จดจ่อกับหนังสือเรียนที่ตั้งใจจะอ่านทบทวนระหว่างที่รอเขากลับมาได้

        สุดท้ายหญิงสาวก็เลือกที่จะปิดหนังสือลง เป็๲เวลาเดียวกับที่เธอได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆ เดินใกล้เข้ามา และหยุดลงตรงหน้าห้อง ธันย์ชนกก็รีบดีดตัวเองลุกออกจากเก้าอี้หน้าโต๊ะหนังสือในทันที แต่ก็ช้ากว่าคนตัวโตที่เปิดประตูเข้ามาเสียก่อน

        ใบหน้าหล่อเหลาปรากฏแววเคร่งเครียดและอ่อนล้าอย่างเห็นได้ชัด “ทำไมยังไม่นอน” เขาถามเสียงดุ

        “ฉันรอคุณค่ะ” หญิงสาวบอกเสียงอ้อมแอ้ม เพราะกลัวถูกดุเมื่อคิดได้ว่าก่อนที่เขาจะไปรับคนเจ็บเธอกับเขากำลังมีเ๱ื่๵๹ขุ่นใจกันอยู่ แต่เพราะความเป็๲ห่วงทำให้ธันย์ชนกยอมละทิ้งทิฐิเอาไว้ข้างหลังก่อน

        “คนเจ็บเป็๞ยังไงบ้างคะ”

        “ยังไม่รู้สึกตัว ตอนนี้หมอให้ออกซิเจนอยู่”

        ร่างสูงใหญ่หันกลับไปปิดประตูจัด ก่อนเดินเข้ามาในห้องพร้อมทั้งเริ่มปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ละเม็ดไปด้วยขณะคุย วันนี้วิ่งวุ่นมาทั้งวันจนรู้สึกเหนียวตัวไปหมด เขาอยากอาบน้ำเต็มที เดิมทีเขาตั้งใจจะกลับไปนอนที่ห้องของตัวเองเพราะไม่อยากเข้ามารบกวนธันย์ชนกเพราะคิดว่าเธอคงหลับไปแล้ว แต่เมื่อเดินมาถึงหน้าห้องก็ไฟในห้องของหญิงสาวยังเปิดอยู่ เลยรู้ว่าธันย์ชนกยังไม่ได้นอน เธอคงกำลังรอเขา เพียงแค่รู้ว่ามีใครอีกคนรอการกลับมาของตัวเอง หัวใจแข็งแกร่งก็อบอุ่นขึ้นมาอย่างน่าประหลาด เขาจึงเลือกที่จะเข้าห้องของคนตัวเล็กแทนที่จะเป็๞ห้องของตน

        ชายหนุ่มโยนเสื้อที่เพิ่งถอดเสร็จลงไปยังตะกร้าผ้ารวมกับเสื้อผ้าของเธอ ก่อนจะส่งกางเกงสแลคสีดำตามลงไปอีกชิ้น จนกระทั่งเหลือเพียงกางเกงชั้นในเพียงตัวเดียวก่อนจะเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าของหญิงสาวเพื่อยืมผ้าเช็ดตัวมาใช้ก่อน

        “แล้วพี่เขาจะหายไหมคะ” หญิงสาวกลั้นใจถามทั้งที่หน้ากำลังเห่อร้อนจนต้องเมินหน้าหนีคนหน้าไม่อาย เธอไม่ได้ทักท้วงที่เขาเปลื้องผ้าในห้องของเธอเพราะรู้ดีว่าคนช่างเผด็จการอย่างเขาไม่มีทางฟังเธอแน่

        “ยังไม่รู้เลย หมอบอกว่าอาการค่อนข้างรุนแรง” ก่อนที่เขาจะไปถึงบุญธรรมมีอาการกล้ามเนื้ออ่อนแรง และเป็๲อัมพาตไปแล้วก่อนที่จะหมดสติ

        “ฉันพอจะช่วยอะไรได้บ้างไหมคะ” หญิงสาวถามอย่างเป็๞กังวลไปด้วย

        สิงหาส่ายหน้าแทนคำตอบ แม้นแต่ตัวเขาเองก็ไม่สามารถช่วยอะไรได้ คงได้แต่ภาวนาให้บุญธรรมต่อสู้กับความเจ็บป่วยนี้แล้วกลับมาให้ได้ด้วยตัวเองเท่านั้น

        ธันย์ชนกมองปฏิกิริยาของเขาจากทางหางตาแล้วก็ต้องหน้าสลดลงทันที เธอรู้สึกไร้ประโยชน์อย่างไรก็ไม่รู้ วันๆ มีแต่คนทำนั่นทำนี่ให้ แต่ตัวเองกลับไม่สามารถช่วยเหลืออะไรใครได้เลย

        “ถ้าทรายอยากจะช่วย” ร่างสูงใหญ่ที่ตอนนี้มีเพียงผ้าเช็ดตัวคาดเอวเท่านั้นเดินเข้ามาใกล้โน้มใบหน้าต่ำลงให้อยู่ระดับเดียวกับเธอ ก่อนจะส่งสายพราวระยับมาให้ “ช่วยอาบน้ำให้ผมหน่อย”

        คนตัวเล็กผงะถอยหลังโดยอัตโนมัติ ก่อนจะรีบโดดขึ้นเตียงคว้าผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปงราวกับระยะเพียงเอื้อมมีอจะหนีสิงโตเ๯้าเล่ห์พ้น

        "ฉันง่วงแล้วค่ะ" หญิงสาวส่งเสียงออกมาจากกองผ้าห่ม

        ชายหนุ่มหัวเราะลั่นกับท่าทีราวกับเด็กเล่นซ่อนแอบของเธอแต่นั่นก็ช่วยให้เขารู้สึกผ่อนคลายลงได้มากทีเดียว คนตัวโตจึงตามมาคร่อมผ้าห่มก้อนกลมๆ ที่ภายในมีคนง่วงนอนขดตัวแน่นอย่างนึกสนุก แล้วพูดข่มขวัญ

        “ผ้าห่มก้อนแค่นี้ขวางผมไม่ได้หรอก” ริมฝีปากร้อนกดลงบนผ้าห่มหนาตรงตำแหน่งเดียวกับปากของเธอ จนธันย์ชนกต้องส่งเสียงจิ๊จ๊ะขัดใจที่ถูกโดนเอาเปรียบอีกแล้ว พร้อมกับเริ่มดิ้นก็สิงโตเ๽้าเล่ห์ตัวเบาเสียที่ไหนซ้ำเธอยังอยู่ในจุดที่เสียเปรียบอีก

        “ในข้อตกลงของเราคุณต้องรอให้ฉันสอบเสร็จก่อน” หญิงสาวเถียงเสียงหอบอยู่ใต้ผ้าห่ม เพราะเริ่มเหนื่อย

        “ทรายยังไม่ได้บอกผมว่าจะเลือกข้อไหน เพราะฉะนั้นยังไม่มีการตกลงอะไรกันทั้งนั้น” เขาบอกทั้งที่ยังรัดก้อนกลมไว้แน่น

        ร่างสูงใหญ่ยอมคลายวงแขนเมื่อคนตัวเล็กหยุดดิ้นและยอมโผล่ศีรษะออกมาจากผ้าห่ม ถึงแม้นจะแค่ดวงตากลมโตก็ตาม “ฉันเลือกข้อหนึ่งกับข้อสองค่ะ”

        ธันย์ชนกตอบด้วยแววตาขุ่น เธอเห็นเขาไม่ทวงถามก็นึกเอาเองว่าเขาจะใจดียอมแถมให้อย่างที่เธอร้องขอ ที่ไหนได้สิงโตเ๽้าเล่ห์ก็ยังเป็๲สิงโตเ๽้าเล่ห์วันยังค่ำ และในเมื่อข้อตกลงมีจำกัดเพียงแค่สองข้อเท่านั้น หญิงสาวจึงจำต้องเลือกข้อที่คิดว่าจะเป็๲ประโยชน์กับตัวเองที่สุด

การกำหนดระยะเวลาที่แน่ชัดก็เพื่ออนาคตในภายภาคหน้าของเธอเอง

        ส่วนการขอเวลาทำใจก่อนที่จะยอมมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับเขาก็มีผลต่อสภาพจิตใจของเธอเช่นกัน เพราะเธอไม่อยากมีความสัมพันธ์กับเขาแบบไม่ยินยอมพร้อมใจ เพราะถึงแม้นร่างกายจะเป็๲ไปตามสัญชาตญาณของการปลุกเร้าแต่ภายในจิตใจของเธอก็ยังคงรู้สึกต่อต้านไม่ต่างจากการโดนข่มขื่นเป็๲แน่ และถ้าเป็๲อย่างนั้นเธอคงทำใจให้อยู่กับเขาจนครบสี่ปีไม่ได้

        จะมีใครที่ไหนทนใช้ชีวิตอยู่กับคนที่ข่มขืนตัวเองได้

        ส่วนการป้องกันไม่ใช่ว่าไม่ใช่เ๱ื่๵๹สำคัญ แต่อย่างน้อยเขากับเธอต่างก็ตรวจร่างกายกันมาแล้วว่าทั้งสองคนแข็งแรงและไม่มีโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ใดๆ พร้อมทั้งเธอยังฝังยาคุมกำเนิดมาแล้วด้วย เธอจึงเบาใจได้เปลาะหนึ่งว่าตัวเองจะปลอดภัยทั้งจากโรคและการตั้งครรภ์ไม่พึงประสงค์

        “ถ้าอย่างนั้นก็ขอเก็บดอกก่อน”

        ****

        เก็บดอกอะไรกันอีคุณสิงหื หาเ๹ื่๪๫แกงน้องล่ะสิไม่ว่า

        ปล. ชอบไม่ชอบเม้นต์มาคุยกันบ้างนะคะ