Under the Same Roof,บ้านนี้มีเธอ

เวลาว่างส่วนใหญ่ของฉันหมดไปกับการทำงานที่คาเฟ่ใกล้มหาวิทยาลัย ฉันเริ่มคุ้นเคยกับบรรยากาศการทำงานที่คาเฟ่แห่งนี้แล้ว ตอนนี้ผ่านมาได้เดือนกว่า ทุกอย่างเริ่มลงตัว แม้บางวันงานจะหนัก แต่ฉันก็รู้สึกดีที่ได้ทำอะไรเป็๞ของตัวเอง 

ทุกครั้งที่ฉันกลับมาจากคาเฟ่ พอเปิดประตูเข้าบ้านก็มักจะเห็นพี่เจอยู่ตรงนั้นเสมอ เหมือนมันเป็๲เ๱ื่๵๹ปกติไปแล้ว แต่พอฉันเดินเข้าไป เขากลับแค่เหลือบมองด้วยหางตาก่อนจะทำเหมือนไม่มีอะไร

 พี่วิคเตอร์ยังคงแวะมาที่คาเฟ่ทุกวัน วันนี้ก็เช่นกัน เขาอาสามาส่งฉันกับเปรี้ยวอีกครั้ง เราแวะกินข้าวด้วยกันก่อนจะไปส่งเปรี้ยวที่บ้าน แล้วจึงพาฉันกลับบ้านเป็๞คนสุดท้าย 

 เมื่อเปิดประตูเข้ามา ฉันก็ต้องขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ บ้านทั้งหลังมืดสนิท ไม่มีแม้แต่แสงไฟสักดวง แม่กับป้าเมย์คงจะไปทำธุระที่ไหนอีกตามเคย 

ฉันถอดรองเท้าก่อนจะเดินเข้าไปในบ้าน

เสียงกุกกักจากห้องนั่งเล่นก็ดังขึ้นทำเอาฉันสะดุ้งเฮือกไปทั้งตัว มือของฉันรีบควานหาสวิตช์ไฟที่คุ้นเคยในความมืด เมื่อไฟห้องสว่างขึ้นภาพที่เห็นตรงหน้าทำเอาฉันยืนนิ่งราวกับถูกสาป... 

พี่เจ…และพี่พิมพ์ 

ทั้งคู่นั่งอยู่บนโซฟาในสภาพที่ชวนให้ใจเต้นระรัว ไม่ใช่เพราะความเขินอาย แต่เป็๲ความ๻๠ใ๽ระคนอึดอัด เสื้อผ้าของทั้งคู่ยับยู่ยี่ ดูไม่เรียบร้อยและอยู่ใกล้กันเกินกว่าจะเป็๲เพียง 'คนรู้จัก' 

พี่เจหันมามองฉัน ส่วนพี่พิมพ์ก็สะดุ้งเล็กน้อย 

“ขะ...ขอโทษค่ะ! ส้มไม่เห็นอะไรทั้งนั้นเลย!” ฉันพูดพลางรีบหมุนตัววิ่งขึ้นบันไดไปอย่างรวดเร็ว ราวกับอยากจะหนีจากภาพที่เห็นตรงหน้า 

 เสียงหัวใจของฉันเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกจากอก ฉันปิดประตูห้องแล้วทรุดตัวลงข้างเตียง หายใจเข้าออกลึก ๆ แล้วพยายามสงบสติอารมณ์ ทั้งที่ไม่ควรจะรู้สึกอะไรเลยแท้ ๆ … 

แต่ทำไม…หัวใจฉันมันถึงรู้สึกแน่นไปหมดแบบนี้กันนะ…

Jay’ s Part 

 วันนี้ผมมีนัดคุยธุรกิจกับทางครอบครัวของพิมพ์ เ๱ื่๵๹เซ็นสัญญาบางอย่างที่เกี่ยวข้องกับโปรเจกต์ร่วมกัน ฝ่ายคุณพ่อของพิมพ์เป็๲คนแจ้งเวลานัดและสถานที่ ที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง ในย่านใจกลางเมือง

แต่เมื่อไปถึงกลับไม่มีแม้แต่เงาของคุณพ่อเธอเลยแม้แต่น้อย มีแค่…พิมพ์ที่นั่งรออยู่เพียงลำพัง 

 ความไม่สบอารมณ์ผุดขึ้นมาเล็กน้อย เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอทำแบบนี้ พยายามแอบนัดผมมาเจอแบบสองต่อสองภายใต้ข้ออ้างเ๱ื่๵๹ธุรกิจ ทั้งที่ก่อนหน้านี้ผมก็ปฏิเสธเธอไปอย่างสุภาพหลายครั้งแล้ว และพยายามรักษาความสัมพันธ์ให้เป็๲เพียงแค่ ‘เพื่อนร่วมงาน’ ในขอบเขตที่เหมาะสม 

  ผมเลือกที่จะนั่งนิ่ง ๆ เพื่อไม่ให้สถานการณ์เลวร้ายไปกว่านี้ พิมพ์พยายามทำลายความเงียบด้วยการชวนคุยนั่นคุยนี่ไม่หยุด เธอตั้งใจสร้างบรรยากาศที่ดูเป็๞กันเองมากเกินไปจนผมรู้สึกอึดอัด และยังพยายามคะยั้นคะยอให้ผมดื่มไวน์ด้วยกันอีก แม้ผมจะพยายามปฏิเสธ แต่สุดท้ายเธอก็รินไวน์ให้ผมจนได้ 

เมื่อเริ่มรู้สึกมึนเล็กน้อยผมจึงขอตัวกลับ พิมพ์ก็อาสาจะพาผมกลับบ้านโดยให้คนขับรถของเธอเป็๲คนขับ 

 ตลอดทางที่อยู่ในรถ พิมพ์ก็ยังคงพยายามเข้ามาใกล้มากกว่าปกติ มือของเธอเริ่มล่วงล้ำจนเกินงาม ผมจึงต้องขยับตัวหนีอยู่เป็๞ระยะ 

“เจ… พิมพ์รักเจนะ เรามาคบกันแบบจริงจังดีมั้ยคะ?” 

 คำพูดของเธอทำให้ผมถอนหายใจอย่างอ่อนแรง ก่อนจะตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ 

“ที่เป็๲อยู่ตอนนี้ก็ดีแล้วนะพิมพ์…เราเป็๲เพื่อนกันแบบนี้ก็ดีอยู่แล้ว” พูดจบผมก็เบนสายตาไปมองวิวข้างทาง พยายามเลี่ยงไม่ให้บทสนทนาเลยเถิดไปกว่านี้ 

 เมื่อมาถึงบ้านพิมพ์ก็ยังไม่ยอมจบ เธอพยายามจะตามผมเข้ามาในบ้าน แม้ผมจะบอกให้เธอกลับ แต่เธอก็ยังยืนยันว่าจะมาส่งให้ถึงข้างใน 

 เธอก็ล้มตัวลงมาทับผมบนโซฟาทันทีที่ถึงห้องรับแขก และเริ่มใช้มือลูบไล้เสื้อผ้าของผม ก่อนจะยื่นมือมาปลดกระดุมเสื้อของผม จนเสื้อผ้าหลุดลุ่ยไปหมด 

ผมกำมือเธอแน่นขึ้นเล็กน้อยพยายามสะกดอารมณ์ที่กำลังปะทุอยู่ภายใน

“พิมพ์…พอแล้ว ผมบอกชัดเจนไปแล้วนะ” ผมผลักเธอออกเล็กน้อยแต่เธอก็ยังไม่ยอมหยุด 

“แต่พิมพ์รักเจ…แล้วพิมพ์ต้องทำยังไง ถึงจะได้อยู่ข้าง ๆ เจ” 

  เธอพูดทั้งน้ำเสียงสั่นไหว แล้วพยายามดันตัวเองเข้ามาแนบชิดผม ส่วนมือเธอก็ลูบไล้ลงมาที่ขอบกางเกงของผม ผมกำลังจะผลักเธอออกอีกครั้ง 

ทันใดนั้น แสงไฟก็สว่างวาบขึ้นมาทั่วห้อง ผมหันขวับไปมองตามแสง แล้วก็ต้องชะงัก... 

 ส้มส้มยืนอยู่กลางห้องโถงของบ้าน ดวงตาเบิกกว้างด้วยความ๻๠ใ๽ มือกำลังควานหาสวิตช์ไฟอีกฝั่งหนึ่ง 

“ขะ...ขอโทษค่ะ! ส้มไม่เห็นอะไรทั้งนั้นเลย!” เธอพูดเสียงสั่นก่อนจะหันหลังวิ่งขึ้นบันไดไปอย่างรวดเร็ว 

“บ้าเอ๊ย…” ผมสบถในใจอย่างหงุดหงิด เด็กนั่นคงเข้าใจผิดไปหมดแน่ ๆ 

 แต่…แล้วทำไมผมถึงรู้สึกไม่สบายใจแบบนี้? ทั้งที่ควรปล่อยผ่านไปได้ ทั้งที่ควรจะไม่แคร์เลยด้วยซ้ำ 

ผมหันไปมองพิมพ์ เห็นเธอทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา 

“พิมพ์ขอโทษนะ…พิมพ์แค่ไม่อยากเสียเจไป” ผมไม่พูดอะไรต่ออีก เพราะรู้ดีว่าต่อให้พูดไป พิมพ์ก็คงไม่ยอมเข้าใจ 

 ผมพาเธอออกไปที่รถ แล้วบอกให้คนขับพาเธอกลับบ้าน ก่อนจะยืนมองรถเคลื่อนตัวออกไปอย่างเงียบงัน ในใจยังคงรู้สึกหนักอึ้ง 

ไม่ใช่เพราะพิมพ์ แต่เป็๞เพราะ… ส้มส้ม 

End Jay’ s Part