ได้เกิดใหม่ข้าจะไม่ขี้เกียจแล้วสาบานเลย

ต้นอ่อน

           ร้านขายสัตว์เลี้ยงนานาชนิดเมื่อสี่พี่น้องเลือกได้แล้วว่าจะเลี้ยงตัวอะไรกัน พวกเขาก็ทำเรื่องจ่ายเงินแล้วก็ทำสัญญากับอสูรปราณเมื่อเสร็จเรียบร้อยดีแล้วก็ได้เวลาเดินทางกลับไปหาบิดาและมารดาที่รออยู่ที่ร้านตอนนี้อสูรปราณไม่ต้องอยู่ในกรงแล้ว พวกมันได้ถูกอุ้มโดยเจ้าของมันเองอย่างห่วงใยส่วนของชิงเถาเจ้านกก็เกาะอยู่ที่ไหล่ของนางดูแล้วเหมือนนางจะเป็นลูกน้องเจ้านกตัวนี้ซะแล้ว เพราะไหนจะมือสองข้างของนางที่ถือของใช้สำหรับสัตว์เลี้ยงอีกหลายอย่างนี่คือทาสของสัตว์เลี้ยงอย่างแท้จริง

“ท่านพ่อท่านแม่” เมื่อถึงร้านสองแฝดก็เรียกหาผู้เป็นบิดามารดาทันทีไม่ใช่อะไรหรอกพวกเขาอยากจะอวดสัตว์เลี้ยงตัวใหม่กัน

“ว้าวดูเจ้าตัวเล็กที่พวกลูกอุ้มมาสิ ช่างน่ารักอย่างยิ่ง” นางลี่จูรีบเข้าไปดูสัตว์เลี้ยงกับลูกชายที่กำลังจะเดินมาหาทันที

“ใช่ไหมล่ะท่านแม่พวกข้าเลือกเองเลยนะขอรับ” หมิงลู่รีบนำเสนอเพื่อนใหม่ของตนทันที

“จ๊ะๆน่ารักทุกตัวนั่นแหล่ะ เลือกได้ดีมากๆ ต่อไปพวกลูกต้องดูแลพวกเขาให้ดีนะ”นางลี่จูบอกออกมาอย่างเอ็นดู อย่างน้อยการให้ลูกๆได้เลี้ยงสัตว์เองก็จะทำให้มีความรับผิดชอบมากขึ้นล่ะนะอีกอย่างบ้านพวกเขาก็จะได้ครึกครื้นกว่าเดิมเสียอีก

“โอ้ชิงเถาจะเลี้ยงนกหรือลูก เจ้าไม่กลัวแล้วรึ” จิ้นสิงเห็นนกตัวเล็กเกาะอยู่บนไหล่ของบุตรสาวคนรองจึงเอ่ยถามออกมาบุตรสาวของเขาไม่ได้มีท่าทีนิ่งเฉยเมื่ออยู่ใกล้พวกปากแหลมคมเท่านี้มาก่อนเขาจึงแปลกใจมาก

“เจ้าค่ะต่อไปนี้ข้าจะไม่กลัวตัวอะไรแล้วเจ้าค่ะ”ชิงเถาตอบออกมาพร้อมก้มหน้าลงเล่นกับนกให้ทุกคนดู

“เช่นนั้นก็ดีแล้ว”จิ้นสิงบอกออกมาอย่างสบายใจ

“เจ้าค่ะ”ชิงเถาตอบรับยิ้มๆ

“เรื่องอาหารที่จะทำขายชนิดใหม่ที่ร้านแม่สอนแม่ครัวแล้วนะพวกเขาทำได้ดีมาก วันพรุ่งนี้ก็เปิดขายได้แล้ว” นางลี่จูบอกชิงเถาออกมาเนื่องจากวันนี้ไม่ใช่แค่พวกชิงเถาที่มีหน้าที่พิเศษที่ต้องทำอย่างไปหาซื้อเพื่อนตัวใหม่ส่วนนางที่อยู่ที่ร้านก็มีหน้าที่เพิ่มเช่นกันคือสอนให้แม่ครัวทำอาหารชนิดใหม่นั่นก็คืออาหารที่ทำจากถั่วงอกและต้นอ่อนทานตะวัน เพราะหน้าหนาวแล้วผักใบเขียวสดๆก็ไม่มีมาวางขายแล้ว ถ้าที่ร้านมีผักสดๆ มาปรุงทำอาหาร ผู้คนก็น่าจะมาหาซื้อกันโดยชิงเถาได้คิดมาเป็นอาหารหลายชนิดทั้งต้ม ผัด หรือยำกินสดๆ ก็อร่อยอย่างมากชิงเถากับมารดาได้ลองทำที่บ้านให้ทุกคนได้ทานมาหลายวันแล้วเมื่อรสชาติคงที่นางลี่จูที่มีฝีมือการทำอาหารดีกว่าบุตรสาวจึงรับหน้าที่มาสอนให้แม่ครัวที่ร้านต่อ

“ดีเจ้าค่ะต่อไปเราต้องทำงานหนักขึ้นแล้ว” ชิงเถาตอบรับออกมาอย่างอารมณ์ดีเนื่องจากนางลองปลูกถั่วงอกและต้นอ่อนทานตะวันที่บ้านโดยมีทุกคนช่วยด้วยต่อไปคงต้องหาที่เหมาะๆ ปลูกผักให้มากขึ้นแล้ว เพื่อจะได้พอนำมาขาย

“น้องรองเรื่องนี้ไม่ได้หนักหนาอันไรเลยปลูกผักสองชนิดนี้ช่างง่ายดายนัก ดูสิไม่กี่วันก็เก็บกินได้แล้ว”ลี่ถิงบอกน้องสาวออกมา นางไม่อยากให้น้องสาวรู้สึกเหมือนใช้งานพวกนาง แต่ว่านี่เป็นสิ่งที่ทุกคนในครอบครัวต้องร่วมกันทำอยู่แล้ว

“ใช่ขอรับข้าจะรดน้ำเอง”หมิงลู่บอกออกมา

“ข้าก็ด้วย”หมิงเลี่ยนก็รีบเอ่ยเสนอตัวเองทันที มีผักกินในหน้าหนาวใครจะไม่ชอบล่ะขนาดบางบ้านมีเด็กที่ไม่ชอบกินผักพอหน้าหนาวมาไม่มีผักบนโต๊ะอาหารเลยมันก็ดูจะแปลกๆชวนให้ไม่เจริญอาหารได้

“เช่นนั้นก็ดีมากเจ้าค่ะเราจะปลูกอีกเยอะๆ เลย” ชิงเถาตอบรับทุกคนยิ้มๆ

“เช่นนั้นวันนี้ก็กลับจวนกันเถอะ”จิ้นสิงเอ่ยชวนทุกคนออกมา เพราะที่ร้านก็ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแล้ว อาหารชนิดใหม่แม่ครัวก็ทำออกมาได้ดีบัญชีของร้านก็ไม่มีปัญหาอะไร

“ขอรับ/เจ้าค่ะ” ทุกคนตอบรับออกมา ก่อนจะเตรียมกลับจวนกัน

           กลับถึงจวนทุกคนยังนั่งรวมกันอยู่ที่ห้องโถงสัตว์เลี้ยงทั้งสี่ตัวไม่ได้มีอาการตื่นตกใจอันใดกับบ้านหลังใหม่ของพวกมันแต่ดูเหมือนจะชอบเสียด้วยซ้ำ เพราะเจ้าของพวกมันก็ดูจะรักจะชอบพวกมันเป็นอย่างมากที่เดียว

“ดูสิ ลูกๆโตจนมีสัตว์เลี้ยงเป็นของตัวเองแล้ว” นางลี่จูเอ่ยออกมายิ้มๆ ลูกๆนั่งบนเก้าอี้แล้วก็อุ้มสัตว์ตัวเล็กตัวน้อยนั่งบนตักอีกที ช่างน่ารักเสียจริง

“แล้วต่อไปจะให้พวกมันนอนที่ไหนล่ะ ต้องมีห้องให้นอนไหม” จิ้นสิงสอบถามลูกๆ ออกมาเพราะเขาไม่รู้ว่าสัตว์พวกนี้จะต้องกินอยู่อย่างไร

“พวกข้าคิดว่าจะให้นอนในห้องของพวกข้าเจ้าค่ะท่านพ่อแต่จะต้องทำที่นอนเพิ่มให้อีกที” ลี่ถิงตอบผู้เป็นบิดาออกมา พวกนางพูดคุยกันมาแล้วให้นอนกับพวกนางด้วยก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร ดีเสียอีกจะได้มีเพื่อนตอนนอน

“เช่นนั้นก็ตามใจลูกแต่ต้องระวังไว้ด้วย ถึงจะเป็นสัตว์เลี้ยงของลูกๆ แล้วแต่พวกมันก็ยังเป็นอสูรปราณอยู่ดี เกิดเล่นกันแรงๆ ขึ้นมาก็อาจบาดเจ็บได้”จิ้นสิงเอ่ยเตือนลูกๆ ออกมา

“ขอรับ/เจ้าค่ะ” ทั้งสี่จึงตอบรับออกมา พ่อแม่จะได้สบายใจมากขึ้น

 “แล้วเจ้าตัวน้อยพวกนี้มีชื่อเรียกขานกันหรือยัง”นางลี่จูถามลูกๆ ออกมา

“ยังเลยเจ้าค่ะข้าก็กำลังคิดๆ อยู่” ชิงเถาตอบออกมาไป นางยังไม่เห็นทั้งพี่และน้องเรียกชื่อสัตว์เลี้ยงของตนเองเลย

“เป็นเช่นนั้นสองแฝดให้แม่ช่วยเรื่องชื่อไหมลูก” นางลี่จูถามบุตรชายออกมาเพราะพวกเขายังเด็กเรื่องตั้งชื่ออาจจะยังไม่รู้เรื่อง

“ไม่เป็นไรขอรับ”“ข้ากำลังเลือกชื่อที่คิดไว้สองสามชื่ออยู่ขอรับ” สองแฝดตอบมารดาออกไปพวกเขามีชื่อที่อยากตั้งให้แล้ว แต่กลัวว่าสัตว์ของพวกเขาจะไม่ชอบจึงจะคิดให้มากๆหน่อย

“เป็นเช่นนั้นถ้างั้นก็ไปพักผ่อนกันเถอะ กลับมาเหนื่อยๆ” นางลี่จูบอกลูกๆ ทุกคนออกมาเพราะนางก็ต้องไปเตรียมอาหารเที่ยงเหมือนกัน นี่ก็จะเลยเวลาอาหารเที่ยงอยู่แล้ว